យុត្តិសាស្ត្រនៃការតយុទ្ធនឹងស្មារតីមិនមូល

ប្រសិនបើយើងមាននូវប្រធានបទ ឬការរៀបរាប់អធិស្ឋានដ៏ជាក់លាក់ក្នុងពេលដែលយើងអធិស្ឋាន នោះយើងនឹងពិតជាមិនងាយមានអារម្មណ៍អណ្ដែតអណ្ដូងទៅទីណាផ្សេងទេ។

៨ ឧសភា ២០១៨អានរយៈពេល ២០ នាទី

មើល១៤៩៩ដង

នៅ

ក្នុងឆ្នាំនេះ យើងខ្ញុំបានប្ដេជ្ញាចិត្តថាព្យាយាមចង់អធិស្ឋានឲ្យបានច្រើនជាងពេលមុនៗ។ ប៉ុន្តែ ចំពោះការដែលយើងខ្ញុំចង់ចំណាយ ពេលអធិស្ឋាននោះ វាមិនកើតឡើងដោយងាយស្រួលនៅក្នុងជីវិតរបស់យើងខ្ញុំនោះទេ។ ជាធម្មតា នៅពេលដែលយើងខ្ញុំអង្គុយចុះ ទាំងមានចិត្ដអន្ទះសាជាខ្លាំង រៀបនឹងអធិស្ឋាន ហើយពេលកំពុងផ្ចង់គំនិត មួយរំពេចនោះ ប្រមាណជា២-៣នាទីក្រោយមក នោះយើងខ្ញុំស្រាប់តែបែរជាចាប់ផ្ដើមមានគំនិតស្រមើស្រមៃ ទាក់ទងទៅនឹងការជជែកគ្នាលេងពីម្សិលមិញ ក៏ដូចជាគិតអំពីអង្គប្រជុំសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក ហើយក៏ថែមទាំងនឹកដល់ការដែលយើងខ្ញុំនឹងធ្វើអ្វីនាពេលមានវិស្សមកាលនៅសប្ដាហ៍ក្រោយខាងមុខនោះទៅវិញ។

អ្នកជឿភាគច្រើនប្រាកដជាធ្លាប់មាននូវបទពិសោធន៍ស្រដៀងការបរិយាយខាងលើនេះហើយ តែបើមិនព្រមទទួលស្គាល់ថាមានទេ នោះគាត់ប្រហែលជាកំពុងតែភូតភរខ្លួនឯងហើយមើលទៅ!

ការដែលយើងមិនមានស្មារតីមូល វាជារនាំងដ៏ធំមួយនៅក្នុងជីវិតអធិស្ឋានរបស់យើង ប៉ុន្តែយើងខ្ញុំក៏បានស្វែងយល់បន្ថែមទៀតថា ការនោះជាឱកាសសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ៗ ដើម្បីអាចលូតលាស់បន្តទៅមុខទៀតទៅវិញ។ សេចក្ដីបរិយាយខាងក្រោមនេះគឺជាយុទ្ធសាស្ត្រ៧យ៉ាងសម្រាប់ការតយុទ្ធ ហើយក៏ជាមេរៀនឲ្យចេះគ្រប់គ្រងលើការមានស្មារតីមិនមូលរបស់យើង ដោយយើងអាចយកវាមកប្រើប្រាស់បាន ដើម្បីឲ្យពេលវេលាអធិស្ឋានរបស់យើងមានភាពស៊ីជម្រៅ និងមានការផ្ចង់អារម្មណ៍ផង៖

១.

ការអធិស្ឋានដោយប្រើប្រាស់ព្រះបន្ទូល

កាលពីមុន យើងខ្ញុំធ្លាប់បានឮគេនិយាយថា ព្រះបន្ទូលព្រះបង្រៀនដល់យើងអំពីរបៀបនៃការអធិស្ឋាន ដែលប្រៀបបានដូចជាម្ដាយម្នាក់បង្រៀនកូនឲ្យចេះនិយាយអញ្ចឹង។ ព្រះជាម្ចាស់បង្រៀនយើងតាមរយៈព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ហើយយើងក៏អាចនិយាយតបទៅកាន់ព្រះអង្គវិញបានដែរ។ ការនោះប្រៀបបីដូចជាកូនក្មេងម្នាក់ រៀនស្ដាប់ឪពុកម្ដាយរបស់ពួកគាត់ ហើយបន្ទាប់មកក៏ចេះនិយាយឆ្លើយឆ្លងទៅវិញ។ ក្នុងនាមយើងខ្ញុំជាឪពុកម្នាក់ នៅពេលដែលកូនរបស់យើងខ្ញុំចាប់ផ្តើមចេះនិយាយតិចៗ ដោយគាត់ជិតមានអាយុ៣ឆ្នាំនោះ គាត់ចាប់ផ្ដើមរៀនចេះនិយាយបានច្រើនទៅៗ។ មានពេលខ្លះទៀតអ្វីដែលគាត់និយាយចេញមក ធ្វើឲ្យយើងខ្ញុំអស់សំណើចយ៉ាងខ្លាំងចំពោះគាត់ តែការនេះបានបំភ្លឺ បង្ហាញឲ្យយើងខ្ញុំអាចយល់អំពីខ្លួនយើងខ្ញុំផ្ទាល់។ យើងខ្ញុំយល់ឃើញថា វាពិតជាស្រដៀងគ្នាទៅនឹងជីវិតនៃការអធិស្ឋានរបស់យើងខ្ញុំផងដែរ។

ចំណុចសំខាន់លើការប្រៀបធៀបមួយនេះគឺឆ្លុះបង្ហាញថា គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សដែលកើតមកក្នុងលោកនេះអាចចេះនិយាយដោយខ្លួនឯងភ្លាមៗបាននោះទេ ហើយក៏គ្មាននរណាក្នុងចំណោមយើងសុខៗចេះអធិស្ឋានដោយឯងៗបាននោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញយើងត្រូវតែរៀនអំពីរបៀបនៃការអធិស្ឋាន ហើយជាទូទៅការទាំងនេះគឺកើតឡើងតាមរយៈការអង្កេតមើល និងការត្រាប់តាម ជាជាងតាមរយៈការណែនាំប្រាប់ដោយផ្ទាល់តែមួយមុខប៉ុណ្ណោះ។ ខណៈពេលដែលយើងខ្ញុំធ្វើការសង្កេតមើលទៅក្នុងព្រះបន្ទូល ដើម្បីអភិវឌ្ឍន៍ ក៏ដូចជាពង្រឹងនូវសភាវគតិនៃជីវិតអធិស្ឋានរបស់ខ្លួនយើងខ្ញុំផ្ទាល់ នោះយើងខ្ញុំបានឃើញថា វាមិនគ្រាន់តែផ្តល់ជាព័ត៌មានសាច់ការ ទាក់ទងទៅនឹងសំណូមពរអធិស្ឋានរបស់យើងខ្ញុំតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែលើសពីនេះទៅទៀត វាថែមទាំងជួយបង្កើនកម្លាំងចិត្ដ ហើយក៏បណ្ដាលឲ្យយើងខ្ញុំកាន់តែមានភាពស្រេកឃ្លានក្នុងការអធិស្ឋានថែមទៀតផងដែរ។មានចំណុចជាច្រើននៅក្នុងព្រះបន្ទូល ដែលខាងឯសាច់ឈាមរបស់យើងមិនចង់គិតដល់ ដើម្បីទទូចអង្វរសូមពីព្រះ។ ជាទូទៅ សម្រាប់ខ្លួនយើងខ្ញុំផ្ទាល់ យើងខ្ញុំនឹងមិនទូលសូមព្រះជាម្ចាស់ឲ្យប្រទាននូវភាពក្លាហានដល់យើងខ្ញុំ ខណៈពេលដែលយើងខ្ញុំកំពុងតែមានគេបៀតបៀននោះឡើយ (កិច្ចការ ៤:២៩)។ ហើយម្យ៉ាងវិញទៀត យើងខ្ញុំក៏មិនហ៊ានវែកញែកនូវទុក្ខព្រួយរបស់យើងខ្ញុំដោយពឹងផ្អែកទៅលើព្រះកិត្តិយស និងផែនការនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់នោះដែរ (នេហេមា ១:៥-១១)។ យើងខ្ញុំក៏មិនហ៊ានលើកឡើងថា សូមបង្រៀនឲ្យយើងខ្ញុំចេះកំណត់រាប់ថ្ងៃអាយុនៃយើងខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យយើងខ្ញុំមានចិត្តខ្មីឃ្មាត ដែរ (ទំនុកតម្កើង ៩០:១២)។ ប៉ុន្តែ ម្ដងហើយម្ដងទៀត ព្រះបន្ទូលតែងតែធ្វើការស្ដីបន្ទោសក្រើនរំឭកទៅលើភាពមិនម៉ត់ចត់ ក៏ដូចជាការដែលយើងខ្ញុំគ្រាន់តែអធិស្ឋានសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ហើយព្រះបន្ទូលក៏តែងតែព្យាយាមបង្វែរយើងខ្ញុំឲ្យចាប់ផ្ដើមអធិស្ឋានដោយសម្លឹងមើលរូបភាពធំនៃសិរីល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ក្រុមជំនុំរបស់ទ្រង់ ហើយនិងការផ្សាយដំណឹងល្អវិញ។ខាងក្រោមនេះ គឺជាសេចក្ដីអធិស្ឋានមួយចំនួន យោងតាមអត្ថបទព្រះគម្ពីរ ដែលនឹងអាចជាជំនួយដ៏ពិសេសដល់យើង ដើម្បីឲ្យចិត្តគំនិតយើងសញ្ជឹងគិតលើ៖ ហោរា នេហេមា បានអធិស្ឋាននៅពេលដែលគាត់បានឮថា កំផែងក្រុងយេរូសាឡឹម នៅតែ ដួលរលំបែកបាក់ខ្ទេចខ្ទី។ ហោរា ដានីយ៉ែល បានអធិស្ឋានសម្រាប់រាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងស្ថិតនៅក្នុងភាពជាឈ្លើយនៅឡើយ។ ស្ដេច យ៉ូសាផាត បានអធិស្ឋានឲ្យព្រះជាម្ចាស់រំដោះពួកគេចេញពីការវាយប្រហារ។ សាវ័ក ប៉ុល បានអធិស្ឋានសូមឲ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រទានកម្លាំងខាងឯព្រលឹងវិញ្ញាណដល់គាត់ ដើម្បីឲ្យគាត់យល់ពីក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះគ្រីស្ទ។ ពាក្យអធិស្ឋានរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (នេះគឺជាចំណុចដ៏ល្អមួយក្នុងការចាប់ផ្ដើមហ្វឹកហាត់នូវការអធិស្ឋានរបស់យើង)។