វាគ្មានអ្វីគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះទេ យើងបានទទួលសំណួរជាច្រើនពីបេសកជននៅតាមតំបន់នានា ហើយនឹងសំណួរមួយចំនួនទៀតបានមកពីបេសកជនដែលកំពុងទទួលការបណ្ដុះបណ្ដាល និងសំណួរចំនួនមធ្យមទៀតពីនិស្សិតសាកលវិទ្យាល័យ ដែលចាប់អារម្មណ៍ថ្វាយជីវិតរបស់គេទៅក្នុងបេសកកម្មនោះ។ថ្ងៃនេះ យើងបានទទួលសំណួរមួយពីប្រិយមិត្តអ្នកស្ដាប់ម្នាក់ឈ្មោះ សាអែម ដែលបានសរសេរបែបដូច្នេះថា៖ «ជម្រាបសួរលោកគ្រូ! ថ្មីៗនេះ នាងខ្ញុំសម្គាល់ឃើញថា ចំនួនស្ត្រីៗចេញទៅបម្រើតាមបណ្ដាប្រជាជាតិនានាច្រើនខុសឆ្ងាយពីចំនួនបុរសៗ។ នាងខ្ញុំបានស្វែងរកស្ថិតិភាគច្រើនទៅលើការនេះ ហើយពិបាកនៅក្នុងការស្វែងរកព័ត៌មានណាស់។ ប្រសិនបើនោះជាការពិត តើអ្វីទៅគឺជាគំនិតរបស់លោកគ្រូទៅលើនិន្នាការនេះ ហើយតើលោកគ្រូថាកត្តាអ្វីដែលភាគច្រើនបណ្ដាលឲ្យមានការនេះកើតឡើង?»។
បាទ មិនថាអ្វីក៏ដោយដែលបណ្ដាលឲ្យមាននៅក្នុងចំណោមក្រុមរ៉ូម៉ាំងកាតូលិក ដែលមានទស្សនៈប្លែកខុសពីអំពីការមិនប្រព្រឹត្តក្នុងរឿងកាមគុណ មិនថានៅក្នុងក្រុមរ៉ូម៉ាំងកាតូលិក ឬក្រុមប្រូតេស្តង់សេរី ភាគច្រើនដែលមិនធ្វើព័ន្ធកិច្ច ដើម្បីផ្លាស់ប្រែចិត្តមនុស្សទៅកាន់ព្រះគ្រីស្ទ នៅក្នុងចំណោមអ្នកផ្សាយដំណឹងល្អ និងបេសកកម្មនៃសេចក្ដីជំនឿជាពិសេស ដូចជាអ្វីដែលប្អូនស្រី សាអែមបានផ្ដល់តម្រុយឲ្យមាននៅរឿងកំប្លែងនេះ។
ពីរភាគបីនៃបេសកជនដែលសកម្ម គឺប្រពន្ធដែលរៀបការហើយ។ ហើយមួយភាគទៀត ជាស្ត្រីដែលនៅលីវ។ ហើយដែលនៅសល់គឺជាបុរសដែលនៅលីវ។ ប្រសិនបើការនោះជ្រុលហួសហេតុ ពីរភាគបី និងមួយភាគបី គ្មានចំណែកដែលនៅសល់សម្រាប់បុរសៗនៅលីវទេ។ ហើយវាគួរជារឿងគួរឲ្យអស់សំណើចនៅផ្នែកនោះ ពីព្រោះភាគច្រើនវាមានលក្ខណៈបែបនោះ។
ដើម្បីឲ្យត្រឹមត្រូវជាងនេះ ស្ថានភាពពិតនៅក្នុងចំណោមព័ន្ធកិច្ចដំណឹងល្អដោយសេចក្ដីជំនឿភាគច្រើន ដែលនៅចន្លោះពី ៨០%-៨៥% នៃបេសកជនដែលនៅលីវទាំងអស់គឺជាស្ត្រី។ វាគឺជារឿងកម្រ វាដូចជាមនុស្សពីរនាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សដប់នាក់ក្នុងចំណោមបុរសនៅលីវយកបេសកកម្មជាវិស្សមកាលជីវិត ដែលជាលទ្ធផលនៅក្នុងស្ថិតិសរុបមួយភាគបីនៃព័ន្ធកិច្ចដំណឹងល្អពិភពលោកគឺជាបុរសដែលរៀបការរួច មួយភាគបីគឺជាស្ត្រីដែលរៀបការរួច ហើយ៨០ភាគរយនៃមួយភាគចុងក្រោយគឺជាស្ត្រីនៅលីវ។ ដែលមានន័យថានោះជាអ្វីដែលគ្រាន់តិចជាងពីរភាគបីនៃកម្លាំងបេសកជនសរុបគឺជាស្ត្រី។
ហេតុអ្វីបានជាអញ្ចឹង? ហើយខ្ញុំគិតថាចម្លើយស្មោះត្រង់បំផុតគឺតែជា៖ ខ្ញុំមិនដឹងទេ។ ហើយប្រសិនបើមានការស្រាវជ្រាវត្រូវបានធ្វើឡើង ដើម្បីទទួលបានចម្លើយនោះ ខ្ញុំមិនបានដឹងអំពីការនោះទេ។ ដូច្នេះ សូមឲ្យខ្ញុំផ្តល់នូវគំនិតពីរ។ គ្រប់គ្នាគួរតែដឹងអំពីសេចក្ដីទាំងពីរនេះ កំពុងហោះហើរនៅខាងក្រោមផ្លាកនោះ៖ គំនិត មិនមែនជាការធ្វើការក្នុងចិត្តទេ។ ហើយបន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងបញ្ចប់ដោយការជំរុញចិត្តបុរសៗ។
១. គំនិតទីមួយ៖ សូមចាប់ផ្ដើមជាមួយនឹងការសង្កេតថាមានស្ត្រីដែលនៅលីវជាច្រើននៅក្នុងព័ន្ធកិច្ចនឹងហាក់ដូចជារៀបការរួច តែមិនទាំងអស់នោះទេ។ អ្នកខ្លះទាក់ទងទៅនឹងការត្រាស់ហៅពីព្រះជាម្ចាស់ឲ្យបម្រើក្នុងនាមជាស្ត្រីនៅលីវ ហើយពួកគេគ្មានចេតនាសូម្បីតែសង្ឃឹម ឬអធិស្ឋានទៅកាន់ចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍។ ហើយខ្ញុំអរគុណព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់ការនោះ ហើយនឹងសម្រាប់ពួកគេផ្ទាល់ដែរ។ ប៉ុន្តែ ជាច្រើននាក់ទៀតចង់បម្រើនៅក្នុងព័ន្ធកិច្ចដោយនៅចំហៀងម្ខាងទៀតដោយការត្រាស់ហៅដូចគ្នា និងជាស្វាមីមានភក្ដីភាព។ ប៉ុន្តែ ដោយសារ និងភាគច្រើន គឺជាបុរសដែលស្នើសុំការរៀបការ។ ស្ត្រីៗមានការគ្រប់គ្រងតិចជាងនៅក្នុងការរៀបការជាងបុរសៗ—ជានិច្ចជាកាលពួកគេអាចនិយាយថាទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមានន័យថាការផ្ដួចផ្ដើមនៅក្នុងរបៀបមួយវិជ្ជមាន។ ដូច្នេះ ស្ត្រីជាបេសកជននៅលីវ ដែលចង់រៀបការគឺមិនប្រាកដជាមានស្ថានភាពដូចគ្នាទៅនឹងបុរសជាបេសកជននៅលីវ ដែលចង់រៀបការនោះទេ។
Score 0
កណ្ឌគម្ពីរ ២ថែស្សាឡូនីច ១:៨ បានលើកឡើងអំពី «ការសងសឹក» របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពាក្យជាភាសាក្រិក «អេកឌីខេស៊ីស» (ekdikēsis) បង្ហាញអំពីសេចក្ដីយុត្តិធម៌ ឬការផ្ដន្ទាទោស ដោយសំដៅទៅលើសេចក្ដីយុត្តិធម៌នៃការប្រោសលោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជំនួសឲ្យអ្នករើសតាំងរបស់ទ្រង់ (លូកា ១៨:៧-៨) ឬសំដៅទៅលើការផ្ដន្ទាទោសដ៏សុចរិតរបស់ទ្រង់ទៅលើអ្នកដែលទាស់ប្រឆាំងនឹងទ្រង់ (លូកា ២១:២២; រ៉ូម ១២:១៩)។
មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័ត 0
មិនទាន់មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័តទេ។
មតិយោបល់នឹងត្រូវបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។
នេះគឺជាថ្នាំបន្សាបបន្តិចបន្តួច។ លោកស្រី អេលីហ្សាបែត អេលៀត—ខ្ញុំបានបន្ទាបខ្លួន ហើយទទួលបានការនេះពីប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ ពីព្រោះខ្ញុំបានដឹងថា គាត់បាននិយាយបែបនេះម្ដងដែរ—លោកស្រី អេលីហ្សាបែត អេលៀត បាននិយាយនៅក្នុងកិច្ចសម្ភាសន៍របស់គាត់ជាមួយកញ្ញា ហ្គែតឌីស៍ អេលវ៉ត ដែលជាស្ត្រីបេសកជននៅលីវបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ប្រទេសចិន ដែលបានស្លាប់នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៧០៖ ស្ត្រីដែលមានខ្លួនតូច៖ កញ្ញា ហ្គែតឌីស៍ អេលវ៉ត គឺជាឈ្មោះនៃជីវប្រវត្តិមួយ។ ហើយនេះគឺជាអ្វីដែល លោកស្រី អេលីហ្សាបែត អេលៀត បាននិយាយ។ ខ្ញុំគិតថា គាត់បាននិយាយអំពីការនេះនៅអ័របាណា កាលនោះគាត់បាននិយាយបែបដូច្នេះថា៖ «កញ្ញា អេលវ៉ត បានអធិស្ឋានទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់អំពីភាពនៅលីវរបស់គាត់។ គាត់មិនមែនជាស្ត្រីដែលគ្មានហេតុផលនោះទេ គាត់ជាមនុស្សនិយាយផ្ទាល់ៗ និងត្រង់ៗ ហើយគាត់បានទូលសូមព្រះជាម្ចាស់ឲ្យត្រាស់ហៅបុរសម្នាក់ពីប្រទេសអង់គ្លេស រួចចាត់គាត់ឲ្យមកប្រទេសចិនទៅចំកន្លែងដែលគាត់រស់នៅ ហើយឲ្យសុំគាត់រៀបការ»។ ខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចឃ្លាបន្ទាប់បានទេ។ លោកស្រី អេលីហ្សាបែត អេលៀត បាននិយាយថា៖ «ដោយសម្លឹងមើលឲ្យកាន់តែជ្រៅខ្លាំង គាត់បានថ្ពក់កូនដៃដែលសុទ្ធតែឆ្អឹងរបស់គាត់នៅចំពោះមុខខ្ញុំ ហើយបាននិយាយថា ‘អេលីហ្សាបែត ខ្ញុំជឿថាព្រះឆ្លើយតបការអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំ។ ហើយទ្រង់បានត្រាស់ហៅបុរសនោះមក’» ហើយគាត់បានឈប់បន្តិចរួចខ្សឹបថា៖ «‘ទ្រង់បានត្រាស់ហៅគាត់មក តែគាត់មិនបានមកតាមការត្រាស់ហៅនោះទេ’»។
តាមរយៈបទពិសោធន៍នោះ ខ្ញុំអាចទាយបានថា គ្មានអ្វីប្លែកចំពោះកញ្ញា ហ្គែតឌីស៍ អេលវ៉ត ទេ។ ដូច្នេះ នោះគឺជាគំនិតដំបូងរបស់ខ្ញុំ ដែលភាពមិនសមាមាត្រគ្នារវាងស្ត្រីបេសកជនដែលនៅលីវទៅនឹងបុរសបេសកជន គឺជាការផ្ដួចផ្ដើមការស្នើសុំរៀបការនៅចំណោមបុគ្គលទាំងពីក្រុមនោះ អ្នកនៅលីវ គឺស្ថិតនៅលើបុរស ហើយមិនមែនស្ថិតនៅលើស្ត្រីនោះទេ។
២. គំនិតទីពីរ៖ វាហាក់ដូចជា ភាគច្រើននៃបុរសដែលនៅលីវប្រហែលជាគេចវេសពីព័ន្ធកិច្ចនៃកម្លាំងចលករផ្ទាល់ខ្លួនដូចគ្នា ដែលធ្វើឲ្យពួកគេនៅលីវ។ នៅចំណោមបុរសជាគ្រីស្ទបរិស័ទ ដែលមិនទាន់រៀបការបាននិយាយថា ប្រហែលជាពួកគេត្រូវបានរារាំងពីទំនាក់ទំនងនៃចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍នៅក្នុងវ័យ២០ឆ្នាំ ហើយនឹង៣០ឆ្នាំរបស់ពួកគេ—នេះគឺជាគំនិតរបស់ខ្ញុំ—ការយល់ដឹងមិនគ្រប់គ្រាន់នោះពួកគេអាចជាអ្នកដឹកនាំខាងឯព្រលឹងវិញ្ញាណ ឬអ្នកដែលភ័យខ្លាច ដែលពួកគេអាចនឹងបដិសេធនៅពេលពួកគេដេញតាមទំនាក់ទំនង ឬខ្វះគោលបំណងនៅក្នុងជីវិតដែលផ្ដល់ការគាំទ្រ និងអត្ថន័យនៅក្នុងទំនាក់ទំនងអាពាហ៍ពិពាហ៍។ គ្រប់ឧបសគ្គទាំងអស់នៅក្នុងការបង្កើតការប្ដេជ្ញានៃចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍នឹងពន្យល់ផងដែរថា ពីមូលហេតុដែលគាត់មានការយល់ដឹងមិនគ្រាន់អំពីការបម្រើព័ន្ធកិច្ច ឬខ្លាចក្នុងការបម្រើព័ន្ធកិច្ច ឬខ្វះគោលបំណងនៃការបម្រើព័ន្ធកិច្ច។
ម្យ៉ាងទៀត រឿងមួយដែលធ្វើឲ្យបុរសនៅលីវនៅក្នុងវ័យជាង២០ឆ្នាំ និងជាង៣០ឆ្នាំហើយ នោះប្រហែលជារឿងដូចគ្នាដែលមិនឲ្យគាត់ដេញតាមជីវិតនៅក្នុងការបម្រើព័ន្ធកិច្ច។ លើសពីនេះទៅទៀត ស្ត្រីៗនៅលីវប្រហែលជាមិនមានអារម្មណ៍ថារឿងទាំងនោះគឺជាឧបសគ្គនោះទេ។ ពួកគេនឹងរីករាយនឹងរៀបការជាមួយបុរសណាដែលកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ ចាស់ទុំ ពេញដោយគោលបំណង ឆ្ពោះទៅព័ន្ធកិច្ច ប្រសិនបើបុរសនោះចូលមក។ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនអាចធ្វើឲ្យការនោះកើតឡើងបានទេ បើសិនជាគ្មានការរួមចំណែកពីបុរស។
ខ្ញុំប្រាកដណាស់ចំណុចសំខាន់ គឺស្មុគស្មាញជាងគំនិតទាំងពីរដែលបានផ្ដល់នេះ ប៉ុន្តែទាំងនេះគឺប្រហែលជាការពន្យល់សម្រាប់ចំនួនមិនសមាមាត្រគ្នានៅក្នុងកម្លាំងនៃបេសកជននៅលីវ—គឺ៨០%ជាស្ត្រី និង២០%ជាបុរស។ ដូច្នេះ ខ្ញុំនឹងបញ្ចប់ដោយការប្រើពាក្យរបស់លោកគ្រូ ម៉ាយគ៍ ឌីឡូរិនហ្សូ ដែលធ្វើការនៅ Africa Inland Mission (AIM) ហើយបិទដោយការអានការជំរុញចិត្តរបស់គាត់។ ការគិតអំពីបុរសនៅលីវផ្ទុយទៅនឹងស្ត្រីនៅលីវនៅក្នុងការបម្រើព័ន្ធកិច្ច។ នេះគឺជាអ្វីដែលគាត់បាននិយាយ។
ពិតណាស់ វាប្រហែលជាពិបាកជាងនេះសម្រាប់បុរសៗ។ ពិបាកជាងនៅក្នុងការចូលទៅក្នុងសេចក្ដីភូតភរ និងភាពព្រងើយកន្តើយ។ ពិបាកជាងនៅក្នុងការប្រមូលលុយនៅក្នុងសង្គមមួយដែលពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯង។ពិបាកជានៅក្នុងការចូលទៅការជំរុញទំនាក់ទំនងបេសកកម្មឆ្លងវប្បធម៌។ ពិបាកនៅក្នុងការស្វែងរកការបម្រើព័ន្ធកិច្ចនៅក្នុងវិស្សមកាលរបស់លោកអ្នក។ ប៉ុន្តែ ដំណឹងល្អត្រូវការបុរសៗ។ ជីវិតរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទគឺជាចម្បាំង ដូចដែលព្រះគម្ពីរបានត្រាស់ហៅយើងឲ្យបំពាក់គ្រឿងសឹក។ ហើយកន្លែងដែលយើងបម្រើព័ន្ធកិច្ចគឺជាសមរភូមិ ដែលកម្លាំង និងភាពឆេះឆួលរបស់បុរសៗ បានត្រាស់ហៅដោយយោងទៅតាមការបម្រើសម្រាប់ដើមចមដ៏ធំបំផុតរបស់ជីវិតមនុស្សដែលធ្លាប់មាន៖ ដើមចមនៃព្រះគ្រីស្ទ និងកិច្ចការប្រោសលោះរបស់ទ្រង់ដើម្បីសង្គ្រោះលោកីយ៍នេះ—ហើយខ្ញុំចង់មានន័យថា ពិតជាសង្គ្រោះលោកីយ៍មែន។ វាត្រូវការភាពក្លាហាន—ភាពក្លាហាននៅក្នុងឈានជើងចេញពីភាពងោកងុយរបស់លោកអ្នក ហើយចូលទៅក្នុងវគ្គប្រកួតជម្រុះ។ វាត្រូវការការបន្ទាបខ្លួន—ការពេញចិត្តនៅក្នុងការបរាជ័យ ឬយ៉ាងហោចណាស់ត្រូវបានចាត់ទុកថាបរាជ័យដោយមិត្តរបស់លោកអ្នក។ វាត្រូវការកម្លាំង—លើសពីលោកអ្នកដឹង ប៉ុន្តែមិនលើសពីអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យលោកអ្នកនោះទេ។
សាវ័ក ប៉ុល និងអ្នកនិពន្ធព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីផ្សេងទៀតបានប្រើប្រាស់ពាក្យថា «អ្នកត្រួតត្រា» ជំនួសគ្នាទៅវិញទៅមកជាមួយនឹងពាក្យ «ពួកចាស់ទុំ»។ ឧទាហរណ៍៖ សូមពិចារណានៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ទីតុស ១:៥-៧។
បទគម្ពីរទាំងបីនេះបញ្ជាក់ថា ប្រពន្ធមិនមែនត្រូវបានរំពឹងថាឲ្យចុះចូលចំពោះប្ដីនៃស្ត្រីគ្រប់ៗគ្នានោះឡើយ ប៉ុន្តែត្រូវចុះចូលដោយជាក់លាក់ចំពោះប្ដីរបស់នាងផ្ទាល់។
