ស្ត្រីណាដែលទទួលយកតួនាទីដែលព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំងក្នុងខណៈដែលពួកនាងកំពុងបន្ត «សេចក្ដីជំនឿ សេចក្ដីស្រឡាញ់ នឹងសេចក្ដីបរិសុទ្ធ ទាំងមានគំនិតមារយាទ» ក្នុងគុណធម៌គ្រីស្ទបរិស័ទ នោះនាងនឹងរកឃើញថា ខ្លួននឹងបានសង្គ្រោះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។
«តែបើសិនជានាងនៅជាប់ក្នុងសេចក្តីជំនឿ សេចក្តីស្រឡាញ់ និងសេចក្តីបរិសុទ្ធ ទាំងមានគំនិតមារយាទ នោះនាងនឹងបានសង្គ្រោះក្នុងកាលដែលបង្កើតកូន» (១ធីម៉ូថេ ២:១៥)
ការកាត់ស្រាយនៃកណ្ឌគម្ពីរ ១ធីម៉ូថេ ២:១៥ គឺជាការជជែកដេញដោលដ៏ធំធេងក្នុងចំណោមអ្នកធ្វើអត្ថាធិប្បាយ។ ការយល់ច្រឡំលើអត្ថន័យនៃបទគម្ពីរនេះត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំងនៅក្នុងការបកប្រែ ឧទាហរណ៍៖ ព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធកែសម្រួលឆ្នាំ២០១៦បានសរសេរថា «នាងនឹងបានសង្គ្រោះតាមរយៈ» ឬក៏ព្រះគម្ពីរខ្មែរបច្ចុប្បន្នឆ្នាំ២០០៥ «ព្រះអង្គសង្គ្រោះស្ត្រីមកពី» ប៉ុន្តែព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធឆ្នាំ១៩៥៤បានចែងថា «នាងនឹងបានសង្គ្រោះក្នុងកាល» និងព្រះគម្ពីរគ្រីស្ទបរិស័ទខ្មែរបានចែងថា «នាងនឹងបានសង្គ្រោះនៅពេល»។
មនុស្សមួយចំនួនបានអះអាងថា សាវ័ក ប៉ុល គ្រាន់តែបញ្ជាក់ថា ស្ត្រីជាគ្រីស្ទបរិស័ទដែលមានចិត្តស្មោះត្រង់នឹងត្រូវបានថែរក្សាខាងផ្នែករាងកាយនៅពេលដែលនាងបង្កើតកូន។ ប៉ុន្តែ នេះជារឿងដែលមិនគួរឲ្យជឿបានទេ ព្រោះយើងដឹងថា មិនមែនស្ត្រីគ្រីស្ទបរិស័ទទាំងអស់សុទ្ធតែអាចរស់រានមានជីវិតក្រោយពេលសម្រាលកូននោះទេ។ ពាក្យជាភាសាក្រិកពិសេសមួយនេះតែងតែសំដៅទៅលើសេចក្ដីសង្គ្រោះខាងព្រលឹងវិញ្ញាណនៅកន្លែងផ្សេងទៀតនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរផ្សេងៗ ដែលជាលិខិតផ្ញើជូនគ្រូគង្វាល ហើយយើងក៏គ្មានហេតុផលអ្វី ដើម្បីគិតថាកិរិយាសព្ទដែលត្រូវបានប្រើនៅក្នុងបទគម្ពីរនេះមានភាពខុសគ្នានោះទេ។
ប៉ុន្តែ សម្រាប់ស្ត្រីដែលបានរៀបការហើយ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទាននូវទំនួលខុសត្រូវដ៏ពិសេសមួយ ដើម្បីឲ្យពួកនាងមើលថែរក្សាគ្រួសារ។
បើសិនជាដូច្នេះមែន តើសាវ័ក ប៉ុល កំពុងតែលើកឡើងថា ស្ត្រីនឹងបានសង្គ្រោះតាមរយៈការបង្កើតកូនឬ? នេះហាក់ដូចជាផ្ទុយទៅនឹងការបង្រៀនរបស់ សាវ័ក ប៉ុល ដែលថា ការសង្គ្រោះបានមកដោយសារព្រះគុណ តាមរយៈជំនឿ មិនមែនដោយសារការប្រព្រឹត្តទេ (ឧទាហរណ៍៖ អេភេសូរ ២:៨)។
ការកាត់ស្រាយនៃបទគម្ពីរនេះកាលពីបុរាណ បានជៀសវាងសំណួរមួយនេះដោយប្រកាន់ថា ការបញ្ជាក់នេះមិនសំដៅទៅលើការបង្កើតកូន ជាទូទៅទេ ប៉ុន្តែសំដៅទៅលើកំណើតរបស់ព្រះយេស៊ូវ ដែលជាព្រះមេស្ស៊ី។ ការកាត់ស្រាយនេះត្រឡប់ទៅកណ្ឌគម្ពីរ លោកុប្បត្ដិ ៣:១៥ ដែលបានចែងថា ពូជស្ត្រីនឹងកិនក្បាលសត្វពស់ ដែលការទាយទុកជាមុននេះបានសម្រេចនៅក្នុងកំណើតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលជាអ្នកបំផ្លាញកិច្ចការរបស់អារក្សសាតាំង។ ដូច្នេះស្ត្រីត្រូវបានសង្គ្រោះតាមរយៈកំណើតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ប៉ុន្តែ ការកាត់ស្រាយនោះត្រូវបរិបទតិចតួចណាស់។
ទំនងដូចជា សាវ័ក ប៉ុល ប្រើពាក្យ «[ការ] បង្កើតកូន» ជាពាក្យប្រៀបធៀបដែលគេដឹងថាជាពាក្យចំណែក (synecdoche)។ ពាក្យចំណែកនេះគឺជាពាក្យមួយផ្នែកដែលតំណាងឲ្យបរិបទទាំងមូល។ ការបង្កើតកូនគឺជាផ្នែកមួយនៃបរិបទទាំងមូល ដែលជាតួនាទីជាទូទៅរបស់ស្ត្រីក្នុងការថែរក្សាគ្រួសារ។ នេះជាតួនាទីដូចដែល សាវ័ក ប៉ុល បានពណ៌នានៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ទីតុស ២:៤-៥ ថា ស្ត្រីក្មេងៗ ត្រូវស្រឡាញ់ប្ដី និងកូនខ្លួនឲ្យមានចិត្តធ្ងន់ ហើយបរិសុទ្ធ ជាអ្នករវល់តែនឹងការនៅផ្ទះខ្លួន ហើយមានចិត្តល្អ នឹងចុះចូលចំពោះប្ដី ដើម្បីកុំឲ្យមានអ្នកណាប្រមាថដល់ព្រះបន្ទូលបានឡើយ។
Score 0
ឯអ្នកណាដែលឈ្នះ នោះនឹងបានគ្រងសេចក្ដីទាំងនេះទុកជាមរដក អញនឹងធ្វើជាព្រះដល់អ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះនឹងធ្វើជាកូន
មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័ត 0
មិនទាន់មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័តទេ។
មតិយោបល់នឹងត្រូវបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។
ដូច្នេះ ទាំងនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ១ធីម៉ូថេ ជំពូក២ និងទីតុស ជំពូក២ សាវ័ក ប៉ុល បានប្រកាសថា ភរិយាមានតួនាទីដែលព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំងឲ្យមានតួនាទីក្នុងការថែទាំកូន និងផ្ទះសម្បែង។ បទគម្ពីរទាំងពីរនេះមិនមែនជាការអះអាងថា ស្ត្រីត្រូវមានកូន ដើម្បីទទួលបានការសង្គ្រោះនោះឡើយ។ ហើយកណ្ឌគម្ពីរទាំងពីរនេះក៏មិនមែនជាការបង្រៀនថា ស្ត្រីត្រូវតែរៀបការ ដើម្បីបានសង្គ្រោះនោះដែរ។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់ស្ត្រីទាំងឡាយណាដែលបានរៀបការរួចហើយ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់តួនាទីពិសេសមួយក្នុងការថែទាំកូន និងផ្ទះសម្បែង។
ការបំពេញតួនាទីនេះរបស់ភរិយានឹងជាភស្តុតាងមួយនៃការខ្ជាប់ខ្ជួនក្នុងជំនឿ។ នៅក្នុងបទគម្ពីរនេះ សេចក្តីសង្គ្រោះគឺជាអនាគត៖ «នាងនឹងបានសង្គ្រោះ»។ ដូច្នេះ ពាក្យនេះមិនមែនជាពាក្យដែលមានន័យសំដៅដល់ការចូលទៅកាន់សេចក្តីសង្គ្រោះដោយទស្សនៈបែបនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាសេចក្តីសង្គ្រោះដ៏ធំបំផុតនាពេលអនាគត។ ស្ត្រីណាដែលទទួលយកតួនាទីដែលព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំងក្នុងខណៈដែលពួកនាងកំពុងបន្ត «សេចក្ដីជំនឿ សេចក្ដីស្រឡាញ់ នឹងសេចក្ដីបរិសុទ្ធ ទាំងមានគំនិតមារយាទ» ក្នុងគុណធម៌គ្រីស្ទបរិស័ទ នោះនាងនឹងរកឃើញថា ខ្លួននឹងបានសង្គ្រោះនៅថ្ងៃចុងក្រោយ។
លោក Thomas R. Schreiner, “An Interpretation of 1 Timothy 2:9–15: A Dialogue with Scholarship,” in Women in the Church: An Interpretation and Application of 1 Timothy 2:9–15, ed. Andreas J. Köstenberger and Thomas R. Schreiner, 3rd ed. (Wheaton, IL: Crossway, 2016), 222.
អត្ថបទនេះត្រូវបានកែសម្រួលពីសៀវភៅអធិប្បាយ “ESV Expository Commentary: Ephesians–Philemon (Volume 11)” កែសម្រួលដោយលោក៖ Iain M. Duguid, James M. Hamilton Jr., និងលោក Jay Sklar។
កណ្ឌគម្ពីរ ២ថែស្សាឡូនីច ១:៨ បានលើកឡើងអំពី «ការសងសឹក» របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពាក្យជាភាសាក្រិក «អេកឌីខេស៊ីស» (ekdikēsis) បង្ហាញអំពីសេចក្ដីយុត្តិធម៌ ឬការផ្ដន្ទាទោស ដោយសំដៅទៅលើសេចក្ដីយុត្តិធម៌នៃការប្រោសលោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជំនួសឲ្យអ្នករើសតាំងរបស់ទ្រង់ (លូកា ១៨:៧-៨) ឬសំដៅទៅលើការផ្ដន្ទាទោសដ៏សុចរិតរបស់ទ្រង់ទៅលើអ្នកដែលទាស់ប្រឆាំងនឹងទ្រង់ (លូកា ២១:២២; រ៉ូម ១២:១៩)។
