ការមើលប្រធានបទធំៗនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ ៖ កណ្ឌគម្ពីរយ៉ូស្វេ និងកណ្ឌគម្ពីរពួកចៅហ្វាយ

ប្រសិនបើយើងចង់យល់ផ្នែកណាមួយនៃព្រះគម្ពីរ នោះយើងត្រូវតែយល់អំពីរបៀបស៊ីគ្នានៃប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការប្រោសលោះ។

១៦ មិថុនា ២០២៤អានរយៈពេល ១១ នាទី

មើល១២៧ដង

លោក យ៉ូស្វេ បាននាំពួករាស្ត្រចូលទឹកដីសន្យា ប៉ុន្តែពួកចៅហ្វាយបានបង្ហាញថា ក្នុងឆ្នាំបន្តបន្ទាប់ មានអំពើបាបដដែលៗបានកើតឡើងម្ដងហើយម្ដងទៀត ដែលនាំឲ្យពួករាស្ត្រធ្លាក់ចុះ។ ហើយនៅពេលដែលពួករាស្ត្រឈានដល់ចំណុចអស់សង្ឃឹមល្មមដោយពួកអ្នកតាមតំបន់បានជិះជាន់លើពួកគាត់ នោះព្រះជាម្ចាស់ក៏លើកចៅហ្វាយម្នាក់ [ឲ្យមកជួយ] ហើយពួករាស្ត្រក៏ទទួលបានការរំដោះម្ដងទៀត។ ប៉ុន្តែ ពីរបីជំនាន់បន្ទាប់មកទៀត នោះពួកគាត់ក៏បានធ្លាក់ចូលក្នុងការថ្វាយបង្គំរូបព្រះក្លែងក្លាយ និងអំពើអសីលធម៌ដូចជំនាន់មុនៗវិញជាថ្មីម្ដងទៀត ដោយមានការអស់សង្ឃឹមយ៉ាងខ្លាំង៖ «នៅគ្រានោះឯង គ្មានស្ដេចនៅស្រុកអ៊‌ីស្រាអែលទេ គឺមនុស្សទាំងឡាយតែងប្រព្រឹត្តការអ្វី តាមដែលគេយល់ឃើញថាត្រឹមត្រូវគ្រប់គ្នា» (ពួកចៅហ្វាយ ២១:២៥)។ ដូច្នេះ យើងក៏ទំនងជាចាប់ផ្ដើមគិតថា «អ្វីដែលពួកគាត់ត្រូវការនោះគឺការមានស្ដេចមួយអង្គដែលយុត្តិធម៌ ស្មោះត្រង់ និងពិត»។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាក្នុងអំឡុងពេលនៃពួកចៅហ្វាយ នោះយើងក៏មានរឿងផ្សេងៗទៀតដូចជារឿងរបស់នាងរស់ និងរឿងខ្លីៗផ្សេងទៀតជាដើម។

សាំយូអែល, ពង្សាវតារក្សត្រ និងរបាក្សត្រ

ហើយអ្វីដែលយើងមាននៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ (១សាំយូអែល, ២សាំយូអែល, ១ពង្សាវតារក្សត្រ និង២ពង្សាវតារក្សត្រ) ដែលបន្ទាប់មកបានលើកឡើងជាថ្មីម្ដងទៀតនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ (១ពង្សាវតារក្សត្រ និង២ពង្សាវតារក្សត្រ) គឺជាចលនាឈានចេញពីអំឡុងពេលនៃពួកចៅហ្វាយ—ចៅហ្វាយចុងក្រោយដែលល្អគឺលោក សាំយូអែល—ហើយបានឈានចូលយល់ការគ្រងរាជ្យដោយស្ដេចវិញ។

ស្ដេច សូល ដែលបានបរាជ័យ

ហើយស្ដេចដំបូង ដែលយើងហៅថា ការចាប់ផ្ដើមសម័យកាលនៃការគ្រងរាជ្យដោយមានការរួបរួមគ្នា—គឺកុលសម្ព័ន្ធទាំងអស់—គឺស្ដេច សូល។ ទ្រង់បានចាប់ផ្ដើមយ៉ាងល្អ ប៉ុន្តែពួករាស្ត្រចង់បានទ្រង់ដោយមានមូលហេតុមិនត្រឹមត្រូវ។ ពួករាស្ត្រចង់មានស្ដេចដែលមានលក្ខណៈបែបដូចជាពួកថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយនៅជុំវិញខ្លួន ហើយស្ដេច សូល ផ្ទាល់ (មិនថាទ្រង់ខ្ពស់ មានភាពក្លាហាន និងមានភាពទន់ភ្លន់ពីដើមក៏ដោយ) ក៏នៅចុងបញ្ចប់បានក្លាយជាអង្គដែលមិនមានសន្តិភាព មិនចេះទប់កំហឹង និងខឹងអស់អ្នកដែលគំរាមកំហែងឋានៈរបស់ទ្រង់។ មិនយូរមិនឆាប់ ទ្រង់ក៏ចាប់ផ្ដើមមានភាពឃោរឃៅ ដោយគ្មានសេចក្ដីមេត្តាករុណា ហើយការមិនមានសន្តិភាពរបស់ទ្រង់ក៏បានបណ្ដាលឲ្យទ្រង់បះបោរទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់។ ដូច្នេះ ទ្រង់ក៏ចង់យកតួនាទីជាសង្ឃ និងជាស្ដេចក្នុងពេលតែមួយផងដែរ។ ហើយទ្រង់ក៏បានសម្លាប់គេ ហើយបុត្រារបស់ទ្រង់ក៏បានធ្វើដូច្នោះដែរ។ ហើយជាលទ្ធផលក៏មិនមានរាជវង្សស្ដេច សូល បន្តទៅមុខទៀត។

រាជវង្សស្ដេច ដាវីឌ

ព្រះគម្ពីរបានប្រាប់យើងថា ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានតាំងមនុស្សម្នាក់ទៀត ដែលត្រូវនឹងព្រះហឫទ័យទ្រង់ ដែលនេះជាការចាប់ផ្ដើមរាជវង្សរបស់ស្ដេច ដាវីឌ ដែលកណ្ឌគម្ពីរ(២ពង្សាវតារក្សត្រ)បានរៀបរាប់។ តាមពិតទៅ យើងត្រូវអាន កណ្ឌគម្ពីរ(២ពង្សាវតារក្សត្រ ៦-៧) ជាមួយគ្នា ពីព្រោះនៅពេលដែលស្ដេច ដាវីឌ បានក្លាយជាស្ដេច ដំបូងឡើយទ្រង់បានក្លាយជាស្ដេចលើពូជអំបូរតែពីរប៉ុណ្ណោះនៅទិសខាងត្បូង ហើយពូជអំបូរនៅទិសខាងជើងដប់ទៀតបន្តគ្រងរាជ្យដោយខ្លួនឯង។ រាជធានីរបស់ស្ដេច ដាវីឌ គឺក្រុងហេប្រុន។ ប៉ុន្តែ ៧ឆ្នាំក្រោយមក ទ្រង់ក៏បានវាយយកក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយក៏បានក្លាយជាស្ដេចលើពូជអំបូរទាំង១២ ហើយជាបន្ទាប់ក៏បានសោយរាជ្យ៣៣ឆ្នាំទៀតនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។