ប្រសិនបើខ្ញុំស្ដាប់ការអធិប្បាយ ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវអានព្រះគម្ពីរទៀត?

គោលបំណងនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺ ដើម្បីធ្វើឲ្យយើងស្កប់ចិត្ត ធ្វើឲ្យយើងកាន់តែស្រេកឃ្លាន—ហើយការអធិប្បាយនៅថ្ងៃអាទិត្យគឺមិនគ្រប់គ្រាន់ទេក្នុងការធ្វើឲ្យយើងស្កប់ចិត្ត។

៣០ មិថុនា ២០២៤អានរយៈពេល ១០ នាទី

មើល១៣៦ដង

យើងមានសំណួរមួយដែលអ្នកអានរបស់យើងបានសួរ «សួស្ដីលោកគ្រូ! ខ្ញុំពឹងផ្អែកលើគ្រូគង្វាលរបស់ខ្ញុំក្នុងការសិក្សាព្រះគម្ពីរ ហើយប្រាប់ខ្ញុំពីអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ចង់មានបន្ទូលមកកាន់ខ្ញុំតាមរយ:ព្រះគម្ពីរនោះឯង។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំមិនចាំបាច់អានព្រះគម្ពីរទៀតទេ ពីព្រោះខ្ញុំបានស្ដាប់សេចក្ដីអធិប្បាយរបស់គាត់រៀងរាល់សប្ដាហ៍ហើយ»។ តើលោកគ្រូគិតដូចម្ដេចដែរចំពោះបុគ្គលដែលគិតថា សេចក្ដីអធិប្បាយនៅថ្ងៃអាទិត្យ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់ចំណេះដឹងព្រះគម្ពីរពេញមួយសប្ដាហ៍របស់គាត់?

ខ្ញុំគឺជាគ្រូគង្វាល ហើយខ្ញុំចូលចិត្តណាស់នៅពេលមានអ្នកស្ដាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចូលចិត្តណាស់នៅពេលអ្នកដទៃទុកចិត្តលើគ្រូគង្វាលរបស់ខ្លួន ហើយពួកគាត់រីករាយក្នុងការស្ដាប់គ្រូគង្វាលពន្យល់អំពីព្រះគម្ពីររៀងរាល់សប្ដាហ៍។ អាម៉ែន! នោះគឺជាការដ៏ល្អប្រសើរមួយ។

តើលោកអ្នកស្រេកឃ្លានទេ?

ប៉ុន្តែ មានអ្វីមួយដែលមិនប្រក្រតីនៅទីនេះ។ ខ្ញុំចង់មានន័យថា វាធ្ងន់ធ្ងរមែន។ មានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីនៅទីនេះ ពីព្រោះប្រសិនបើព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចូលមកដោយមានពេញដោយអំណាចព្រះចេស្ដារៀងរាល់សប្ដាហ៍ នោះព្រះបន្ទូលមិនគ្រាន់តែបំពេញភាពស្កប់ស្កល់នៃការស្រេកឃ្លាននោះទេ ប៉ុន្តែព្រះបន្ទូលនោះបង្កើតឲ្យមានភាពស្រេកឃ្លានផងដែរ។ ខ្ញុំនឹងមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំជាអ្នកបរាជ័យទាំងស្រុងតែម្ដង ប្រសិនបើពួកជំនុំរបស់ខ្ញុំនិយាយថា «ដោយសារសេចក្ដីអធិប្បាយរបស់លោកគ្រូ ពួកយើងមិនចាំបាច់អានព្រះគម្ពីរទៀតនោះទេ»។ នោះខ្ញុំនឹងគិតថា «តើខ្ញុំបានធ្វើអ្វី? ខ្ញុំបានផ្ដល់អាហារដល់លោកអ្នកដែលមិនគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ ឬគួរឲ្យធុញទ្រាន់ ឬក៏មិនមានសញ្ញាណាមួយ ឬជាសេចក្ដីសង្ឃឹមដែលលោកអ្នកមិនមាន សូម្បីតែចាប់យកក្នុងអំឡុងពេលមួយសប្ដាហ៍ផង»។

ដូច្នេះ ខ្ញុំពិតជាឆ្ងល់ណាស់អំពីអ្វីដែលមាននៅក្នុងចិត្តរបស់បុគ្គលម្នាក់នេះក្នុងការនិយាយថា «ខ្ញុំត្រូវការតែសេចក្ដីអធិប្បាយប៉ុណ្ណោះ»។ ហើយសំណួររបស់ខ្ញុំគឺដូចនេះ «តើលោកអ្នកចង់បានតែប៉ុណ្ណោះមែនឬ? ហេតុអ្វីបានជាអាហារនៅថ្ងៃអាទិត្យមិនធ្វើឲ្យរសជាតិរបស់លោកអ្នកកាន់តែឆ្ងាញ់នៅថ្ងៃចន្ទ? ហេតុអ្វីមិនដូច្នោះ?» សម្រាប់ខ្ញុំ មើលទៅហាក់បីដូចជាមានបញ្ហាពីរនៅត្រង់ចំណុចនេះ។ ទី១គឺថា តើយើងត្រូវការព្រះគម្ពីរដល់កម្រិតណា? ហើយមួយទៀតគឺថា តើយើងចង់បានព្រះគម្ពីរខ្លាំងដល់កម្រិតណា?

តើយើងចង់បានដល់កម្រិតណា?

ដូច្នេះ ចូរពិនិត្យមើលលើសំណួរដែលថា ចង់បានដល់កម្រិតណា។ ហេតុអ្វីបានជាលោកអ្នកចង់បានសេចក្ដីអធិប្បាយតែមួយដងចេញពីព្រះគម្ពីរក្នុងមួយសប្ដាហ៍? ហេតុអ្វីបានជាលោកអ្នកចង់បានសេចក្ដីអធិប្បាយតែមួយហ្នឹងក្នុងមួយសប្ដាហ៍ តាមរយៈអ្នកផ្សេង? ចំពោះខ្ញុំ នោះប្រៀបដូចជាការនិយាយថា ខ្ញុំមានស្នេហាហើយ។ សង្សាររបស់ខ្ញុំសរសេរសំបុត្រមកខ្ញុំជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយខ្ញុំនឹងអានសំបុត្ររបស់គាត់តែមួយប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយសប្ដាហ៍ ហើយខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំនឹងឲ្យអ្នកណាម្នាក់ផ្សេងទៀតអានឲ្យខ្ញុំស្ដាប់ ហើយប្រាប់ខ្ញុំពីអ្វីដែលគាត់ចង់និយាយ។ អ្នកកំពុងនិយាយលេងទេឬអី? មានពេលមួយ ខ្ញុំមានស្នេហា គឺនៅរដូវក្ដៅក្នុងឆ្នាំ១៩៦៧ ដែលកាលនោះខ្ញុំគឺជាគ្រូបង្វឹកហែលទឹកម្នាក់ (និងអ្នកការពារនៅកន្លែងលេងទឹក)។ ខ្ញុំហិតស្រោមសំបុត្រនោះ៥នាទីមុនពេលខ្ញុំបើកវា។ ខ្ញុំក៏នឹងមិនឲ្យទៅនរណាផ្សេងទៀតនោះទេ។ ខ្ញុំពិតជាមានចិត្តចង់ចេញទៅក្រៅជារៀងរាល់ថ្ងៃជាមួយនឹងស្រោមសំបុត្រដែលមានជាប់ក្លិនផ្កាកុលាប និងក្លិនដៃរបស់អនាគតប្រពន្ធខ្ញុំណាស់។