លោកអ្នករៀបចំមេរៀនអធិប្បាយយ៉ាងមិចក៏មិនចប់ដែរ

នៅក្នុងសៀវភៅ «ធ្វើម្ដងទៀត» (Reset) លោក ដាវីឌ មើរេ (David Murray) បានលើកឡើងអំពីអតីតសិស្សរបស់គាត់ម្នាក់ ដែលចូលចិត្តរៀបចំមេរៀនអធិប្បាយរបស់គាត់ទាល់តែល្អឥតខ្ចោះទើបឈប់ថា «យុវជនវ័យក្មេងនៃសាលាព្រះគម្ពីររបស់ខ្ញុំម្នាក់ គាត់មិនដែលចំណាយពេលតិចជាងសាមសិបម៉ោង ដើម្បីរៀបចំមេរៀនអធិប្បាយរបស់គាត់នោះទេ ដោយថែមថយ ថែមថយទាល់តែថាវា “ល្អឥតខ្ចោះ” នោះទើបឈប់»។ លោក មើរ៉េ បានបន្តប្រាប់ទៀតថា «មិនមានអ្វីចម្លែកទេ ព្រោះបានតែមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ យុវជនម្នាក់នោះក៏លាឈប់ ហើយរត់ចោលព័ន្ធកិច្ចបាត់»។

២០ វិច្ឆិកា ២០២៤អានរយៈពេល ១២ នាទី

មើល៧៧ដង

ខណៈពេលយើងកំពុងបើកបរនៅព្រឹកថ្ងៃសៅរ៍ ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំបានសួរថា «តើមេរៀនអធិប្បាយរបស់បងយ៉ាងមិចហើយ?» ព្រោះអីខ្ញុំត្រូវដល់វេនអធិប្បាយនៅថ្ងៃអាទិត្យបន្ទាប់។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា «ហើយប្រហែល ៩៥%»
ទោះបីជាខ្ញុំបានចំណាយពេលជិត១០ម៉ោង ឬច្រើនជាងនេះក៏ដោយ ដើម្បីរៀបចំ។ តាមពិតទៅ ពេលខ្ញុំរៀបចំបាន៩៥% នោះមានន័យ...ខ្ញុំដូចរៀបចំហើយទាំងស្រុងអញ្ចឹង—ព្រោះខ្ញុំរៀបចំមេរៀនអធិប្បាយយ៉ាងមិច
ក៏មិនចេះចប់ដែរ។

នៅពេលដែលលោកគ្រូ អរ. ស៊ី. ស្ព្រោល (R.C. Sproul) បាននិយាយអំពីភាពមិនអាចធ្វើឲ្យព្រះគាប់ព្រះទ័យទាល់តែសោះបាន លោកបានពន្យល់ពីភាពខុសគ្នារវាងភាពមិនអាច «ទាំងស្រុង»។ ភាពមិនអាចធ្វើឲ្យព្រះគាប់ព្រះទ័យទាល់តែសោះមានន័យថា អំពើបាបបានធ្វើឲ្យខូចដល់គ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃបុគ្គលម្នាក់ៗ។ ទោះបើវាអាក្រក់យ៉ាងហ្នឹងក៏ដោយក៏វានៅអាចកាន់តែអាក្រក់ជាងហ្នឹងទៅទៀត។ យើងមានពេញដោយអំពីបាប ប៉ុន្តែ
មិនពេញដោយអំពីបាបដូចដែលយើងសមនឹងមាននោះទេ៖ ពោលគឺវាតែងតែនៅមានការអាក្រក់ជាច្រើនទៀតដែលយើងអាចនៅធ្វើបានទៀត។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ នៅពេលដែលខ្ញុំនិយាយថា «លោកអ្នករៀបចំមេរៀនអធិប្បាយរបស់លោកអ្នកយ៉ាងមិចក៏មិនចប់ដែរ» ខ្ញុំមិនបាននិយាយថា គ្រូអធិប្បាយមិនអាចអធិប្បាយមេរៀនរបស់ពួកគាត់ ដែលពួកគាត់បានរៀបចំរួចហើយ នៅព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្វីដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយគឺថា មេរៀនអធិប្បាយរបស់លោកអ្នក មិនសុទ្ធតែរៀបចំ ដូចដែលចង់បាននោះទេ។ ព្រោះវាតែងតែនៅមានការថែមថយ ដែលអាចថែមថយទៀតបាន។

ប្រសិនបើនៅមានការរៀបចំមេរៀនអធិប្បាយដែលអាចថែមថយទៀតបាន តើលោកអ្នកគួរថែមថយទៀតទេ? ទេ។

នៅក្នុងសៀវភៅមួយ ដែលមានចំណងជើងថា «អ្នករៀបចំគ្រង» (Outliers) លោក ម៉ាលខម ហ្គ្លាដវែល (Malcolm Gladwell) បានសរសេរអំពីមូលហេតុដែលមនុស្សមួយចំនួនសរសេរលម្អិត ហើយមនុស្សមួយចំនួនទៀតមិនសរសេរលម្អិត។ លោក ហ្គ្លាដវែល មានប្រសាសន៍ថា ទេពកោសល្យ ជី.ភី.អេ. (GPA) និងពិន្ទុប្រឡងល្អមានកំណត់។ លោកអ្នកត្រូវការវា ដើម្បីឲ្យជោគជ័យ។ លោកអ្នកមិនអាចចូលរៀននៅមហាវិទ្យាល័យ ហាវើដ (Harvard) ដោយមានជី.ភី.អេ. ២.៥ បានទេ។ ប៉ុន្តែ បន្ទាប់ពីពេលលោកអ្នកទទួលបានជី.ភី.អេ. ៣.៨ ហើយ នោះពិន្ទុដែលលើសពីហ្នឹង គេលេងត្រូវការទៀតហើយ។ ជី.ភី.អេ. ចន្លោះពី ៣.៩ ដល់ ៣.៩៥ (GPA) គឺវាមិនខុសគ្នាប៉ុន្មានទេ។ ជំនួសឲ្យការព្យាយាមធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលលោកអ្នកធ្វើឲ្យល្អបំផុត យោងតាមសម្ដីរបស់លោក ហ្គ្លាដវែល វាក៏ត្រូវមាន «កម្រិតកំណត់» ជាក់លាក់មួយ (នេះជាពាក្យគន្លឹះ) ដែលចាំបាច់ត្រូវបំពេញដែរ។ បន្ទាប់ពីលោកអ្នកបានបំពេញតាមកម្រិតកំណត់រួចហើយ នោះភាពជោគជ័យ ឬភាពបរាជ័យរបស់លោកអ្នកនឹងត្រូវបានកំណត់ដោយកត្តាផ្សេងៗ ដែលភាគច្រើនជាកត្តាដែលលោកអ្នកមិនអាចគ្រប់គ្រងលើបាន ដូចជាហ្សេន ការអប់រំថែទាំខ្លួនកាលពីក្មេង ទីកន្លែងដែលលោកអ្នករស់នៅ ឬក៏មនុស្សដែលលោកអ្នកស្គាល់ជាដើម។