ហេតុអ្វីបានជាព្រះគម្ពីរសង្កត់ធ្ងន់ទៅលើអំណាចនៃព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ?

ជាការពិតណាស់ យើងចង់ធ្វើបែបនេះ ហើយវាគឺជាលំនាំដែលយើងឃើញនៅពាសពេញព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីទាំងមូលតែម្ដង ជាពិសេសនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ កិច្ចការ (២:៣៨; ៣:៦; ៣:១៦; ៤:១០, ១៨; ៥:៤០-៤១; ៨:១២; ៩:២៧; ១០:៤៨; ១៦:១៨; ១៩:១៣; ២៦:៩) និងនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ សំបុត្រសាវ័ក ប៉ុល (១កូរិនថូស ១:២; ភីលីព ២:១០)។ ក្នុងការសួរក្នុងរបៀបមួយផ្សេងទៀត៖ តើហេតុអ្វីបានមានអំណាចក្នុងព្រះនាមព្រះគ្រីស្ទច្រើនជាង ការនិយាយថា មានអំណាចក្នុងអង្គព្រះយេស៊ូវ?»

៤ សីហា ២០២៤អានរយៈពេល ១៧ នាទី

មើល១៨៧ដង

ហេតុអ្វីបានជា ព្រះគម្ពីរសង្កត់ធ្ងន់ទៅលើអំណាចនៃព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ? នេះជាសំណួរមួយមកពីប្រិយមិត្តអ្នកស្ដាប់ម្នាក់ឈ្មោះ ដានីញ៉ែល។ «ជម្រាបសួរ លោកគ្រូ! ខ្ញុំបាទមានសំណួរមួយសម្រាប់លោកគ្រូ ជាសំណួរដែលខ្ញុំ និងភរិយាខ្ញុំមានចម្ងល់អំពីវាអស់មួយរយៈហើយ។ ហេតុអ្វីបានជា ព្រះគម្ពីរសង្កត់ធ្ងន់ទៅលើការសរសើរតម្កើងព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ? ហើយនឹងការអធិស្ឋានក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ? ជាការពិតណាស់ យើងចង់ធ្វើបែបនេះ ហើយវាគឺជាលំនាំដែលយើងឃើញនៅពាសពេញព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីទាំងមូលតែម្ដង ជាពិសេសនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ កិច្ចការ (២:៣៨; ៣:៦; ៣:១៦; ៤:១០, ១៨; ៥:៤០-៤១; ៨:១២; ៩:២៧; ១០:៤៨; ១៦:១៨; ១៩:១៣; ២៦:៩) និងនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ សំបុត្រសាវ័ក ប៉ុល (១កូរិនថូស ១:២; ភីលីព ២:១០)។ ក្នុងការសួរក្នុងរបៀបមួយផ្សេងទៀត៖ តើហេតុអ្វីបានមានអំណាចក្នុងព្រះនាមព្រះគ្រីស្ទច្រើនជាង ការនិយាយថា មានអំណាចក្នុងអង្គព្រះយេស៊ូវ?» តើលោកគ្រូនឹងឆ្លើយយ៉ាងណាទៅកាន់ប្អូនប្រុសដានីញ៉ែល និងភរិយារបស់គាត់?

ចម្លើយសម្រាប់សំណួរចុងក្រោយគឺងាយទេ៖ មិនមាននោះទេ។ គឺមិនមានអំណាចក្នុងព្រះនាមព្រះគ្រីស្ទ ច្រើនជាងការនិយាយថាមានអំណាចក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្ទទេ។ មានអំណាចក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ ពីព្រោះមានអំណាចក្នុងអង្គព្រះគ្រីស្ទផ្ទាល់។ ប៉ុន្តែ ប្អូនប្រុស ដានីញ៉ែល ចូរដឹងថា វាគ្រាន់តែជាពាក្យចម្លែកតែប៉ុណ្ណោះ។

អ្វីដែលគាត់ពិតជាចង់ដឹង ខ្ញុំគិតថា គឺជាអ្វីដែលគាត់បាននិយាយកាលពីដំបូង៖ ហេតុអ្វីបានជា យើងឃើញមានការសង្កត់ធ្ងន់ទៅការសរសើរតម្កើងព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ និងការអធិស្ឋានក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ ការធ្វើគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់ក្នុងព្រះនាមព្រះយេស៊ូវ? តើអ្វីទៅជាការផ្ដោតសំខាន់ទៅលើព្រះនាមទ្រង់ ដែលបានសបញ្ជាក់ឲ្យយើងឃើញនៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី? ដូច្នេះ សូមឲ្យខ្ញុំសាកព្យាយាមឆ្លើយនូវសំណួរនោះជាបីចំណុច។

តើមានអ្វីនៅក្នុងឈ្មោះ?

ការពិតនៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតឲ្យរបៀបមួយ ដើម្បីឲ្យមានទំនាក់ទំនងរវាងឈ្មោះដែលព្រះបានប្រទានឲ្យបុគ្គលម្នាក់ និងរឿងដ៏សំខាន់ចាំបាច់អំពីបុគ្គលម្នាក់នោះថាមានសារៈសំខាន់។ ឧទាហរណ៍៖ នៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ លោកុប្បត្ដិ ១៧:៥ លោក អាប់រ៉ាម បានប្ដូរឈ្មោះទៅជា អ័ប្រាហាំវិញ «ឈ្មោះឯងមិនត្រូវហៅថា អាប់រ៉ាមទៀតទេ គឺត្រូវហៅថា អ័ប្រាហាំវិញ ដ្បិតអញបានតាំងឯងឲ្យធ្វើជាឪពុកនៃសាសន៍ជាច្រើន»។ ឬនាង សារ៉ាយ បានប្ដូរមកជា សារ៉ាវិញ «ឯសារ៉ាយជាប្រពន្ធឯង នោះឯងមិនត្រូវហៅថា សារ៉ាយទៀតទេ គឺត្រូវហៅថា សារ៉ាវិញ អញនឹងឲ្យពរដល់នាង ហើយនឹងឲ្យឯងមានកូនពីនាងដែរ អញនឹងឲ្យពរដល់នាងជាពិត នាងនឹងធ្វើជាម្តាយនៃនគរផ្សេងៗ ហើយនឹងមានស្តេចនៃសាសន៍ជាច្រើនចេញពីនាងមក» (លោកុប្បត្ដិ ១៧:១៥-១៦)។ ហើយព្រះជាម្ចាស់បានប្ដូរឈ្មោះលោក យ៉ាកុប ទៅជាលោក អ៊ីស្រាអែល នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលថា «ឈ្មោះឯងមិនត្រូវហៅថា យ៉ាកុបទៀតទេ គឺត្រូវហៅថា អ៊ីស្រាអែលវិញ ពីព្រោះឯងមានអំណាចចំពោះព្រះហើយនឹងមនុស្ស ក៏បានឈ្នះផង (លោកុប្បត្ដិ ៣២:២៨)។