តើយើងត្រូវរាប់គ្រប់យ៉ាងជាខាត ដើម្បីដើរតាមព្រះគ្រីស្ទមែនឬ?

យើងស្រឡាញ់ទ្រង់ ពីព្រោះទ្រង់បានស្រឡាញ់យើងជាមុន។ យើងធ្វើការ ពីព្រោះទ្រង់ធ្វើការនៅក្នុងយើង។ យើងអាចធ្វើឲ្យការរស់ឡើងវិញ និងការស្គាល់ព្រះគ្រីស្ទក្លាយជាកម្មសិទ្ធរបស់យើងផ្ទាល់បាន ពីព្រោះទ្រង់បានធ្វើឲ្យយើងក្លាយជាកម្មសិទ្ធិរបស់ទ្រង់រួចហើយ។

១៩ មីនា ២០២៤អានរយៈពេល ២៦ នាទី

មើល១៧៧ដង

«តាមពិត ខ្ញុំក៏មានហេតុផលនឹងទុកចិត្តខាងសាច់ឈាមខ្លះដែរ។ បើមានអ្នកណាទៀតស្មានថា ខ្លួនទុកចិត្តខាងសាច់ឈាមបាននោះ ខ្ញុំលើសជាងអ្នកនោះទៅទៀត។ ខ្ញុំបានទទួលកាត់ស្បែកនៅថ្ងៃទីប្រាំបី ខ្ញុំជាសាសន៍អ៊ីស្រាអែល ក្នុងពូជអំបូរបេនយ៉ាមីន ជាសាសន៍ហេព្រើរ កើតពីពួកហេព្រើរ ឯខាងក្រឹត្យវិន័យ នោះខ្ញុំជាពួកផារិស៊ី ខាងសេចក្ដីឧស្សាហ៍ នោះខ្ញុំជាអ្នកដែលបានធ្វើទុក្ខបៀតបៀនដល់ក្រុមជំនុំ ចំណែកខាងសេចក្តីសុចរិតក្នុងក្រឹត្យវិន័យ នោះខ្ញុំគ្មានទោសសោះ។ អ្វីៗដែលធ្លាប់មានប្រយោជន៍ដល់ខ្ញុំពីមុននោះ តើខ្ញុំបានរាប់វាជាខាតវិញ ព្រោះតែព្រះគ្រីស្ទហើយឬនៅ? លើសពីនេះទៀត ខ្ញុំរាប់អ្វីៗទាំងអស់ទុកដូចជាខាត ដោយសារតែសេចក្ដីដែលប្រសើរជាង គឺដោយស្គាល់ព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ ជាព្រះអម្ចាស់នៃខ្ញុំ។ ដោយយល់ដល់ព្រះអង្គ ខ្ញុំបានខាតគ្រប់ទាំងអស់ ហើយខ្ញុំរាប់ទាំងអស់ទុកដូចជាសំរាម ប្រយោជន៍ឲ្យខ្ញុំបានព្រះគ្រីស្ទវិញ និងឲ្យគេបានឃើញខ្ញុំនៅក្នុងព្រះអង្គ មិនមែនដោយសេចក្ដីសុចរិតរបស់ខ្លួនខ្ញុំ ដែលមកពីក្រឹត្យវិន័យនោះទេ តែដោយសារជំនឿដល់ព្រះគ្រីស្ទ គឺជាសេចក្តីសុចរិតដែលមកពីព្រះ ដោយសារជំនឿ។ ខ្ញុំចង់ស្គាល់ព្រះគ្រីស្ទ និងព្រះចេស្ដានៃការរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះអង្គ ព្រមទាំងរួមចំណែកក្នុងការរងទុក្ខ ដូចជាព្រះអង្គរងទុក្ខក្នុងការសុគតដែរ ប្រសិនបើអាចបាន ខ្ញុំចង់ឲ្យមានជីវិតរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ។ មិនមែនថា ខ្ញុំបានទទួល ឬថា ខ្ញុំបានគ្រប់លក្ខណ៍ហើយនោះទេ តែខ្ញុំកំពុងតែសង្វាតនឹងដេញតាមចាប់ឲ្យបានសេចក្ដីដែលព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវបានចាប់ខ្ញុំបាននោះដែរ។ បងប្អូនអើយ ខ្ញុំមិនរាប់ថាខ្លួនខ្ញុំចាប់បានហើយនោះទេ តែមានបំណងមួយ គឺថា ខ្ញុំភ្លេចសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មានដែលកន្លងទៅហើយ ក៏ខំមមុលឈោងទៅរកអ្វីៗខាងមុខទៀត ទាំងរត់តម្រង់ទៅទី ដើម្បីឲ្យបានរង្វាន់នៃការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះពីស្ថានដ៏ខ្ពស់ ក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ» (ភីលីព ៣:៤-១៤)។

គ្រប់យ៉ាងរាប់ជាខាត

លោក សូល ដែលមិនមែនជាគ្រីស្ទបរិស័ទបានដាក់សេចក្តីទុកចិត្តរបស់គាត់នៅលើសាច់ឈាម។ សាវ័ក ប៉ុល បានស្រមៃមើលពីការប្រកួតជាមួយពួកគ្រូបង្រៀនក្លែងក្លាយអំពីអ្វីដែលពួកគេលើកឡើងប្រៀបធៀបជាហេតុផល ដើម្បីឲ្យពួកគេដាក់ទំនុកចិត្តលើសាច់ឈាម។ សាវ័ក ប៉ុល បាននិយាយថាគាត់នឹងឈ្នះ។

សូមស្រមៃថា ជីវិតដូចជាបញ្ជីមួយដែលមានពីរតារាងគឺ ចំណូល និងចំណាយ ជាដំបូងសាវ័ក ប៉ុល បានផ្ដោតទៅលើចំណូល—ជាអ្វីដែលអាចផ្តល់ឲ្យគាត់មាននូវទំនុកចិត្ត នៅថ្ងៃនៃការជំនុំជម្រះចុងក្រោយ។ សាវ័ក ប៉ុល អួតដោយផ្នែកលើមូលដ្ឋានពីរ៖ ទី១ ពង្សាវតាររបស់គាត់ (ភីលីព ៣:៥) ហើយនិងទី២ ការប្រព្រឹត្តិរបស់គាត់ (ភីលីព ៣:៥-៦)។ សាវ័ក ប៉ុល បានលើកឡើងនូវចំណុចបួនយ៉ាងដែលគាត់ទទួលបានតាំងពីកំណើត៖ ទី១ គាត់ទទួលការកាត់ស្បែកខាងរូបសាច់តាមពេលវេលាកំណត់នៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ លេវីវិន័យ ១២:៣ «នៅថ្ងៃទីប្រាំបី»។ ទី២ គាត់ត្រូវបានរាប់បញ្ចូលនៅក្នុងពូជពង្សនៃប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះជាពូជពង្សនៃ «សាសន៍អ៊ីស្រាអែល»។ ទី៣ គាត់អាចរាប់តំណវង្សរបស់គាត់យ៉ាងជាក់លាក់ទៅកាន់ពូជអំបូរបេនយ៉ាមីន (លើសពីនោះ គាត់ត្រូវបានដាក់ឈ្មោះតាមឈ្មោះរបស់ស្ដេច សូល ថែមទៀតផង)។ ទី៤ គាត់អាចញែកខ្លួនគាត់ចេញពីពួកសាសន៍យូដាផ្សេងទៀតដោយរាប់ខ្លួនថា ជាសាសន៍ហេព្រើរ កើតពីពួកហេព្រើរ។ នេះប្រហែលជាសំដៅទៅកាន់ភាពខុសគ្នារវាងពួកយូដាដែលរស់នៅក្នុងទឹកដីកំណើតដែលមានទាំងភាសា និងវប្បធម៌ ហើយនិងពួកយូដាដែលភៀសខ្លួននៅប្រទេសដទៃ ដែលមានការបាត់បង់ទំនាក់ទំនងនៅក្នុងផ្នែកខ្លះនៃភាសា និងវប្បធម៌ ¹។