តើការអានព្រះគម្ពីររបស់ខ្ញុំបែបជាការសិក្សាខ្លាំងពេកមែនឬ?

១០ មីនា ២០២៤អានរយៈពេល ១៥ នាទី

មើល១២៦ដង

ប្អូនស្រី សោភ័ណ្ឌ បានផ្ញើសារសួរដូចតទៅ៖ «ស្ត្រីចាស់ៗនៅព្រះវិហារខ្ញុំបារម្ភអំពីរបៀបដែលខ្ញុំសិក្សាព្រះគម្ពីរ។ ពួកគាត់គិតថា ការអានព្រះគម្ពីររបស់ខ្ញុំវាបែបជាការសិក្សាខ្លាំងពេកហើយ ប៉ុន្តែនេះជារបៀបតែមួយដែលខ្ញុំចេះក្នុងការអានព្រះគម្ពីរ។ គ្មានអ្វីដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំកាន់តែរំភើបជាងការឃើញភាពស៊ីគ្នារវាងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ និងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីនោះទេ។ ដោយប្រើប្រាស់ប៊ិចមានពណ៌ខុសៗគ្នា ខ្ញុំគូសចំណាំ និងសរសេរចុះលើគែមទំព័រព្រះគម្ពីររបស់ខ្ញុំនូវអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានបើកសម្ដែងឲ្យខ្ញុំឃើញ។ ខ្ញុំជឿជាក់ថា នេះគឺជារបៀបមួយដែលខ្ញុំថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំកាន់តែស្និទ្ធស្នាលជាមួយនឹងព្រះអង្គ ខណៈពេលដែលខ្ញុំអានព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ហើយឃើញអំពីការលាតត្រដាងឲ្យយល់នូវដំណើររឿងរបស់ព្រះអង្គនៅលើទំព័រនីមួយៗ។ ស្ត្រីចាស់ៗនៅព្រះវិហារខ្ញុំបានលើកឡើងថា ខ្ញុំគួរអានព្រះគម្ពីរបែបជាការចំណាយពេលជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ ជាជាងការសិក្សា។ ពួកគាត់បារម្ភថា ខ្ញុំផ្ដោតលើចំណុចភ្ជាប់គ្នាបែបចំណេះដឹងក្នុងខួរក្បាល ខ្លាំងជាងចំណុចភ្ជាប់គ្នាបែបផ្លាស់ប្រែដួងចិត្ត។ តើការអានព្រះគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់បែបសិក្សាអាចនៅថ្វាយសិរីល្អទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់បានដែរឬទេ?»

នៅពេលដែលខ្ញុំឮសំណួរដូចនេះ វាធ្វើឲ្យខ្ញុំកាន់តែចង់យល់អំពីអ្វីដែលស្ត្រីចាស់ៗកំពុងតែគិតទាក់ទងទៅនឹងការបារម្ភចំពោះប្អូនស្រី សោភ័ណ្ឌ ហើយខ្ញុំក៏កាន់តែចង់យល់អំពីអ្វីដែលប្អូនស្រីកំពុងតែគិតផងដែរ ដោយសារខ្ញុំចង់យល់ថា តើពួកគាត់កំពុងតែគិតអំពីអ្វី។ ទំនងខ្ញុំនឹងគាំទ្ររបៀបសិក្សារបស់ប្អូនស្រីហើយផ្ដល់ជូនចំណុចមួយចំនួនសម្រាប់ស្ត្រីចាស់ៗ ក្នុងការឲ្យពួកគាត់មានអាកប្បកិរិយាខុសគ្នាអំពីអ្វីដែលពួកគាត់កំពុងតែគិតនេះ។ ខ្ញុំនឹងលើកឡើងអំពីចំណុចនេះនៅពេលក្រោយ។ ឬក៏ថា ទំនងខ្ញុំក៏នឹងគាំទ្រការបារម្ភរបស់ស្ត្រីចាស់ៗនៅឯព្រះវិហារនោះក៏ថាបានដែរ គឺឃើញអ្វីដែលកំពុងតែកើតឡើងនៅក្នុងចិត្តគំនិតរបស់ប្អូនស្រីហើយក៏នឹងលើកឡើងនូវចំណុចមួយចំនួន ដើម្បីឲ្យគាត់ប្រុងប្រយ័ត្ន ដោយមិនបោះបង់ចោលការបារម្ភ។

ដូច្នេះ សូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំលើកឡើងនូវចំណុចវិជ្ជមានអំពីការបារម្ភទាំងសងខាង ដើម្បីឲ្យប្អូនស្រី សោភ័ណ្ឌ ឃើញថា គាត់ស្ថិតនៅក្នុងការឆ្លើយតបមួយណា។

មានអំណរជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់

ប្រសិនបើខ្ញុំគិតវិជ្ជមានអំពីស្ត្រីចាស់ៗនៅឯព្រះវិហារ នោះខ្ញុំនឹងសួរប្អូនស្រី សោភ័ណ្ឌ ថា តើគាត់សប្បាយចិត្តក្នុងការឃើញចំណុចភ្ជាប់គ្នារវាងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ និងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី ដល់ថ្នាក់ថា គឺគ្រាន់តែសប្បាយចិត្តក្នុងការឃើញចំណុចភ្ជាប់គ្នាដូចនោះនៅក្នុងចំណេះដឹង ប៉ុន្តែមិនសប្បាយចិត្ត ឬក៏មានអំណរជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់ដែរឬទេ?

តើអាចទេដែលស្ត្រីចាស់ៗឃើញថា ទំនងប្អូនស្រី សោភ័ណ្ឌ ស្រឡាញ់ចំណេះដឹងខ្លាំងជាងព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់? ត្រង់ចំណុចនេះ ប្អូនស្រីត្រូវតែមានការប្រុងប្រយ័ត្ន ពីព្រោះវាមិនមែនជាចំណុចសខ្មៅនោះទេ។ ហើយវាក៏មិនមែនថាជាចំណុចមួយនេះ ហើយថាជាចំណុចមួយនោះដែរ។ វាមានភាពស្រពិចស្រពិលបន្តិច—គឺការស្រឡាញ់ដំណើរការនៃការស្វែងរកបានចំណុចអ្វីមួយ ជាជាងស្រឡាញ់អ្វីដែលរកបាន។ ឬក៏ថា វាកាន់តែពិបាកវែកញែកទៅទៀត—តើប្អូនស្រីកំពុងតែស្រឡាញ់អ្វីដែលកំពុងតែរកបានខ្លាំងជាងបុគ្គលដែលបានបើកសម្ដែងឲ្យឃើញមែនឬ?