កូនអើយ ចូរប្រគល់ចិត្តឯងមកអញចុះ៖ សេចក្ដីប្រាថ្នាដំបូងនៃការចិញ្ចឹមកូនឲ្យមានលទ្ធផលល្អ

សុភាសិតពីបុរាណមួយនេះបង្រៀនយើងថា យើងត្រូវតែចង់បានលើសពីការដែលចង់តែឲ្យកូនៗយើងស្ដាប់បង្គាប់។ លើសពីអ្វីៗទាំងអស់ គឺយើងចង់បានដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់។

១ ធ្នូ ២០២៤អានរយៈពេល ១៣ នាទី

មើល៨៣ដង

កូនអើយ ចូរប្រគល់ចិត្តឯងមកអញចុះ

ហើយឲ្យភ្នែកឯងពេញចិត្តនឹងអស់ទាំងផ្លូវរបស់អញដែរ (សុភាសិត ២៣:២៦)។

សុភាសិតមួយនេះមាននៅក្នុងចំណោមការដាស់តឿន និងការព្រមានអំពីគ្រោះថ្នាក់ពីស្រីពេស្យា និងការស្រវឹងប៉ោឡែ។ ភាពសាមញ្ញនៃសុភាសិតមួយនេះមានពេញទៅដោយអត្ថន័យយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ ក្នុង ២២ពាក្យ សុភាសិតនេះនិយាយចំណុចស្នូលនៃការចិញ្ចឹមបីបាច់កូន ហើយប្រសិនបើទទួលយកឲ្យអស់ពីចិត្ត នោះពាក្យពេចន៍ទាំងនេះនឹងណែនាំមកកាន់យើងលើគ្រប់ចំណុចដែលយើងធ្វើ ទាក់ទងទៅនឹងការចិញ្ចឹមកូន។

ការដាស់តឿនទាំងពីរបង្ហាញអំពីចំណុចសម្គាល់នៃការផ្លាស់ប្រែដែលយើងចង់ទទួលបានក្នុងនាមជាឪពុកម្ដាយ។ ខណៈពេលដែលកូនៗយើងធំធាត់ឡើងនៅក្នុងផ្ទះ នោះយើងចង់ទទួលបានអ្វីមួយពីពួកគាត់ ហើយយើងក៏ចង់ឲ្យពួកគាត់ទទួលបានអ្វីមួយពីយើងដែរ។ យើងចង់បានចិត្តរបស់ពួកគាត់ ហើយយើងចង់ឲ្យពួកគាត់ត្រាប់តាមគំរូរបស់យើង។

ចំណុចស្នូលនៃការចិញ្ចឹមកូន

ព្រះគម្ពីរបានបង្គាប់ឲ្យឪពុកម្ដាយចិញ្ចឹមកូនតាមដំបូន្មាន នឹងសេចក្ដីដាស់តឿនរបស់ព្រះអម្ចាស់ (អេភេសូរ ៦:៤ «ចូរបង្រៀនវាទៅតាមដំបូន្មាន នឹងសេចក្ដីដាស់តឿនរបស់ព្រះអម្ចាស់វិញ»)។ ក្នុងការបង្គាប់នេះមានទិដ្ឋភាពច្រើនណាស់។ យើងបង្រៀនផង ហើយព្រមានផង។ យើងបង្កើតច្បាប់ ហើយអនុវត្តតាមច្បាប់នោះ។ យើងផ្ដល់ជូននូវការណែនាំ និងការកែតម្រង់។ យើងស្តីបន្ទោស បង្ហាត់បង្រៀន និងផ្គត់ផ្គង់កូនៗយើងសម្រាប់ពេញមួយជីវិត។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងព្យាយាមចិញ្ចឹមពួកគាត់នៅក្នុង «ព្រះអម្ចាស់» នោះយើងត្រូវតែសម្លឹងមើលទៅឯព្រះអង្គ។ យើងកំពុងតែដេញតាមចិត្តរបស់ពួកគាត់។

វាជារឿងងាយស្រួលណាស់ដែលយើងបាត់បង់ទស្សនៈនេះ។ វាជារឿងងាយស្រួលណាស់ក្នុងការដែលយើងផ្ដល់នូវការណែនាំ និងការដាក់ពិន័យ ដោយសារយើងចង់ឲ្យកូនៗយើងស្ដាប់បង្គាប់ ឬក៏ដោយសារយើងចង់មានភាពស្ងៀមស្ងាត់ ឬក៏ដោយសារយើងមានការងារសំខាន់ដែលត្រូវធ្វើ ហើយជម្លោះ ការរអ៊ូរទាំ ការទាស់ទែងគ្នា និងការខឹងគ្នាដែលកំពុងតែកើតឡើងនៅក្នុងផ្ទះបាយកំពុងតែរំខានដល់លោកអ្នក។

ពិតណាស់ ការកែតម្រង់គឺជារឿងសំខាន់។ ជម្លោះ ការរអ៊ូរទាំ ការទាស់ទែងគ្នា និងការខឹងគ្នាគឺជាអំពើបាបដែលយើងត្រូវតែលើកឡើងមកនិយាយ។ យើងចង់ឲ្យកូនៗស្ដាប់បង្គាប់ ហើយយើងត្រូវឆ្លើយតបទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ទាក់ទងនឹងចំណុចដែលយើងត្រូវណែនាំដល់ពួកគាត់ និងការដាក់ពិន័យលើពួកគាត់។ ផ្ទះដែលមានភាពស្ងៀមស្ងាត់គឺជាព្រះពរដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលរស់នៅក្នុងផ្ទះនោះ។ ប៉ុន្តែ វាគឺជារឿងងាយស្រួលណាស់ក្នុងការដែលយើងលើកឡើងអំពីអំពើបាបមកនិយាយ ហើយបាត់បង់ទស្សនៈដ៏សំខាន់បំផុត។ យើងទំនងជាអាចបាត់បង់ទស្សនៈនៃចំណុចដែលថាយើងបានការស្ដាប់បង្គាប់ចេញពីចិត្ត និងភាពស្ងៀមស្ងាត់ចេញពីចិត្ត។ ចិត្តរបស់កូនៗគឺជាអ្វីដែលយើងចង់បាន។

នេះមានន័យថាការណែនាំ ការក្រើនរម្លឹក ការព្រមាន ការកែតម្រង់ ការដាស់តឿន និងការដាក់ពិន័យរបស់យើងដាច់ខាតត្រូវតែកើតចេញពីការប្រាថ្នារបស់យើងក្នុងការទទួលបានដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់។ ចូរសួរខ្លួនឯង៖ នៅពេលដែលលោកអ្នកកំពុងតែដាក់ច្បាប់ តើលោកអ្នកកំពុងតែសង្វាតដេញតាមដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ដែរឬទេ? នៅពេលដែលលោកអ្នកបង្រៀនពួកគាត់អំពីក្រឹត្យវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ តើលោកអ្នកកំពុងតែសង្វាតដេញតាមដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ដែរឬទេ? ពេលលោកអ្នកអនុវត្តច្បាប់ មិនថាច្បាប់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ឬក៏ច្បាប់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្លួន តើលោកអ្នកកំពុងតែសង្វាតដេញតាមដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ដែរឬទេ? នៅពេលដែលលោកអ្នកឆ្លើយថា ឬក៏ ចំពោះសំណើរបស់ពួកគាត់ តើលោកអ្នកកំពុងតែសង្វាតដេញតាមដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ដែរឬទេ? នៅពេលដែលលោកអ្នកឆ្លើយថា ចំពោះអ្វីដែលពួកគាត់កំពុងតែសូម តើលោកអ្នកកំពុងតែសង្វាតដេញតាមដួងចិត្តរបស់ពួកគាត់ដែរឬទេ?