ហេតុអ្វីបានជាព្រះជាម្ចាស់ព្រមានយើង?

ព្រះជាម្ចាស់បានប្រើប្រាស់ការព្រមាននោះដើម្បីបង្វែរយើងឲ្យត្រឡប់មករកព្រះអង្គវិញ។ ប៉ុន្តែ សម្រាប់អស់អ្នកដែលមិនមានសេចក្ដីជំនឿយ៉ាងពិតប្រាកដវិញ ការព្រមាននោះធ្វើឲ្យចិត្តរបស់ពួកគេទៅជារឹង ហើយចចេស ដោយលើកឡើងថា ព្រះជាម្ចាស់ដូចជាធ្វើទុក្ខដល់ពួកគេ ហើយថាទ្រង់ដូចជាស្អប់ពួកគេ ហើយពួកគេក៏បែរចេញពីសេចក្ដីជំនឿទៅ។

ការលើកឡើងបែបនេះគឺស្រដៀងគ្នានឹងបទគម្ពីរ ហេព្រើរ ១០:២៦-៣១ ដែលបានន័យថា អ្នកជឿដែលថយក្រោយទៅវិញ សេចក្ដីជំនឿ គេនឹងរសាត់ចេញទៅម្ដងបន្តិចៗ ហើយការព្រមានដែលជាព្រះបន្ទូលបែបនេះ នឹងលែងប៉ះពាល់ចិត្តគេទៀតទេ រួចគេចាប់ផ្ដើមមានមន្ទិលសង្ស័យថា គេប្រហែលលែងមានសេចក្ដីសង្គ្រោះទៀតហើយ។ ដូច្នេះ «ការថយក្រោយ» គឺបានន័យថា ថយក្រោយចេញសេចក្ដីជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់។ ហើយប្រសិនបើយើងមិនមានសេចក្ដីជំនឿគឺបានន័យថា យើងកំពុងតែថយក្រោយផងដែរ។

ទិដ្ឋភាពនេះក៏បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីសកម្មភាពរបស់លោក ឡុត ដែលបានបែរក្រោយ ស្ដាយលោកីយ៍ដែលឥតខ្លឹមសារ។
មានរឿងពីរនៅក្នុងទេវសាស្ដ្រជាប្រព័ន្ធ យើងមិនអាចបោះបង់ចោលសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់យើងបាននោះទេ។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងការរស់នៅជាប្រចាំថ្ងៃ យើងអាចនឹងមានអារម្មណ៍ថា សេចក្ដីជំនឿរបស់យើងខ្សោយ ហើយពេលខ្លះយើងមិនបានទៅ​ព្រះវិហារជាប់លាប់ប៉ុន្មានទេ។ ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ មិនមែនមានន័យថា យើងបានបោះបង់ចោលសេចក្ដីជំនឿ ហើយក្រោយមកយើងក៏បានទៅព្រះវិហារជាប់លាប់ឡើងវិញ រួចហើយយើងទទួលបានសេចក្ដីសង្គ្រោះម្ដងទៀតនោះទេ។ វាមិនដូច្នោះឡើយ!

ពេលខ្លះ ជីវិតរស់នៅរបស់យើង មានការដែលធ្វើឲ្យយើងអាចនឹងបែរក្រោយ ប៉ុន្តែយើងត្រូវបែរទៅរកព្រះជាម្ចាស់វិញ។ វាមិនមែនមានន័យថា សេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់យើងជាគ្រីស្ទបរិស័ទ ម្ដងមាន ម្ដងគ្មាននោះទេ‌!

និពន្ធ​ដោយ៖ Ryan Quey
កែ​សម្រួល​ដោយ៖ លោក ខែម បូឡុង, លោក ទេព រ៉ូ, លោក ឯក សត្យា,
លោក ហុង សម្ភស, លោក ស៊ូ ទិត្យ, លោក​ស្រី ឡូញ ស្រីរដ្ឋ និង​លោក ឈាង បូរ៉ា