មាន ស្ទីកឃ័រ (sticker) មួយបិទនៅក្រោយឡានថា «អ្នកពិសេស»។ ហើយនៅក្រោម ស្ទីកឃ័រ នោះមានការសរសេរ ដោយអក្សរតូចៗថា «ដូចគ្រប់គ្នាដែរ»។ ពិតជាគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍មែន ប៉ុន្តែក៏នៅមានសំណួរដ៏សំខាន់មួយដែលយើងត្រូវសួរដែរ ទាក់ទងទៅនឹងចំណុចពិសេសរបស់មនុស្សជាតិ។ យោងតាមព្រះគម្ពីរ តើព្រះអង្គបានបង្កើតយើងក្នុងរបៀបដ៏ពិសេសដែរឬទេ?
មាន ស្ទីកឃ័រ (sticker) មួយបិទនៅក្រោយឡានថា «អ្នកពិសេស»។ ហើយនៅក្រោម ស្ទីកឃ័រ នោះមានការសរសេរ ដោយអក្សរតូចៗថា «ដូចគ្រប់គ្នាដែរ»។ ពិតជាគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍មែន ប៉ុន្តែក៏នៅមានសំណួរដ៏សំខាន់មួយដែលយើងត្រូវសួរដែរ ទាក់ទងទៅនឹងចំណុចពិសេសរបស់មនុស្សជាតិ។ យោងតាមព្រះគម្ពីរ តើព្រះអង្គបានបង្កើតយើងក្នុងរបៀបដ៏ពិសេសដែរឬទេ?
«ជម្រាបសួរលោកគ្រូ! ខ្ញុំមានសំណួរមួយ៖ តើព្រះបានបង្កើតខ្ញុំក្នុងរបៀបដ៏ពិសេសដែរឬទេ? ខ្ញុំត្រូវតែសន្មតថា មានមនុស្សជាច្រើនដែលស្រដៀងខ្ញុំពាសពេញផែនដីនេះ ហើយថាខ្ញុំមិនសូវពិសេសក្នុងព្រះនេត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ។ ខ្ញុំបានឃើញខគម្ពីរជាច្រើនបានលើកឡើងថា ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតយើងក្នុងគោលបំណងជាក់លាក់ ដែលត្រូវបានគ្រោងទុក។ ហើយក៏មានខគម្ពីរដែលរៀបរាប់អំពីភាពស្និទ្ធស្នាលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ ព្រះអង្គជ្រាបចំនួនសក់នៅលើក្បាលរបស់យើង និងគ្រប់ដំណក់ទឹកភ្នែកដែលយើងស្រក់ដែរ។ ប៉ុន្តែ តើព្រះគម្ពីរបង្រៀនថា ខ្ញុំពិសេសដែរឬទេ បើប្រៀបធៀបជាមួយនឹងអ្នកដទៃ? ខ្ញុំមិនអាចរកឃើញខគម្ពីរជាក់លាក់ណាមួយដែលគាំទ្រចំណុចនេះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានឮគ្រូអធិប្បាយជាច្រើន ដែលខ្ញុំទុកចិត្តលើ គាំទ្រចំណុចនេះ។ ប៉ុន្តែ តើចំណុចនេះមាននៅក្នុងព្រះគម្ពីរដែរឬទេ? តាមរយៈព្រះគម្ពីរ តើយើងអាចគាំទ្រចំណុចពិសេសនេះបានដែរឬទេ?»
ខ្ញុំគិតថា តាមរយៈព្រះគម្ពីរបាន យើងអាចគាំទ្រចំណុចពិសេសនៃបុគ្គលនីមួយៗ ប៉ុន្តែមិនអាចគាំទ្រដោយត្រង់ៗបាននោះទេ—ដែលនេះមានន័យថា យើងមិនអាចគាំទ្របានតាមរយៈសម្រង់សម្ដីផ្ទាល់យ៉ាងចំៗទេ ប៉ុន្តែគាំទ្របានតែតាមរយៈចំណុចបញ្ឆិតបញ្ឆៀងប៉ុណ្ណោះ។ បើនិយាយម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំមិនស្គាល់ខគម្ពីរណាផ្ទាល់ដែលគាំទ្រចំណុចថា ក្នុងរបៀបណាមួយមនុស្សម្នាក់ៗមានចំណុចខុសៗគ្នាពីមនុស្សផ្សេងទៀតនោះទេ។ ទំនងជាមាន ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនស្គាល់ទេ។ (ប្រសិនបើលោកអ្នកស្គាល់ សូមជួយប្រាប់យើងផង។) ទី១ សូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំពន្យល់អំពីអ្វីដែលខ្ញុំមានន័យថា ព្រះគម្ពីរបានចង្អុលបង្ហាញ ឬក៏តាមរយៈការបង្រៀនបញ្ឆិតបញ្ឆៀងថា មនុស្សយើងពិសេស ហើយមូលហេតុដែលការនោះសំខាន់។ ហើយខ្ញុំនឹងបញ្ចប់អត្ថបទនេះដោយលើកឡើងនូវអ្វីដែលខ្ញុំគិតថា សំខាន់ជាងនោះទៅទៀត។
ចំណុចដំបូងដែលយើងត្រូវធ្វើគឺបញ្ជាក់សេចក្ដីពិតលើមូលដ្ឋានពីរយ៉ាងសិន ទាក់ទងនឹងរបៀបដែលព្រះជាម្ចាស់មានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងមនុស្សម្នាក់ៗ។
១. ព្រះអង្គ «ផ្សំគ្រឿង» សម្រាប់បុគ្គលនីមួយៗនៅក្នុងផ្ទៃម្ដាយ។
២. តាមរយៈអធិបតេយ្យភាពរបស់ព្រះអង្គ ទ្រង់គ្រប់គ្រងលើរាល់ការជះឥទ្ធិពលរាប់លាន ដែលរចនាយើងទៅជាបុគ្គលដែលថា យើងជាយើងនៅសព្វថ្ងៃនេះ—ចាប់តាំងពីពេលដែលយើងកើតរហូតដល់ពេលគេកប់យើងវិញ។
បានផ្សំគ្រឿងជាមួយគ្នា
Score 0
ឯអ្នកណាដែលឈ្នះ នោះនឹងបានគ្រងសេចក្ដីទាំងនេះទុកជាមរដក អញនឹងធ្វើជាព្រះដល់អ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះនឹងធ្វើជាកូន
មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័ត 0
មិនទាន់មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័តទេ។
មតិយោបល់នឹងត្រូវបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។
ជាដំបូង ព្រះអង្គបានបង្កើតមនុស្សគ្រប់ៗរូប។ ព្រះអង្គបានបង្កើតពួកគាត់នៅក្នុងរបៀបដ៏ស្មុគស្មាញ ដោយទ្រង់បានផ្ដោតចំណាប់អារម្មណ៍លើគ្រប់ចំណុចអំពីពួកគាត់ទាក់ទងទៅនឹងហ្សែន (និងចំណុចផ្សេងៗទៀត) ក្នុងផ្ទៃម្ដាយរបស់ពួកគាត់។
ដ្បិតគឺទ្រង់ដែលបានបង្កើតចិត្តថ្លើមនៃទូលបង្គំ
ហើយបានផ្សំគ្រឿងនៃទូលបង្គំនៅក្នុងផ្ទៃម្តាយ (ទំនុកតម្កើង ១៣៩:១៣)។
ចំណុចគឺថា៖ រូបភាពនេះគឺមិនមែនអំពីការដែលព្រះអង្គបង្កើតយើងក្នុងលក្ខណដូចៗគ្នាទាំងស្រុងនោះទេ។ រូបភាពគឺអំពីការដែលព្រះជាម្ចាស់ផ្សំគ្រឿងដោយត្បាញយើងនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ដូចជាការបង្កើតជាសម្លៀកបំពាក់ពីការដេរមួយម្ជុលទៅមួយម្ជុលទៀត។ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតលោកអ្នក តាមរយៈព្រះប្រាជ្ញារបស់ទ្រង់ដែលគ្មានព្រំដែន ដែលមានរួមទាំងអ្វីៗដែលលោកអ្នកចូលចិត្តអំពីខ្លួនឯង និងអ្វីៗដែលលោកអ្នកមិនចូលចិត្តអំពីខ្លួនឯង មានរួមទាំងចំណុចខ្លាំង និងចំណុចខ្សោយទាំងអស់ រាល់សមត្ថភាពទាំងអស់ និងពិការភាពទាំងអស់—ព្រះអង្គបានផ្សំគ្រឿងទាំងនោះនៅក្នុងផ្ទៃម្ដាយរបស់លោកអ្នក។ នៅពេលដែលលោក ម៉ូសេ បានត្អូញត្អែរទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ថាគាត់មិនចេះនិយាយ ហើយថាព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាថា ទ្រង់នឹងទៅជាមួយគាត់ កាលនោះមិនសូវជាកម្សាន្តចិត្តគាត់ប៉ុន្មានទេ។ ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់បានស្ដីបន្ទោសមន្ទិលសង្ស័យរបស់គាត់ ដោយប្រើប្រាស់ព្រះបន្ទូលដ៏អស្ចារ្យនេះ៖
តើអ្នកណាបានបង្កើតមាត់មនុស្ស តើអ្នកណាដែលធ្វើឲ្យគ ឬឲ្យថ្លង់ ឲ្យភ្លឺ ឬឲ្យខ្វាក់នោះ បើមិនមែនអញជាព្រះយេហូវ៉ាប៉ុណ្ណោះទេ ដូច្នេះ ចូរឯងទៅឥឡូវចុះ អញនឹងនៅជាមួយនឹងមាត់ឯង ព្រមទាំងបង្រៀនសេចក្ដីដែលឯងត្រូវនិយាយផង (និក្ខមនំ ៤:១១-១២)។
ដូច្នេះ នេះគឺជាសម្មតិកម្មដំបូងរបស់ព្រះគម្ពីរ៖ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សគ្រប់ៗរូប ដោយត្បាញភ្ជាប់យើងក្នុងរបៀបដ៏ស្មុគស្មាញ និងរៀងៗខ្លួននៅក្នុងផ្ទៃម្ដាយយើង ក្នុងលក្ខណៈដែលយើងមានឥឡូវនេះ។
ក្រោមអធិបតេយ្យភាពរបស់ទ្រង់
ទី២ ព្រះជាម្ចាស់មានការគ្រប់គ្រងលើគ្រប់ចំណុច និងគ្រប់កិច្ចការនៃរាល់បទពិសោធន៍របស់យើង។ គ្មានអ្វីកំពុងកើតឡើងចំពោះលោកអ្នក ឬក៏ដែលធ្លាប់បានកើតឡើងចំពោះលោកអ្នក ឬក៏នឹងកើតឡើងចំពោះលោកអ្នក ដោយបានកើតឡើងក្រៅពីក្រោមផែនការរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ ព្រះយេស៊ូវបានបើកបង្ហាញចំណុចនេះ ដោយប្រើប្រាស់ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ចៃដន្យមួយនៅលើលោកនេះ ហើយបានបង្រៀនថាមានតែព្រះជាម្ចាស់ទេដែលអាចធ្វើការនោះបាន។
តើគេមិនលក់ចាប២ថ្លៃ១លុយទេឬអី តែគ្មានចាបណាមួយធ្លាក់ទៅដី ឥតព្រះវរបិតានៃអ្នករាល់គ្នាជ្រាបឡើយ (ម៉ាថាយ ១០:២៩)។
សត្វចាបមិនសូវសំខាន់ទេ! សត្វចាបរាប់លានក្បាលនៅលើផែនដីនេះកំពុងតែងាប់ជាប្រចាំថ្ងៃ ហើយមិនសំខាន់ ហើយមនុស្សយើងក៏មិនដឹងទៀតផង ប៉ុន្តែមិនមានសត្វចាបមួយក្បាលណាដែលបានធ្លាក់ងាប់ពីដើមឈើ ក្រៅពីការគ្រោងទុករបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ ឬក៏ដូចកណ្ឌគម្ពីរ សុភាសិត ១៦:៣៣ បានលើកឡើងអំពីព្រឹត្តិការណ៍ចៃដន្យមួយទៀត ដូចជាការក្រឡុកគ្រាប់ឡុកឡាក់ ដែលយើងអាចនិយាយសម្រាយថា៖ «ការក្រឡុកគ្រាប់ឡុកឡាក់នៅផ្នត់សំពត់ និងរាល់ការសម្រេចទាំងអស់មិនកើតឡើងក្រៅពីការគ្រោងទុករបស់ព្រះជាម្ចាស់ នៅឯកន្លែងលេងល្បែងទេ»។ ដូច្នេះ ចំណុចគឺថា មិនមានអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងចំពោះលោកអ្នក ឬក៏អ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះលោកអ្នក ឬក៏អ្វីដែលនឹងកើតឡើងចំពោះលោកអ្នក បានកើតឡើងក្រៅពីការរចនាទុករបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។
ព្រីស នៃសិរីល្អ
ប្រសិនបើយើងអាចឈរលើសម្មតិកម្មទាំងពីរនោះបាន—(១) ត្រង់ថាព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតលោកអ្នក រហូតដល់គ្រាប់អាតូម និងម៉ូលេគុលនៃឌីអិនអេរបស់លោកអ្នក និង (២) ព្រះជាម្ចាស់បានមានផែនការសម្រាប់រាល់គ្រប់បទពិសោធន៍របស់លោកអ្នក រហូតដល់កម្រិតនៃការដែលខ្យល់បក់ប៉ះសរសៃសក់របស់លោកអ្នក—នោះមានន័យថា រាល់គ្រប់ចំណុចខាងឯសាច់ឈាម ផ្លូវចិត្ត ទំនាក់ទំនង និងលក្ខណៈខុសៗគ្នាខាងឯវិញ្ញាណរបស់លោកអ្នក ទាំងអស់នោះសុទ្ធតែជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ទាំងអស់គឺជារបស់ព្រះជាម្ចាស់។
អ្វីដែលយើងធ្វើបន្ទាប់គឺ យកសេចក្ដីពិតទាំងពីរនោះ ហើយគិតអំពីចំណុចអនុវត្ត ឬក៏បញ្ឆិតបញ្ឆៀង។ នេះហើយគឺជាមូលហេតុដែលខ្ញុំបានលើកឡើងថា ចំណុចនេះមិនមែនជាសេចក្ដីបង្រៀនចំៗ ប៉ុន្តែជាសេចក្ដីបង្រៀនបញ្ឆិតបញ្ឆៀងវិញ។ ព្រះគម្ពីរបង្រៀនឲ្យយើងធ្វើបែបនេះ៖ «ចូរពិចារណាសេចក្ដីដែលខ្ញុំប្រាប់ទាំងនេះចុះ ដ្បិតព្រះអម្ចាស់ទ្រង់នឹងប្រទានឲ្យអ្នកមានយោបល់ ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់» (២ធីម៉ូថេ ២:៧)។
ហើយនៅពេលដែលលោកអ្នកគិតអំពីចំណុចពិតទាំងពីរនោះ នោះលោកអ្នកនឹងយល់ឃើញថា៖ គ្មានអ្នកណា គឺគ្មានអ្នកណាទាល់តែសោះ ដែលមានបទពិសោធន៍ដូចគ្នាទាំងស្រុងទៅនឹងបទពិសោធន៍ដែលលោកអ្នកមានទេ។ ពួកគាត់អាចមានបទពិសោធន៍ស្រដៀងៗគ្នាបាន ប៉ុន្តែមិនអាចមានបទពិសោធន៍ដូចលោកអ្នកទាំងស្រុងបានឡើយ។ លោកអ្នកមានបទពិសោធន៍រាប់លាន ទាំងតូច និងធំ បទពិសោធន៍ដែលអាចមាននៅក្នុងមួយវិនាទី ឬក៏មួយឆ្នាំ ទាំងបទពិសោធន៍ដែលមាននៅក្នុងសតិសម្បជញ្ញៈ និងបទពិសោធន៍ដែលមិនមាននៅក្នុងសតិសម្បជញ្ញៈ—ហើយរាល់គ្រប់បទពិសោធន៍ទាំងនោះបានរចនាលោកអ្នកឡើង។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ យើងកំពុងតែទទួលបានការរចនាឡើង តាមរយៈបទពិសោធន៍ដែលយើងមាន។ ផ្លូវនានានៅក្នុងខួរក្បាលយើងកំពុងតែទទួលបានការចាក់សាប។ ខួរក្បាលយើងកំពុងតែរក្សាទុកព័ត៌មាន។ ហើយគ្មានអ្នកណា—គឺគ្មានអ្នកណាទាល់តែសោះនៅលើផែនដីនេះ—ដែលមានការប្រមូលទុករាប់លានបទពិសោធន៍ដូចគ្នាទាំងស្រុងដែលកំពុងរចនាលោកអ្នកឡើង ដូចដែលលោកអ្នកមាននោះទេ។ ស្រដៀងគ្នា? អាចមានបាន។ ដូចគ្នាទាំងស្រុង? មិនអាចមានបានទេ។
មានតែលោកអ្នកទេដែលជាបុគ្គលដែលអាចមានបទពិសោធន៍ដែលលោកអ្នកមានបាន។ ដូច្នេះ មានតែលោកអ្នកទេដែលជាលោកអ្នកនៅលើផែនដីនេះ និងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ—គឺក្នុងគ្រប់ចំណុចទាំងអស់។ ហើយដោយសារព្រះជាម្ចាស់គឺជាព្រះអាទិករនៃអង្គដែលបង្កើតបទពិសោធន៍នោះនៅក្នុងផ្ទៃម្ដាយ និងជាអង្គដែលគ្រប់គ្រងលើបទពិសោធន៍នៅក្នុងជីវិត ចំណុចពិសេសរបស់លោកអ្នកគឺលោកអ្នកផ្ទាល់ តាមរយៈការរចនារបស់ទ្រង់។ លោកអ្នកមិនមែនជាមនុស្សដែលកើតឡើងដោយចៃដន្យនោះទេ។ ហើយលោកអ្នកក៏មិនមែនជាវត្ថុគំរូនៃមនុស្សជាតិដែរ។ លោកអ្នកគឺជាលោកអ្នកតាមរយៈការបង្កើតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងរចនាឡើងដោយមានការគ្រប់គ្រងពីទ្រង់។
ហើយមូលហេតុដែលចំណុចនេះសំខាន់គឺដោយសារព្រះគម្ពីរបានបង្រៀនថា រាល់គ្រប់អ្វីៗ ដែលមានរួមទាំងរាល់គ្រប់បុគ្គលនីមួយៗ គឺព្រះអង្គបានបង្កើតមកសម្រាប់សិរីល្អរបស់ព្រះគ្រីស្ទ និងសិរីល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ដ្បិតរាល់គ្រប់អ្វីៗគឺទ្រង់បានបង្កើតមកដោយសារព្រះគ្រីស្ទ ហើយសម្រាប់ទ្រង់ទាំងអស់ផង—សម្រាប់ព្រះគ្រីស្ទ និងសម្រាប់សិរីល្អរបស់ទ្រង់ (កូឡូស ១:១៦)។ ទាំងអស់កើតមកពីទ្រង់ ដោយសារទ្រង់ ហើយសម្រាប់ទ្រង់។ ទាំងអស់គឺសម្រាប់ទ្រង់ សម្រាប់សិរីល្អរបស់ទ្រង់—គឺទាំងអស់ (រ៉ូម ១១:៣៦)។ នេះមានន័យថា បុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់លោកអ្នកផ្ទាល់ ដែលមានរួមទាំងចំណុចពិសេសនៃហ្សែន ដែលបានរចនាលោកអ្នកឡើង និងរាល់គ្រប់បទពិសោធន៍របស់លោកអ្នកទាំងអស់ គឺមានដើម្បីថ្វាយសិរីល្អទៅកាន់ព្រះគ្រីស្ទ និងសិរីល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់។
លោកអ្នកប្រៀបដូចជាព្រីសមួយ (prism) ដែលមានរូបរាងមិនដូចព្រីសណាផ្សេងទៀតនៅលើផែនដីនេះ ដែលថានៅពេលដែលពន្លឺរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចែងចាំងលើលោកអ្នក នោះមានរងាកនៃកាំរស្មី ការលាយឡំពណ៌ ដែលយើងអាចនិយាយបានថា គឺមានតែលោកអ្នកតែមួយគត់ប៉ុណ្ណោះទេ ដែលអាចធ្វើឲ្យពន្លឺកាំរស្មីព្រីសនោះអាចព្រាកចេញបាន។ ហើយនេះឯងជាមូលហេតុដែលលោកអ្នកសំខាន់។ ជីវិតរបស់លោកអ្នកដែលមានភក្ដីភាពទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ឆ្លុះបញ្ចាំងសិរីល្អរបស់ទ្រង់ ក្នុងរបៀបដែលមិនអាចមានជីវិតរបស់អ្នកណាផ្សេងទៀតអាចធ្វើបានឡើយ។ ស្រដៀងគ្នា? បាន។ ប៉ុន្តែ មិនអាចដូចគ្នាទាំងស្រុងបានឡើយ។ ភាពពិសេសនៃភក្ដីភាពរបស់លោកទៅអ្នកកាន់ព្រះគ្រីស្ទគឺជាសិរីល្អមួយសំដៅទៅកាន់ព្រះគ្រីស្ទ ដែលមិនអាចមានអ្នកផ្សេងទៀតមានដូចលោកអ្នកទាំងស្រុងបានទេ។
ការផ្ដោតចំណាប់អារម្មណ៍ដ៏ពិសេសលើលោកអ្នក
ខណៈពេលដែលខ្ញុំបានស្រាវជ្រាវបន្ថែមទៀតក្នុងព្រះបន្ទូល ដោយព្យាយាមស្វែងរកប្រយោគចំៗអំពីចំណុចពិសេសរបស់យើងរៀងៗខ្លួន ខគម្ពីរដែលចំជាងគេដែលខ្ញុំបានរកឃើញគឺកណ្ឌគម្ពីរ វិវរណៈ ២:១៧ ដែលព្រះយេស៊ូវបានលើកឡើងដូចតទៅ៖ «ឯអ្នកណាដែលឈ្នះ នោះអញនឹងឲ្យ...គ្រួសស១ដល់អ្នកនោះ នៅគ្រួសនោះមានឆ្លាក់ជាឈ្មោះថ្មី ដែលគ្មានអ្នកណាស្គាល់ឡើយ ស្គាល់បានតែអ្នកដែលទទួលប៉ុណ្ណោះ»។
ខ្ញុំយល់ថា ខ្ញុំមិនអាចបង្ហាញភស្តុតាងថា ឈ្មោះរបស់លោកអ្នកនៅលើថ្មនោះនឹងមិនដូចឈ្មោះដែលព្រះអង្គបានសរសេរនៅលើថ្មរបស់អ្នកជឿផ្សេងៗទៀតបានទេ ព្រោះខគម្ពីរមិនបានបញ្ជាក់អំពីចំណុចនេះឡើយ។ ប៉ុន្តែ នេះគឺជាអ្វីដែលខគម្ពីរបានលើកឡើង។ (ហើយនេះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំបានសំដៅលើពីដើម នៅពេលដែលខ្ញុំថា យើងនឹងបញ្ចប់ឯកសារលើចំណុចដែលសំខាន់ជាងភាពពិសេសរបស់យើង។) កណ្ឌគម្ពីរ វិវរណៈ ២:១៧ បានបញ្ជាក់ថា មានការផ្ដោតចំណាប់អារម្មណ៍លើដ៏ពិសេសដែលព្រះគ្រីស្ទបានធ្វើលើរាល់គ្រប់រាស្ត្ររបស់ទ្រង់ម្នាក់ៗ—ទំនាក់ទំនងដ៏ពិសេសផ្ទាល់—ពីព្រោះព្រះអង្គបានមានបន្ទូលថា «គ្មានអ្នកណាស្គាល់ឡើយ ស្គាល់បានតែអ្នកដែលទទួលប៉ុណ្ណោះ»។
បើនិយាយម្យ៉ាងវិញទៀត ព្រះអង្គបានបង្វែរចំណាប់អារម្មណ៍របស់យើងចេញពីចំណុចពិសេសនៃឈ្មោះរបស់យើង ទៅកាន់ចំណុចពិសេសនៃទំនាក់ទំនងរបស់យើងជាមួយនឹងទ្រង់វិញ។ មិនថាលោកអ្នកមានឈ្មោះអ្វីក៏ដោយ (ហើយខ្ញុំគិតថា ឈ្មោះរបស់លោកអ្នកក៏ពិសេសដែរ) ក៏មានតែព្រះគ្រីស្ទតែមួយអង្គគត់ដែលស្គាល់ឈ្មោះនោះ ហើយអាចមានទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ជាមួយនឹងលោកអ្នក ដោយឈ្មោះនោះបាន។ សរុបសេចក្ដីទៅ ខ្ញុំចង់លើកទឹកចិត្តបងប្អូនទាំងអស់គ្នាឲ្យផ្ដោតលើចំណុចពិសេសនៃជីវិតរបស់យើងជាការថ្វាយសិរីល្អទៅកាន់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយឲ្យតម្លៃលើចំណុចពិសេសនៃចំណាប់អារម្មណ៍របស់ព្រះគ្រីស្ទមកលើយើង ខ្ពស់ជាងចំណុចពិសេសនៃជីវិតរបស់យើងវិញ។
កណ្ឌគម្ពីរ ២ថែស្សាឡូនីច ១:៨ បានលើកឡើងអំពី «ការសងសឹក» របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពាក្យជាភាសាក្រិក «អេកឌីខេស៊ីស» (ekdikēsis) បង្ហាញអំពីសេចក្ដីយុត្តិធម៌ ឬការផ្ដន្ទាទោស ដោយសំដៅទៅលើសេចក្ដីយុត្តិធម៌នៃការប្រោសលោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជំនួសឲ្យអ្នករើសតាំងរបស់ទ្រង់ (លូកា ១៨:៧-៨) ឬសំដៅទៅលើការផ្ដន្ទាទោសដ៏សុចរិតរបស់ទ្រង់ទៅលើអ្នកដែលទាស់ប្រឆាំងនឹងទ្រង់ (លូកា ២១:២២; រ៉ូម ១២:១៩)។
