ចក្ដីសង្គ្រោះចាប់ផ្ដើមនៅពេលដែលយើងទទួលយក ដោយជំនឿ ការអត់ទោសដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យតាមរយៈការសុគត និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះយេស៊ូវ ដែលជាព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ (អេភេសូរ ២:៨-៩; យ៉ូហាន ១:១២)។ ព្រះយេស៊ូវបានហៅការនេះថាជា «ការកើតជាថ្មី» (យ៉ូហាន ៣:៣)។ តាមរយៈការកែប្រែចិត្ត និងការបោះបង់ជីវិតចាស់របស់យើងចោល នោះយើងទទួលបានជីវិតថ្មីដែលព្រះយេស៊ូវបានលោះសម្រាប់យើងដោយព្រះលោហិតរបស់ទ្រង់ (២កូរិនថូស ៥:១៧, ២១)។ ព្រះជាម្ចាស់បានសម្អាតយើងឲ្យបានស្អាត ហើយទ្រង់ជ្រើសរើសមិនចងចាំអំពើបាបរបស់យើងទៀតឡើយ (ទំនុកតម្កើង ១០៣:១២)។ ប៉ុន្តែ មិនយូរមិនឆាប់ យើងកត់សម្គាល់បានថា ទំនោររបស់យើងចំពោះអំពើបាបនៅតែជាផ្នែកមួយនៅក្នុងយើងដដែល។ តើការនេះអាចទៅរួចបានយ៉ាងដូចម្ដេច ប្រសិនបើយើងជាស្នាព្រះហស្តថ្មីដែលទ្រង់បង្កើតនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ? យើងនៅតែបន្តធ្វើបាបពីព្រោះ តាមរយៈការអត់ទោស យើងនៅតែជាមនុស្សដែលបានធ្លាក់ក្នុងអំពើបាបដដែល។
សេចក្ដីសង្គ្រោះបំផ្លាញនូវអំណាចដែលអំពើបាបធ្លាប់គ្រប់គ្រងលើយើងពីមុនចោល។ យើងធ្លាប់ជាទាសករចំពោះអំពើបាប ហើយបម្រើវាដោយស្ម័គ្រពីចិត្ត (រ៉ូម ៦:២០-២៣; ៧:១៤-១៥)។ អំឡុងពេលដែលយើងជាទាសករចំពោះអំពើបាប វាពិតជាមិនអាចទៅរួចបានទេក្នុងការផ្គាប់ព្រះហឫទ័យដល់ព្រះជាម្ចាស់ (រ៉ូម ៨:៨)។ មិនថាជីវិតយើងផ្លាស់ប្ដូរជាញឹកញាប់ប៉ុណ្ណា កែតម្រង់ ទៅព្រះវិហារ ឬប្រព្រឹត្តិអំពើសុចរិត នោះព្រលឹងវិញ្ញាណរបស់យើងនៅតែជាទាសកររបស់សេចក្ដីទុច្ចរិត ហើយយើងឈរនៅពីមុខព្រះជាម្ចាស់ក្នុងការថ្កោលទោសដូចគ្នាដែរ។
នៅពេលយើងចុះចូលជីវិតរបស់យើងចំពោះការដឹកនាំនៃព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ នោះយើងក្លាយជាបុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ (អេភេសូរ ១:៥; រ៉ូម ៨:១៥)។ ប៉ុន្តែ នៅពេលខ្លះ ដូចដែលកូនៗមិនស្ដាប់បង្គាប់ឪពុកម្ដាយនៅពេលពួកគេកំពុងតែធំធាត់ឡើង នោះពេលខ្លះបុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏មិនស្ដាប់បង្គាប់ទ្រង់ដូចគ្នាផងដែរ។ យើងបះបោរ មានកំហឹង ឬមានមន្ទិលសង្ស័យមួយរយៈ ប៉ុន្តែចំណុចខុសគ្នាគឺថា យើងមិនអាចរស់នៅក្នុងអំពើបាបបានយូរទៀតនោះទេ ពីព្រោះធម្មជាតិរបស់យើងបានផ្លាស់ប្ដូរហើយ (២កូរិនថូស ៥:១៧; ១យ៉ូហាន ៣:៤-១០)។ ត្រីទំនងជាចង់ទៅនៅលើឆ្នេរ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលវាទៅដល់លើខ្សាច់ នោះវាមិនចង់បានអ្វីផ្សេងទៀតឡើយក្រៅពីត្រឡប់ទៅក្នុងទឹកវិញទេ ពីព្រោះព្រះជាម្ចាស់មិនបានបង្កើតវាឲ្យរស់នៅលើខ្សាច់នោះឡើយ។ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតវាឲ្យរស់នៅក្នុងទឹក។ ហើយវាក៏ដូចគ្នាជាមួយនឹងយើងដែរ។ ធម្មជាតិនៃអស់អ្នកដែលមានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានគង់ ហើយរស់នៅក្នុង គឺគាត់ចង់រស់នៅដោយសុចរិត។ យើងអាចធ្លាក់ក្នុងអំពើបាបនៅពេលណាមួយ ប៉ុន្តែយើងមិនអាចរស់នៅក្នុងវាបាននោះទេ។ ធម្មជាតិថ្មីបានរីកចម្រើនលូតលាស់នៅក្នុងភាពសុចរិត និងការស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់។ កម្រិតដែលយើងអនុញ្ញាតឲ្យព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធជ្រាបចូលនូវគ្រប់ចំណុចទាំងអស់នៅក្នុងជីវិតនៃយើង គឺជាកម្រិតដែលយើងរស់នៅដែលស្របតាមអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានទំនុកបម្រុងឲ្យយើងរស់នៅ។
ឪពុកម្ដាយដែលល្អមិនអនុញ្ញាតឲ្យកូនៗរបស់ខ្លួនរត់លេងនៅលើផ្លូវនោះទេ។ ប្រហែលជាពួកគាត់ចាប់ផ្ដើមណែនាំកូនៗដោយម៉ឺងម៉ាត់ ប៉ុន្តែប្រសិនបើកូនៗនៅតែមានចិត្តចង់ទៅលេងនៅលើផ្លូវនោះដដែល នោះឪពុកម្ដាយដែលល្អនឹងទៅតាមពួកគេ ហើយតាមរយៈការវាយប្រដៅ នោះកូនៗនឹងចងចាំ ហើយក៏នឹងមានប្រសិទ្ធភាពដែរ។ ដូច្នេះ ក្នុងនាមជាបុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ វាក៏ដូចគ្នាជាមួយនឹងយើងដែរ ព្រោះយើងតែងតែក្បាលរឹង ហើយរត់តម្រង់ទៅកាន់ការអាក្រក់។ ព្រះវរបិតារបស់យើងយាងមកតាមយើង។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនមើលរំលងអំពើបាបនោះទេ ពីព្រោះទ្រង់គឺជាបិតាដែលល្អ។ កណ្ឌគម្ពីរ ហេព្រើរ ១២:៥-១១ មានចែងថា ការវាយប្រដៅរបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងជីវិតរបស់យើងគឺជារបៀបមួយដែលអាចប្រាប់បានថា យើងរាល់គ្នាជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះយេស៊ូវ។
Score 0
ឯអ្នកណាដែលឈ្នះ នោះនឹងបានគ្រងសេចក្ដីទាំងនេះទុកជាមរដក អញនឹងធ្វើជាព្រះដល់អ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះនឹងធ្វើជាកូន
មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័ត 0
មិនទាន់មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័តទេ។
មតិយោបល់នឹងត្រូវបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។
បន្ទាប់ពីយើងទទួលបានសេចក្ដីសង្គ្រោះ នោះព្រះជាម្ចាស់ប្រព្រឹត្តិចំពោះអំពើបាបរបស់យើងខុសពីពេលដែលយើងមិនទាន់បានទទួលសេចក្ដីសង្គ្រោះនៅឡើយ ដើម្បីជាការសរសើរតម្កើងដល់សិរីល្អរបស់ទ្រង់។ កណ្ឌគម្ពីរ ១យ៉ូហាន ១:៩ ប្រាប់យើងថា យើងអាចលន់តួនូវអំពើបាបរបស់យើង ហើយព្រះអង្គនឹងអត់ទោសបាបឲ្យយើងជាមិនខាន។ ការលន់តួអំពើបាបមានន័យថា យើងឯកភាពដោយបន្ទាបខ្លួនជាមួយព្រះជាម្ចាស់ថា អំពើបាបរបស់យើងវាអាក្រក់ខ្លាំងប៉ុណ្ណា។ យើងសារភាពថាយើងបានធ្វើខុស និងទូលសូមនូវការអត់ទោសពីទ្រង់។ ការដឹងអំពីអំពើបាបរបស់យើង និងការលន់តួអំពីវា គួរតែជាការអនុវត្តមួយជាប្រចាំថ្ងៃ។ និក្ខេបបទទីមួយនៃនិក្ខេបបទទាំង៩៥របស់លោកគ្រូ ម៉ធិន លូសើរ បានចែងថា «នៅពេលដែលព្រះអម្ចាស់និងចៅហ្វាយរបស់យើង គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ បានមានបន្ទូលថា «ប្រែចិត្ត» គឺព្រះអង្គកំពុងតែត្រាស់ហៅឲ្យជីវិតទាំងមូលរបស់អ្នកជឿមានការទទួលកំហុស»។ ព្រះជាម្ចាស់អាចអត់ទោសឲ្យយើង និងរក្សាភាពយុត្តិធម៌របស់ទ្រង់បាន ដោយសារព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានបង់ថ្លៃសម្រាប់អំពើបាបរបស់យើងរួចរាល់ហើយ។ មិនមានការដាក់ទណ្ឌកម្មលើយើងទៀតទេ ពីព្រោះទ្រង់បានដាក់ទណ្ឌកម្មមួយនោះលើព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់រួចហើយ (កូឡូស ២:១៤)។
ខណៈពេលដែលយើង «រីកលូតលាស់នៅក្នុងព្រះគុណ និងក្នុងចំណេះដឹងនៃព្រះអម្ចាស់ និងព្រះអង្គសង្គ្រោះព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ (២ពេត្រុស ៣:១៨) នោះយើងក៏យកឈ្នះលើអំពើបាបដែលយើងធ្វើដដែលៗបានដែរ (ហេព្រើរ ១២:១)។ សាវ័ក ពេត្រុស រៀបរាប់ពីរបៀបដែលយើងអាចយកទៅអភិវឌ្ឍន៍និស្ស័យថ្មីរបស់យើង ហើយបានបញ្ចប់ដោយសេចក្ដីសន្យាថា ប្រសិនបើយើងធ្វើនូវចំណុចទាំងអស់នេះ នោះយើងនឹង «មិនដែលជំពប់ឡើយ» (២ពេត្រុស ១:៣-១០)។ ភាពបរិសុទ្ធគឺជាគោលដៅរបស់យើង ប៉ុន្តែសាវ័ក យ៉ូហាន សារភាពថាយើងនៅតែបន្តធ្វើបាបទៀត៖ «កូនតូចៗ រាល់គ្នាអើយ ដែលខ្ញុំសរសេរសេចក្តីទាំងនេះផ្ញើមក នោះដើម្បីកុំឲ្យអ្នករាល់គ្នាធ្វើបាបទៀត តែបើសិនជាអ្នកណាភ្លាត់ធ្វើបាបវិញ នោះយើងមានព្រះដ៏ជាជំនួយ១អង្គហើយ ដែលទ្រង់គង់នៅចំពោះព្រះវរបិតា គឺជាព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ជាព្រះដ៏សុចរិត» (១យ៉ូហាន ២:១)។
បំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់យើងគឺមិនឲ្យយើងធ្វើបាបទៀត ហើយនៅថ្ងៃមួយការញែកជាបរិសុទ្ធនឹងបានបំពេញឡើងជាសម្រេច (១យ៉ូហាន ៣:២)។ ប៉ុន្តែ រហូតដល់ពេលនោះ យើងនៅតែបន្តរស់នៅក្នុងរូបកាយដែលបានធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប និងក្នុងលោកីយ៍ដែលបានធ្លាក់ក្នុងអំពើបាបដែរ ហើយយើងក៏នៅតែមានការតយុទ្ធជាមួយសាច់ឈាម ហើយពេលខ្លះយើងក៏បានចាញ់សង្គ្រាមនោះដែរ។ ប៉ុន្តែ យើងនឹងមិនវង្វេងនោះទេ៖ ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទទ្រង់ផ្ទាល់ដែលជាសម្ដេចសង្ឃ ទ្រង់ជាអ្នកអង្វរជំនួសយើងរាល់គ្នា (រ៉ូម ៨:៣៤)។
កណ្ឌគម្ពីរ ២ថែស្សាឡូនីច ១:៨ បានលើកឡើងអំពី «ការសងសឹក» របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពាក្យជាភាសាក្រិក «អេកឌីខេស៊ីស» (ekdikēsis) បង្ហាញអំពីសេចក្ដីយុត្តិធម៌ ឬការផ្ដន្ទាទោស ដោយសំដៅទៅលើសេចក្ដីយុត្តិធម៌នៃការប្រោសលោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជំនួសឲ្យអ្នករើសតាំងរបស់ទ្រង់ (លូកា ១៨:៧-៨) ឬសំដៅទៅលើការផ្ដន្ទាទោសដ៏សុចរិតរបស់ទ្រង់ទៅលើអ្នកដែលទាស់ប្រឆាំងនឹងទ្រង់ (លូកា ២១:២២; រ៉ូម ១២:១៩)។
