តើការឲ្យស្ត្រីៗ «ស្ងាត់ស្ងៀម» ក្នុងក្រុមជំនុំមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? (១ធីម៉ូថេ ២)

ការហាមប្រាមមួយនេះគឺមិនមែនដោយសារមនុស្សស្រីមានប្រាជ្ញាអន់ជាងមនុស្សប្រុសនោះទេ។ ហើយវាក៏មិនពាក់ព័ន្ធគ្នាទៅនឹងកាលៈទេសៈណាមួយជាក់លាក់ក្នុងតែក្រុមជំនុំអេភេសូរផងដែរ។ ដោយសារការហាមប្រាមនេះមានឫសគល់ក្នុងលំដាប់លំដោយនៃការបង្កើត ដូច្នេះរាល់វប្បធម៌ទាំងអស់ត្រូវតែគោរពគោលការណ៍មួយនេះក្នុងគ្រប់ពេលវេលា និងយុគសម័យ។

២ វិច្ឆិកា ២០២០អានរយៈពេល ២៣ នាទី

មើល៤៧០ដង

«ដូច្នេះ ខ្ញុំចង់ឲ្យបុរសៗលើកដៃបរិសុទ្ធឡើង ហើយអធិស្ឋាននៅគ្រប់ទីកន្លែង ដោយឥតមានកំហឹង ឬឈ្លោះប្រកែកឡើយ។ ឯស្ត្រីៗក៏ដូច្នោះដែរ ត្រូវតែងខ្លួនតាមបែបសមរម្យ មិនឆើយឆាយ ហើយចេះប្រមាណខ្លួន មិនមែនដោយក្រងសក់ ពាក់មាស កែវមុក្ដា ឬអលង្ការថ្លៃៗឡើយ តែធ្វើឲ្យសមជាស្ត្រី ដែលប្រកាសខ្លួនថាជាអ្នកគោរពប្រតិបត្តិដល់ព្រះ គឺដោយការប្រព្រឹត្តអំពើល្អវិញ។ ត្រូវឲ្យស្ត្រីៗរៀនដោយស្ងាត់ស្ងៀម ទាំងចុះចូលគ្រប់ជំពូក។ ខ្ញុំមិនអនុញ្ញាតឲ្យស្ត្រីណាបង្រៀន ឬប្រើអំណាចលើបុរសឡើយ ត្រូវឲ្យនាងនៅស្ងាត់ស្ងៀមវិញ។ ដ្បិតព្រះបានបង្កើតលោកអ័ដាមជាមុន រួចបង្កើតនាងអេវ៉ាតាមក្រោយ។ មិនមែនលោកអ័ដាមទេដែលចាញ់បញ្ឆោត គឺស្ត្រីទេតើដែលចាញ់បញ្ឆោត ហើយបានត្រឡប់ជាអ្នកប្រព្រឹត្តរំលង» (១ធីម៉ូថេ ២:៨-១៤ គកស)។

ការដាស់តឿនដល់មនុស្សប្រុស

វាជាការសំខាន់ណាស់ដែលសាវ័ក ប៉ុល បាននិយាយទៅកាន់មនុស្សប្រុសក្នុងខ៨ មុនគាត់និយាយទៅកាន់មនុស្សស្រីក្នុងខ៩។ សាវ័ក ប៉ុល ចាត់ទុកមនុស្សប្រុសថាជាអ្នកដឹកនាំក្នុងក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្លួន—ហើយអ្នកខ្លះថាជាអ្នកដឹកនាំក្នុងក្រុមជំនុំ។ គាត់កំពុងតែលើកឡើងយ៉ាងច្បាស់ថា ពួកគេមានតួនាទីដ៏ជាក់លាក់មួយក្នុងការបំពេញ «នៅគ្រប់ទីកន្លែង» ពេលដែលក្រុមជំនុំជួបជុំគ្នា ដែលមានរួមទាំងទីក្រុងអេភេសូរ។ មនុស្សប្រុសមានតួនាទីក្នុងការអធិស្ឋាន។ សាវ័ក ប៉ុល បានលើកឡើងយ៉ាងច្បាស់ហើយថា តើគាត់ចង់ឲ្យពួកគេអធិស្ឋានអំពីអ្វីខ្លះ (១ធីម៉ូថេ ២:១-៧ គកស)។ អ្វីដែលគាត់កំពុងផ្ដោតលើនេះគឺអំពីរបៀបដែលពួកគាត់គួរអធិស្ឋាន គឺផ្ដោតលើចំណុច២យ៉ាង៖ មួយវិជ្ជមាន ហើយមួយទៀតអវិជ្ជមាន។ សម្រាប់ចំណុចអវិជ្ជមាន គឺឲ្យពួកគេអធិស្ឋាន ខណៈពេលដែលកំពុង «លើកដៃបរិសុទ្ធឡើង»។

នេះគឺជាអាកប្បកិរិយានៃការអធិស្ឋានដ៏ទូទៅមួយក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ (១ពង្សាវតាក្សត្រ ៨:២២; ទំនុកតម្កើង ២៨:២, ៦៣:៤)។ ព្រះយេស៊ូវផ្ទាល់ក៏បានអធិស្ឋានដោយលើកដៃផងដែរ (លូកា ២៤:៥០)។ ខគម្ពីរយោងក្នុងកណ្ឌគម្ពីរអេសាយទាក់ទងទៅនឹងការលើកដៃផ្ដល់ជាព័ត៌មានឲ្យយើងយល់អំពីពាក្យពេចន៍ដែលសាវ័ក ប៉ុល កំពុងលើកឡើងក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ១ធីម៉ូថេ ២:៨៖

«កាលណាអ្នករាល់គ្នាប្រទូលដៃឡើងនោះយើងនឹងបែរភ្នែកចេញពីអ្នកបើកាលណាអ្នកអធិស្ឋានជាច្រើននោះយើងនឹងមិនស្តាប់ឡើយ ដ្បិតដៃអ្នករាល់គ្នាប្រឡាក់ពេញដោយឈាម។ ចូរលាងចេញ ចូរជម្រះខ្លួនឲ្យស្អាតចុះ ចូរបំបាត់អំពើអាក្រក់ដែលអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្តពីចំពោះភ្នែកយើងចេញ ហើយលែងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់តទៅទៀត» (អេសាយ ១:១៥-១៦ គកស)។

ហោរា អេសាយ បានលើកឡើងយ៉ាងច្បាស់ហើយថា ការលើកដៃគឺមិនមែនគ្រាន់តែជាអាកប្បកិរិយាសម្រាប់ការអធិស្ឋានឡើយ។ ដៃរបស់បុគ្គលណាម្នាក់តំណាងឲ្យទង្វើដែលគាត់ប្រព្រឹត្ត៖ មានទាំងទង្វើល្អ និងទង្វើអាក្រក់។ ក្នុងបរិបទរបស់ហោរា អេសាយ «ដៃ» របស់អ្នកដែលកំពុងស្ដាប់គាត់គឺប្រឡាក់ទៅដោយឈាម ដូច្នេះហើយបានជាព្រះជាម្ចាស់មិនព្រះសណ្ដាប់ពួកគាត់។