តើព្រះគម្ពីរមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេចនៅក្នុងឃ្លា «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ»? (ភាគ២)

ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូល «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ ដើម្បីមិនឲ្យមានគេថ្កោលអ្នកវិញ» (ម៉ាថាយ ៧:១)។ មនុស្សជាច្រើនប្រើប្រាស់ខគម្ពីរនេះ ដើម្បីព្យាយាមបំបិទមាត់អ្នករិះគន់ខ្លួន ដោយកាត់ស្រាយអត្ថន័យនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវឲ្យទៅជាថា «អ្នកគ្មានសិទ្ធិក្នុងការប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំខុសទេ!»។ ភាគច្រើន ពួកគាត់លើកខនេះតែឯង «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ» ហើយហាក់បីដូចជាកាត់ស្រាយការបង្គាប់របស់ព្រះយេស៊ូវថា សុទ្ធតែមានការរិះគន់អវិជ្ជមាន។ តាមពិតទៅ ឃ្លានោះមានអត្ថន័យលើសហ្នឹងទៅទៀត ពេលមើលក្នុងបរិបទទាំងមូល។

១៣ មិថុនា ២០២៤អានរយៈពេល ១១ នាទី

មើល៤៦៧ដង

ការបង្គាប់របស់ព្រះយេស៊ូវកុំឲ្យថ្កោលទោសគេ ទំនងជាឃ្លាដែលគេលើកឡើងមកនិយាយច្រើនជាងគេក្នុងចំណោមអ្វីៗផ្សេងទៀតដែលព្រះអង្គបានបង្រៀន ទោះបើភាគច្រើនតាមពិតទៅការលើកឡើងនោះ គឺជាការលើកឡើងខុសពីបរិបទទាំងស្រុង។ នេះគឺជាអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូល «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ ដើម្បីមិនឲ្យមានគេថ្កោលអ្នកវិញ» (ម៉ាថាយ ៧:១)។ មនុស្សជាច្រើនប្រើប្រាស់ខគម្ពីរនេះ ដើម្បីព្យាយាមបំបិទមាត់អ្នករិះគន់ខ្លួន ដោយកាត់ស្រាយអត្ថន័យនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវឲ្យទៅជាថា «អ្នកគ្មានសិទ្ធិក្នុងការប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំខុសទេ!»។ ភាគច្រើន ពួកគាត់លើកខនេះតែឯង «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ» ហើយហាក់បីដូចជាកាត់ស្រាយការបង្គាប់របស់ព្រះយេស៊ូវថា សុទ្ធតែមានការរិះគន់អវិជ្ជមាន។ តាមពិតទៅ ឃ្លានោះមានអត្ថន័យលើសហ្នឹងទៅទៀត ពេលមើលក្នុងបរិបទទាំងមូល។

នៅពេលដែលព្រះគម្ពីរបង្គាប់យើងកុំឲ្យថ្កោលទោសគេ នោះមិនមែនមានន័យថា យើងអាចបង្ហាញការខ្វះពិចារណារវាងខុសត្រូវនោះទេ។ បន្ទាប់ពីព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ» ភ្លាមនោះព្រះអង្គក៏បានមានបន្ទូលផងដែរថា «កុំឲ្យរបស់បរិសុទ្ធដល់ឆ្កែ ឬបោះកែវមុក្ដារបស់ខ្លួន នៅមុខជ្រូកឡើយ ក្រែងវាជាន់ឈ្លី រួចត្រឡប់ស្ទុះមកខ្វេះអ្នកវិញ» (ម៉ាថាយ ៧:៦)។ បន្តិចក្រោយមកទៀត នៅក្នុងការអធិប្បាយដូចគ្នានេះ ព្រះអង្គក៏បានមានបន្ទូលដែរថា «ចូរប្រយ័ត្ននឹងពួកគ្រូក្លែងក្លាយ...អ្នករាល់គ្នានឹងស្គាល់គេបាន ដោយសារផលគេបង្កើត» (៧:១៥-១៦)។ តើឲ្យយើងត្រូវតែវែកញែករវាង «ឆ្កែ» «ជ្រូក» និង «គ្រូក្លែងក្លាយ» បានដោយរបៀបណា លុះត្រាតែយើងមានសមត្ថភាពកាត់ស្រាយលើគោលលទ្ធិ និងការប្រព្រឹត្ត? ព្រះយេស៊ូវកំពុងតែផ្ដល់សិទ្ធិដល់យើងក្នុងការវែកញែករឿងត្រូវចេញពីរឿងខុស។

លើសពីនេះទៅទៀត នៅពេលដែលព្រះគម្ពីរបង្គាប់យើងកុំឲ្យថ្កោលទោសគេ នោះមិនមែនមានន័យថា គ្រប់ទង្វើទាំងអស់សុទ្ធតែមានភាពស្មើគ្នាផ្នែកសីលធម៌ ឬក៏ថាសេចក្ដីពិតមិនមានបង្អែកលើមូលដ្ឋានពិតជាក់ស្ដែងណានោះទេ [ឬក៏បើនិយាយម្យ៉ាងវិញទៀត ការបង្គាប់នោះមិនមែនមានន័យថា យើងអាចកាត់ស្រាយសេចក្ដីពិតតាមតែចិត្តយើងបាននោះឡើយ]។ ព្រះគម្ពីរបានបង្រៀនយ៉ាងច្បាស់លាស់ថា សេចក្ដីពិតពឹងផ្អែកលើការពិត មានតាំងពីអស់កល្បជានិច្ច ហើយក៏មិនអាចបំបែកគ្នាបានចេញពីព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់បានដែរ។ សេចក្ដីបង្រៀនដែលផ្ទុយគ្នាពីការពិតគឺជាការកុហក—ពិតណាស់ ការថាអ្វីមួយគឺជាការកុហក នោះគឺជាការថ្កោលទោស។ដូចគ្នាផងដែរ អំពើសហាយស្មន់ ការកាប់សម្លាប់គេក៏ជាការថ្កោលទោសដែរ—ប៉ុន្តែ ការថាបែបនេះក៏ជាការឯកភាពគ្នាជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់។ នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថាកុំឲ្យថ្កោលទោសគេ ព្រះអង្គមិនមែនកំពុងមានន័យថា យើងមិនគួរហៅអំពើបាបថា មិនមែនជាអំពើបាបនោះទេ អាស្រ័យលើអត្ថន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់លើពាក្យថា បាប។