សៀវភៅកម្រិតដំបូងពីការដាក់វិន័យក្នុងក្រុមជំនុំ

៤ មេសា ២០២៤អានរយៈពេល ៤៦ នាទី

មើល១៩២ដង

តើលោកអ្នកគិតយ៉ាងណាដែរចំពោះគ្រូបង្វឹកដែលដឹកនាំកីឡាករ ប៉ុន្តែមិនដែលហ្វឹកហ្វឺនកីឡាកររបស់ខ្លួន? ឬក៏គ្រូបង្រៀនគណិតវិទ្យាដែលពន្យល់អំពីមេរៀន ប៉ុន្តែមិនដែលកែតម្រូវកំហុសសិស្សរបស់គាត់? ឬក៏គ្រូពេទ្យម្នាក់ ដែលនិយាយពីសុខភាព ប៉ុន្តែគាត់មានភាពព្រងើយកន្តើយនឹងជំងឺមហារីក?

លោកអ្នកប្រហែលជានិយាយថា ពួកគេទាំងអស់នោះកំពុងតែធ្វើការងាររបស់ពួកគេតែពាក់កណ្ដាលប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងការបង្ហាត់អត្តពលិក គឺទាមទារការណែនាំ និងការបង្វឹកបង្វឺនឲ្យបានទៀងទាត់។ ការបង្រៀនទាមទារឲ្យមានការពន្យល់ និងការកែតម្រូវទៅដល់សិស្ស។ ការព្យាបាលទាមទារការលើកទឹកចិត្តអំពីសុខភាព និងការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងជំងឺ ដែលអ្នកជំងឺកំពុងតែមាន។ ពិតមែនឬ?

ចុះតើលោកអ្នកគិតយ៉ាងណាចំពោះក្រុមជំនុំមួយដែលធ្វើការបង្រៀន និងធ្វើការបង្កើតសិស្ស ប៉ុន្តែមិនអនុវត្តការដាក់វិន័យក្នុងក្រុមជំនុំ? តើលោកអ្នកគិតថា ការធ្វើបែបនោះ សមហេតុផលដែរឬទេ? ខ្ញុំអាចសន្មតថា វាអាចសមហេតុផលសម្រាប់ក្រុមជំនុំជាច្រើន ពីព្រោះក្រុមជំនុំទាំងអស់នោះមានការបង្រៀន និងការបង្កើតសិស្ស ប៉ុន្តែ ក៏មានក្រុមជំនុំតិចតួចណាស់ដែលអនុវត្តការដាក់វិន័យក្នុងក្រុមជំនុំរបស់ពួកគេ។ បញ្ហាគឺថា ការបង្កើតសិស្សដោយគ្មានការដាក់វិន័យ ដូចជាគ្រូពេទ្យដែលមានភាពព្រងើយកន្តើយចំពោះដុំពកនៅលើសាច់អញ្ចឹង។

ខ្ញុំយល់ពីការស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការអនុវត្តការដាក់វិន័យក្នុងក្រុមជំនុំ។ វាជាបញ្ហាដ៏ពិបាកមួយ ចំពោះហេតុផលមួយចំនួន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ការស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការអនុវត្តការដាក់វិន័យក្នុងក្រុមជំនុំនេះ វាជាការស្ទាក់ស្ទើរមួយ ដែលយើងភាគច្រើនប្រហែលជាគិតថាជាការស្ទាក់ស្ទើរដោយសារយើងគិតថា ខ្លួនមានប្រាជ្ញា និងមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ច្រើនជាងព្រះទៅទៀត។ ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់បាន «ផ្ចាញ់ផ្ចាលចំពោះអស់អ្នកណាដែលទ្រង់ស្រឡាញ់» ហើយ «ទ្រង់វាយប្រដៅដល់អស់ទាំងកូនដែលទ្រង់ទទួល» (ហេព្រើរ ១២:៦)។ តើយើងកំពុងតែដឹងច្បាស់ ជាងព្រះមែនដែរឬទេ?

ព្រះទ្រង់វាយប្រដៅកូនៗរបស់ទ្រង់សម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់ជីវិត ការលូតលាស់ និងសុខភាពរបស់ពួកគេ៖ «ព្រះដែលទ្រង់វាយផ្ចាល នោះសម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់យើងវិញ ដើម្បីឲ្យយើងបានសេចក្តីបរិសុទ្ធរបស់ទ្រង់» (ហេព្រើរ ១២:១០)។ ពិតណាស់ ការវាយផ្ចាល វាមានការឈឺចាប់ ប៉ុន្តែវាមានប្រយោជន៍៖ «កាលណាយើងត្រូវសេចក្ដីផ្ចាញ់ផ្ចាល នោះមើលទៅដូចជាព្រួយណាស់ មិនមែនសប្បាយទេ តែក្រោយមក នោះទើបបង្កើតផលដ៏សុខសាន្តនៃសេចក្ដីសុចរិតដល់អស់អ្នកណាដែលត្រូវរងទ្រាំនោះវិញ» (ហេព្រើរ ១២:១១)។ ការបង្កើតផលដ៏សុខសាន្តនៃសេចក្ដីសុចរិត! នោះគឺជារូបភាពដ៏ស្រស់ស្អាតសម្រាប់ជីវិតរបស់យើង។

នៅទីបំផុត ការដាក់វិន័យក្នុងក្រុមជំនុំនឹងនាំឲ្យក្រុមជំនុំរីកចម្រើន ដូចជាការកាត់លួសគុម្ពោតផ្កាកុលាបដែលនាំឲ្យមានផ្កាកាន់តែច្រើនអញ្ចឹងដែរ។ មួយវិញសោត កាប្រៀនប្រដៅក្រុមជំនុំគឺ ជាទិដ្ឋភាពមួយដែលបង្ហាញនូវភាពជាសិស្សរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ។ សូមកត់សម្គាល់ថាពាក្យ សិស្ស និង ការដាក់វិន័យ មានដើមកំណើតពីពាក្យបងប្អូនជីដូនមួយ ។ ពាក្យទាំងពីរនេះ ដកស្រង់ចេញពីវិស័យនៃការអប់រំដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការបង្រៀន និងការកែតម្រូវ។ វាមិនគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះទេ ដែលគេប្រើប្រាស់ពាក្យនេះជាច្រើនសតវត្សមកហើយដែលសំដៅទៅលើ ទម្រង់ការដាក់វិន័យ និង ទម្រង់ការកែតម្រូវ។