នៅក្នុងគ្រួសារ ភាពជាអ្នកដឹកនាំស្របតាមព្រះគម្ពីរ សំដៅទៅលើការត្រាស់ហៅពីព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់ប្ដី ក្នុងការមានទំនួលខុសត្រូវចម្បងក្នុងការដឹកនាំ ការការពារ និងការផ្គត់ផ្គង់ដូចជាព្រះគ្រីស្ទ។
ព្រះគម្ពីរបង្រៀនថា ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះទ័យចង់ឲ្យទំនាក់ទំនងរវាងប្ដី និងប្រពន្ធ បង្ហាញអំពីទំនាក់ទំនងរវាងព្រះគ្រីស្ទ និងក្រុមជំនុំរបស់ទ្រង់។ ប្ដីត្រូវយកគំរូតាមសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងការដឹកនាំដែលមានការលះបង់ដូចជាព្រះគ្រីស្ទ ហើយប្រពន្ធត្រូវយកគំរូតាមការចុះចូលដោយរីករាយ ដែលបានផ្ដល់ឲ្យដោយឥតគិតថ្លៃពីក្រុមជំនុំ។
ការចុះចូលសំដៅទៅលើការត្រាស់ហៅពីព្រះជាម្ចាស់ឲ្យប្រពន្ធ ដើម្បីនឹងលើកកិត្តិយស និងបញ្ជាក់អំពីភាពជាអ្នកដឹកនាំរបស់ប្ដី និងជួយបំពេញវាតាមរយៈអំណោយទានរបស់នាង។ វាមិនមែនជាការដាច់ខាតត្រូវតែចុះចាញ់ចំពោះរាល់ក្ដីបំណងរបស់នាងនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងនិយាយអំពីឆន្ទៈរបស់នាងក្នុងការធ្វើតាមការណែនាំរបស់ប្ដី និងឆន្ទៈរបស់នាងក្នុងការធ្វើតាមការដឹកនាំរបស់គាត់។ សិទ្ធអំណាចទាំងស្រុងរបស់នាង គឺស្ថិតនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ មិនមែនជាប្ដីរបស់នាងទេ។ នាងចុះចូល «ដោយសេចក្ដីកោតខ្លាចដល់ព្រះគ្រីស្ទ» (អេភេសូរ ៥:២១)។ សិទ្ធិអំណាចរបស់ប្ដីនាងនឹងត្រូវមានគណនេយ្យភាពចំពោះព្រះគ្រីស្ទ។ នាងមិនគួរធ្វើតាមប្ដី នៅក្នុងអំពើបាបឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងប្រហែលជាត្រូវឈរជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទ នៅពេលប្រឆាំងទាស់នឹងឆន្ទៈនៃអំពើបាបរបស់ប្ដីនាង (ឧ. ១ពេត្រុស ៣:១ នាងមិនត្រូវចុះចូលចំពោះភាពគ្មានសេចក្ដីជំនឿរបស់ប្ដីឡើយ) នាងនៅតែអាចមានវិញ្ញាណនៃការចុះចូល-បំណងចិត្តក្នុងការបង្កើតផល។ នាងអាចបង្ហាញដោយឥរិយាបថ និងអាកប្បកិរិយារបស់នាងថា នាងមិនចូលចិត្តតតាំងនឹងបំណងចិត្តរបស់គាត់ ហើយថានាងប្រាថ្នាចង់ឲ្យគាត់លះបង់អំពើបាប ហើយដឹកនាំដោយសុចរិតភាព ដើម្បីឲ្យទំនោរចិត្តរបស់នាងផ្ដល់កិត្តិយសឲ្យគាត់ជាអ្នកនាំមុខ អាចបង្កើតភាពសុខដុមរមនាជាថ្មី។
នៅក្នុងគ្រួសារ ភាពជាអ្នកដឹកនាំស្របតាមព្រះគម្ពីរ សំដៅទៅលើការត្រាស់ហៅពីព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់ប្ដី ក្នុងការមានទំនួលខុសត្រូវចម្បងក្នុងការដឹកនាំ ការការពារ និងការផ្គត់ផ្គង់ដូចជាព្រះគ្រីស្ទ។
កណ្ឌគម្ពីរដែលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ជាងគេបំផុតទាក់ទងនឹងការដឹកនាំ និងការចុះចូលនៅក្នុងចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ គឺនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ លោកុប្បត្ដិជំពូកទី១-៣, អេភេសូរ ៥:២១-៣៣, កូឡូស ៣:១៨-១៩, ១ធីម៉ូថេ ៣:២,៤,១២, ទីតុស ២:៥ និង ១ពេត្រុស ៣:១-៧។
ទស្សនៈនៃការបង្រៀនរបស់អត្ថបទក្នុងកណ្ឌគម្ពីរទាំងនេះ គឺជាគំរូនៃការដឹកនាំរបស់បុរស ដែលជ្រួតជ្រាបទូទៅ អាចជាការដែលព្រះគម្ពីរបានពណ៌នាអំពីជីវិតគ្រួសារ ដែលអាចជាការឆ្លុះបញ្ចាំងមិនគ្រាន់តែបាតុភូតវប្បធម៌មួយកន្លងផុតទៅជាងរាប់ពាន់ឆ្នាំតែប៉ុណ្ណោះទេ។ ប៉ុន្តែជាការតាក់តែងដើមរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទោះបីជាវាត្រូវបានបង្ខូចដោយអំពើបាបក៏ដោយ។
ពេលខ្លះមនុស្សប្រឈមមុខនឹងការសម្រេចចិត្តដ៏លំបាកនៅក្នុងស្ថានភាពស្មុគស្មាញមួយចំនួន។ យើងក៏មិននិយាយបានដែរថា ការដឹកនាំ/ភាពជាអ្នកនាំមុខមានតាំងនៅក្នុងការណែនាំជាស៊េរីសម្រាប់ភរិយាដែរ។ ភាពជាអ្នកដឹកនាំ មិនមានន័យដូចគ្នាទៅនឹងការសម្រេចចិត្តដោយឯកតោភាគីនោះទេ។ តាមពិតទៅ នៅក្នុងចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ដ៏ល្អមួយ ភាពជាអ្នកដឹកនាំតាំងនៅជាចម្បងក្នុងការទទួលខុសត្រូវនៅក្នុងការបង្កើតគំរូនៃអន្តរកម្ម ដែលផ្ដល់កិត្តិយសដល់ប្ដី និងភរិយា (និងកូន) ដូចជាឃ្លាំងនៃការរក្សាទុកប្រាជ្ញាផ្សេងៗសម្រាប់ជីវិតគ្រួសារ។ ភាពជាអ្នកដឹកនាំមានទំនួលខុសត្រូវចម្បងសម្រាប់ការកែច្នៃ និងការរៀបចំផែនការខាងសីលធម៌នៅក្នុងផ្ទះ ប៉ុន្តែការអភិវឌ្ឍន៍នៃការកែច្នៃ និងរៀបចំផែនការនោះនឹងធ្វើរួមជាមួយនឹងប្រពន្ធ (ដែលនាងប្រហែលជាឆ្លាតជាង និងមានប្រាជ្ញាជាង)។ គ្មានអ្វីមួយត្រូវបានចាត់ទុកថា ឥតប្រយោជន៍ដោយភាពមិនច្បាស់លាស់មួយចំនួននៅក្នុងស្ថានភាពលំបាកៗ និងករណីផ្សេងៗ ដែលប្ដី និងភរិយាមិនយល់ស្របលើអ្វីដែលជំរុញឲ្យមានភាពស្មោះត្រង់ចំពោះព្រះគ្រីស្ទឡើយ។
Score 0
ឯអ្នកណាដែលឈ្នះ នោះនឹងបានគ្រងសេចក្ដីទាំងនេះទុកជាមរដក អញនឹងធ្វើជាព្រះដល់អ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះនឹងធ្វើជាកូន
មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័ត 0
មិនទាន់មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័តទេ។
មតិយោបល់នឹងត្រូវបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។
រចនាសម្ព័ន្ធដឹកនាំរបស់រដ្ឋ ក្រុមជំនុំ និងគ្រួសារមិនអាចក្លាយទៅជាអសារឥតការបានទេ ទោះបើព្រះគ្រីស្ទមានអំណាចទាំងស្រុងលើការដឹកនាំបុគ្គលម្នាក់ៗក៏ដោយ។ ព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីបានបង្គាប់យើងឲ្យចុះចូលនឹងអ្នកដឹកនាំក្រុមជំនុំ (ហេព្រើរ ១៣:១៧) គឺមិនមែនជាការអសារឥតការនោះទេ ទោះបីជាព្រះគម្ពីរបានប្រាប់ថានឹងមានពួកចាស់ទុំនឹងក្រោកឡើងអធិប្បាយសេចក្ដីខុសឆ្គងក៏ដោយ (កិច្ចការ ២០:៣០) ហើយថានៅពេលដែលពួកគេធ្វើដូច្នេះ ពួកគេគួរតែត្រូវស្ដីបន្ទោសជាជាងការធ្វើតាម (១ធីម៉ូថេ ៥:២០)។ សេចក្ដីបង្គាប់ឲ្យចុះចូលចំពោះអាជ្ញាធរស៊ីវិល (រ៉ូម ១៣:១) គឺមិនមែនគ្មានន័យនោះទេ ទោះបីជាមានការជំទាស់ដោយបញ្ញាចិត្តក៏ដោយ (កិច្ចការ ៥:២៩)។ ក៏មិនមែនជាសេចក្ដីពិតនៃភាពជាអ្នកដឹកនាំដ៏ទន់ភ្លន់ និងរឹងមាំរបស់បុរសនៅឯផ្ទះត្រូវបានចាត់ទុកជាមោឃៈ ដោយសារតែនៅទីបំផុតប្រពន្ធរបស់គាត់ត្រូវតែចុះចូលនឹងអំណាចរបស់ព្រះគ្រីស្ទ មិនមែនគាត់នោះទេ។ ក្នុងករណីដែលការដឹកនាំរបស់គាត់បរាជ័យនៅក្នុងការទទួលបានការឆ្លើយតបដ៏រីករាយរបស់នាង គាត់ត្រូវតែទុកចិត្តលើព្រះគុណនៃព្រះ ហើយស្វែងរកផ្លូវនៃប្រាជ្ញាស្របតាមព្រះគម្ពីរតាមរយៈការអធិស្ឋាន និងការទូន្មាន។ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើងគេចផុតពីភាពមិនច្បាស់លាស់នៃជីវិតពិតនោះទេ (ដែលពេលខ្លះ ជាការឈឺចាប់ដ៏ពិបាកទ្រាំ)។
កណ្ឌគម្ពីរ ២ថែស្សាឡូនីច ១:៨ បានលើកឡើងអំពី «ការសងសឹក» របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពាក្យជាភាសាក្រិក «អេកឌីខេស៊ីស» (ekdikēsis) បង្ហាញអំពីសេចក្ដីយុត្តិធម៌ ឬការផ្ដន្ទាទោស ដោយសំដៅទៅលើសេចក្ដីយុត្តិធម៌នៃការប្រោសលោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជំនួសឲ្យអ្នករើសតាំងរបស់ទ្រង់ (លូកា ១៨:៧-៨) ឬសំដៅទៅលើការផ្ដន្ទាទោសដ៏សុចរិតរបស់ទ្រង់ទៅលើអ្នកដែលទាស់ប្រឆាំងនឹងទ្រង់ (លូកា ២១:២២; រ៉ូម ១២:១៩)។