អ្វីមួយសំខាន់ជាងគេបំផុតដែលឪពុកម្ដាយខ្ញុំបានធ្វើ

៣០ មករា ២០២៤អានរយៈពេល ៨ នាទី

មើល១៦១ដង

ខ្ញុំបានរីកចម្រើនធំធាត់ឡើងនៅក្នុងវប្បធម៌ក្រុមជំនុំ វប្បធម៌នៃការបង្រៀនបែបសំណួរ-ចម្លើយ និងវប្បធម៌ថ្វាយបង្គំតាមផ្ទះ។ ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថាទាំងអស់នេះ ពិតជាអស្ចារ្យ និងជាព្រះពរដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបានឡើយ។ ខ្ញុំបានចូលរួមថ្វាយបង្គំពីរវេនរៀងរាល់ថ្ងៃអាទិត្យ ហើយចាំសំណួរ-ចម្លើយនៃសេចក្ដីបង្រៀន និងការថ្វាយបង្គំនៅផ្ទះ ការទាំងនោះបានជះឥទ្ធិពលលើខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង។ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំនឹងមិនដែលភ្លេចអំពីភាពកក់ក្ដៅនេះឡើយគឺថា ទោះស្លាប់ ឬក៏រស់នៅក្ដី គឺខ្ញុំមិនមែនរបស់ខ្លួនឯងទេ ប៉ុន្តែទោះបីជាស្លាប់ ឬក៏រស់ក្ដី ទាំងព្រលឹង និងរូបកាយខ្ញុំ វាគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ព្រះអង្គសង្គ្រោះដ៏ស្មោះត្រង់គឺព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ។ ឬក៍ថាទីបញ្ចប់របស់មនុស្សគ្រប់គ្នាគឺ ដើម្បីថ្វាយសិរីល្អ ហើយនឹងរីករាយជាមួយព្រះអង្គជារៀងដរាប។ ខ្ញុំនៅចេះច្រៀងបទទំនុកតម្កើង និងកំណាព្យជាច្រើនកាលពីយុវវ័យ ខ្ញុំក៏នៅមានអនុស្សាវរីយ៍ដែលគួរឲ្យចងចាំជាច្រើនបានអំពីក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំនៅពេលដែលយើងអធិស្ឋាននៅជុំវិញតុក្នុងផ្ទះបាយជាមួយគ្នា។

អ្វីដែលជាការពិតក្នុងគ្រួសារខ្ញុំក៏ជាការពិតក្នុងគ្រួសាររបស់មិត្តភក្តិខ្ញុំជាច្រើននាក់ដែរ។ ពួកគាត់ក៏បានចម្រើនវ័យធំធាត់ឡើងនៅក្នុងក្រុមជំនុំ និងវប្បធម៌នៃការបង្រៀនបែបសំណួរ-ចម្លើយ ព្រមទាំងការជួបជុំគ្នាថ្វាយបង្គំតាមផ្ទះជាប់មិនដាច់។ ជាក់ស្ដែង ជារៀងរាល់ពេលដែលខ្ញុំទៅលេងផ្ទះពួកគាត់ ខ្ញុំអាចធ្វើសាក្សីថា ពួកគាត់មិនដែលខកខានចូលរួមប្រជុំថ្វាយបង្គំនៅផ្ទះពួកគាត់ឡើយ។ វាជាទម្លាប់ ជាការរំពឹង ចង់បាន ហើយវាក៏ជាការល្អប្រពៃដែរ។ ក្រុមជំនុំរបស់យើងមានវត្តមានអ្នកចូលរួមស្ទើរតែ១០០ភាគរយ នៅវេនថ្វាយបង្គំព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យ ហើយស្ទើរតែ១០០ភាគរយនៅវេនថ្វាយបង្គំល្ងាចថ្ងៃអាទិត្យ។ វាជាទម្លាប់របស់យើង។

ប៉ុន្តែ ទោះបីជាមាននូវគុណសម្បត្តិអស់ទាំងនេះក្ដីក៏មិត្តភ័ក្ដិតាំងពីកុមារភាពរបស់ខ្ញុំជាច្រើននាក់បានដើរចេញពីសេចក្ដីជំនឿ។ មានមួយចំនួនបានរសាត់បាត់ទៅយ៉ាងលឿន តែមួយចំនួនទៀតរស់នៅតាមយថាហេតុធម្មតាៗ ដូច្នេះហើយពេលខ្លះការខកខានមិនបានទៅចូលរួមថ្ងៃអាទិត្យជារឿយៗក៏ក្លាយទៅជាខែ ហើយពេលខ្លះទៅជាឆ្នាំក៏មានដែរ។ ជាការពិតណាស់ មិនមែនទាំងអស់គ្នានោះទេ។ ពួកគាត់ជាច្រើននាក់ ខ្លះក៏នៅជាអ្នកជឿធម្មតា ខ្លះជាអ្នកដែលបម្រើនៅក្នុងក្រុមជំនុំរបស់ខ្លួន និងខ្លះទៀតបានទាំងក្លាយជាអ្នកដឹកនាំក៏មាន។ ប៉ុន្តែ មានច្រើនណាស់ដែលបានបាត់មុខអស់ទៅហើយ។

ហេតុអ្វី? ខ្ញុំសួរសំណួរនេះម្តងហើយម្តងទៀត ហេតុអ្វីបានជាកូនប្រុសស្រីរបស់ឪពុកម្ដាយខ្ញុំ នៅបន្តដើរតាមព្រះអម្ចាស់ ខណៈដែលមិត្តភក្តិខ្ញុំ និងក្រុមគ្រួសាររបស់គេជាច្រើនលែងបន្ត? មែនទែនទៅ ខ្ញុំគ្មានលទ្ធភាពដើម្បីនឹងអាចយល់ ហើយអាចដាក់ជាសេចក្ដីសន្និដ្ឋានលើអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់សម្រេចនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលខ្ញុំក្រឡេកមើលមកខាងក្រោយ ខ្ញុំអាចមើលឃើញពីអ្វីមួយដែលខុសប្លែកគ្នាខ្លាំងរវាងគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ ហើយនឹងគ្រួសាររបស់មិត្តភក្តិខ្ញុំ—គឺយ៉ាងហោចណាស់ គ្រួសាររបស់មិត្តខ្ញុំដែលបានដើរចេញពីព្រះជាម្ចាស់ និងក្រុមជំនុំរបស់ព្រះអង្គតាំងពីពេលនោះមកម្ល៉េះ។ ទោះបីជាវាមិនពិតជាលក្ខណៈសកលក្ដី តែវាការពិតទូទៅមួយដែរ។ នេះឯងជាភាពខុសប្លែកគ្នា៖ សូម្បីតែមិនចង់មើលក្ដី ខ្ញុំបានឃើញឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំរស់នៅស្ដែងចេញនូវសេចក្ដីជំនឿរបស់ពួកគាត់។