តើអ្វីទៅជាកម្រៃយ៉ាងធំ ពីការគោរពប្រតិបត្តិព្រះជាម្ចាស់? (១ធីម៉ូថេ ៦)

ដូច្នេះ អ្នកជឿមិនគួរប្រព្រឹត្តហាក់បីដូចជាថា ការមាននូវទ្រព្យសម្បត្តិគឺជាគន្លឹះទៅកាន់ជីវិតដ៏ល្អប្រសើរនោះឡើយ ដោយសារវាមិនមែនដូច្នោះទេ។ ជីវិតដ៏ល្អប្រសើរគឺស្ថិតនៅក្នុងការចេះមានចិត្តស្កប់ស្កល់ដោយកោតខ្លាចព្រះ មិនមែនស្ថិតទៅលើការកាន់តែមានរបស់របរ និងទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនទៀតនោះទេ...

១២ មីនា ២០២៤អានរយៈពេល ១៧ នាទី

មើល២៤៩ដង

ហើយអ្នកណាដែលមានចៅហ្វាយជាអ្នកជឿ នោះមិនត្រូវមានចិត្តមើលងាយដល់ចៅហ្វាយនោះ ដោយព្រោះជាបងប្អូនគ្នាទេ តែស៊ូបម្រើវិញ ដោយព្រោះចៅហ្វាយនោះជាអ្នកជឿ ហើយជាស្ងួនភ្ងាដែរ ជាអ្នកដែលចម្រើនឡើង ដោយការបម្រើយ៉ាងល្អនោះឯង ចូរឲ្យអ្នកបង្រៀនសេចក្ដីទាំងនេះ ហើយទូន្មានគេចុះ។ បើអ្នកណាបង្រៀនពីសេចក្ដីអ្វីផ្សេងទៀត ហើយមិនយល់ព្រមតាមពាក្យសម្ដីដែលត្រឹមត្រូវ គឺជាព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើង និងជាសេចក្ដីបង្រៀនដែលត្រឹមត្រូវ តាមសេចក្ដីគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះទេ អ្នកនោះឈ្មោះថាមានចិត្តធំ ហើយមិនដឹងអ្វីសោះ គឺវក់តែនឹងជជែក ហើយដេញដោលពីន័យពាក្យ ដែលនាំឲ្យកើតសេចក្ដីឈ្នានីស ឈ្លោះប្រកែក ជេរប្រមាថ និងសេចក្ដីសង្ស័យដ៏អាក្រក់ប៉ុណ្ណោះ ជាសេចក្ដីជំលោះឥតប្រយោជន៍របស់មនុស្សខូចគំនិត ហើយឥតស្គាល់សេចក្ដីពិត ដោយស្មានថា ការគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះជាផ្លូវឲ្យបានកម្រៃ តែការគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះ ដែលមានទាំងចិត្តស្កប់ស្កល់ផង នោះជាកម្រៃមួយយ៉ាងធំមែន ដ្បិតយើងរាល់គ្នាមិនបានយកអ្វី ចូលមកក្នុងលោកីយ៍នេះទេ ហើយច្បាស់ជាយើងពុំអាចនឹងយកអ្វីចេញទៅវិញបានដែរ តែបើមានអាហារទទួលទាន និងសំលៀកបំពាក់ នោះក៏ល្មមឲ្យយើងបានស្កប់ចិត្តហើ ឯពួកអ្នកដែលចង់ធ្វើជាអ្នកស្ដុកស្ដម្ភ នោះនឹងធ្លាក់ទៅក្នុងសេចក្ដីល្បួង និងអន្ទាក់ ហើយក្នុងបំណងជាច្រើន ដែលផ្ដេសផ្ដាស ហើយធ្វើទុក្ខដល់ខ្លួន ក៏ពន្លិចមនុស្សទៅក្នុងសេចក្ដីហិនវិនាស និងសេចក្ដីអន្ដរធានវិញ ដ្បិតការដែលស្រឡាញ់ប្រាក់ នោះហើយជាមេឫសនៃសេចក្ដីអាក្រក់គ្រប់យ៉ាង ដែលអ្នកខ្លះបានឈោងតាម ហើយត្រូវលួងលោមឲ្យឃ្លាតចេញពីសេចក្ដីជំនឿ ទាំងចាក់ទំលុះខ្លួនគេ ដោយសេចក្ដីព្រួយលំបាកជាច្រើន (១ធីម៉ូថេ ៦:២-១០)។

ចូរបង្រៀន ហើយទូន្មាន
ឃ្លា «ចូរឲ្យអ្នកបង្រៀនសេចក្ដីទាំងនេះ ហើយទូន្មានគេចុះ» ជាសញ្ញានៃការផ្លាស់ប្ដូរពីប្រធានបទមួយទៅប្រធានបទមួយទៀត។ ប៉ុន្តែ តើអ្វីទៅជា «សេចក្ដីទាំងនេះ» ដែលលោក ធីម៉ូថេ ត្រូវ «បង្រៀន ហើយទូន្មាន»? មានការបង្គាប់ស្ទើរតែដូចគ្នានៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ១ធីម៉ូថេ ៤:១១ ជាកន្លែងដែល «សេចក្ដីទាំងនេះ» បញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ទៅកាន់អ្វីដែលមានពីមុន ហើយវាក៏ជាអ្វីដែលកំពុងសំដៅយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ១ធីម៉ូថេ ៦:២ខ ផងដែរ។ លោក ធីម៉ូថេ ត្រូវបង្រៀន និងទូន្មានដល់ក្រុមជំនុំរបស់គាត់ឲ្យជឿ ហើយគោរពប្រតិបត្តិតាម សេចក្ដីទាំងឡាយដែលសាវ័ក ប៉ុល បានសរសេរ មកដល់ចំណុចនេះ។ គាត់មិនត្រឹមតែត្រូវបង្រៀនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ត្រូវតែទូន្មាន—លោក ធីម៉ូថេ មិនគ្រាន់តែត្រូវផ្ដល់នូវព័ត៌មានចេញពីមេរៀនអធិប្បាយរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះនោះទេ។ គាត់ត្រូវតែបង្រៀននូវអ្វីដែលពួកគេត្រូវជឿ និងប្រតិបត្តិតាមដោយផ្អែកទៅលើអ្វីជាសេចក្ដីណែនាំរបស់សាវ័ក ប៉ុល។ សេចក្ដីអធិប្បាយរបស់គាត់ត្រូវតែស្ដែងចេញបែបជាការបង្គាប់។

ឈ្នាប់ «បើ» ជាអនុប្រយោគដែលសន្និដ្ឋានថាជាការពិតនៅក្នុងការបុព្វហេតុនៃវិវាទ [១]។ ក្នុងនាមជារបៀបវោហារសាស្ត្រ ប្រយោគនេះមិនបានបង្ហាញជាក់លាក់អំពីវត្តមាននៃគ្រូបង្រៀនខុសឆ្គងនៅទីក្រុងអេភេសូរទេ។ យ៉ាងណាមិញ វត្តមាននៃគ្រូខុសឆ្គងត្រូវបានលើកឡើងរួចហើយដោយសាវ័ក ប៉ុល បានបង្ហាញអំពីពួកគេតាំងតែពីពេលមុន៖ ចាប់តាំងតែពីដើមសំបុត្រ នោះសាវ័ក ប៉ុល បានបញ្ជាក់ថា ក្នុងក្រុមជំនុំមានពួកអ្នកដែលបង្រៀន សេចក្ដីណាផ្សេងទៀត បានជ្រៀតចូលមក (១ធីម៉ូថេ ១:៣)។