ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់ទុកយើងចោល នោះយើងមិនអាចវែកញែក ឬក៏ដកចំណុចខុសឆ្គងរបស់យើងបានដែរ។ ប៉ុន្តែ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធស្ដារឲ្យចិត្តគំនិតរបស់យើងថ្មីឡើងវិញបាន។
«ព្រោះគ្រឿងសស្ត្រាវុធពិជ័យសង្គ្រាមរបស់យើងខ្ញុំ មិនមែនជារបស់ខាងសាច់ឈាមទេ គឺជាឥទ្ធិឫទ្ធិដែលមកពីព្រះ សម្រាប់នឹងរំលំទីមាំមួនវិញ ដែលអាចនឹងរម្លាយអស់ទាំងគំនិតដែលគេរិះគិត នឹងគ្រប់ទាំងសេចក្ដីយ៉ាងខ្ពង់ខ្ពស់ ដែលលើកខ្លួនឡើងទាស់នឹងចំណេះនៃព្រះ ព្រមទាំងនាំអស់ទាំងគំនិតឲ្យចុះចូលស្ដាប់បង្គាប់ព្រះគ្រីស្ទវិញ។» (២កូរិនថូស ១០:៤-៥)
អាវុធខាងឯវិញ្ញាណ
ជាដំបូង យើងត្រូវតែចងចាំថា អាវុធសង្គ្រាមរបស់យើងគឺជាអាវុធខាងឯវិញ្ញាណ មិនមែនជាអាវុធខាងឯសាច់ឈាមទេ ហើយក៏ជាឥទ្ធិឫទ្ធិដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់ដែរ។
បានលើកឡើង ប៉ុន្តែមិនមែនជាបង្គាប់
ចំណុចដំបូងដែលយើងខ្ញុំគិតថាយើងត្រូវតែលើកឡើងនៅពេលដែលយើងយកខគម្ពីរមួយនេះមកអនុវត្តន៍ផ្ទាល់ខ្លួន គឺយើងត្រូវតែប្រាកដឲ្យច្បាស់ថា យើងកំពុងតែយល់អត្ថន័យខគម្ពីរនេះយ៉ាងត្រឹមត្រូវជាមុនសិន។ នៅពេលដែលសាវ័ក ប៉ុល លើកឡើងជាដំបូងថា គាត់រម្លាយអស់ទាំងគំនិតដែលគេរិះគិតទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់ ហើយបន្ទាប់មកថាគាត់នាំអស់ទាំងគំនិតឲ្យចុះចូលស្ដាប់បង្គាប់ព្រះគ្រីស្ទវិញ អ្វីដែលយើងត្រូវចងចាំនោះគឺថាវាសំដៅទៅលើការគិតគូរ និងចិត្តរបស់អ្នកដទៃ។
និយាយម្យ៉ាងវិញទៀត វាហាក់បីដូចជាសាវ័ក ប៉ុល កំពុងតែមានប្រសាសន៍ថា «ខ្ញុំនឹងទៅសួរសុខទុក្ខពួកមានកលល្បិចខ្ពស់ទាំងនោះនៅក្រុងកូរិនថូស ដែលកំពុងតែមានអំនួតអះអាងអំពីភាពប៉ិនប្រសប់ខាងឯផ្នែកទស្សនវិជ្ជារបស់ខ្លួន ហើយខ្ញុំនឹងបំផ្លាញពួកគេចោល មិនមែនដោយប្រើប្រាស់ចំណុចទស្សនៈវិជ្ជាណាផ្សេងទៀតមកប្រឆាំងនោះទេ ប៉ុន្តែប្រើប្រាស់អំណាចពីព្រះជាម្ចាស់ផ្ទាល់វិញ។ ខ្ញុំនឹងបង្ហាញអំណាចឲ្យពួកគេឃើញ ហើយគំនិតរបស់ពួកគេនឹងត្រូវដួលរលំចុះក្នុងការគិតគូររបស់គេជាមិនខាន។ ហើយបន្ទាប់មកខ្ញុំនឹងនាំអស់ទាំងគំនិតរបស់ពួកគេឲ្យចុះចូលស្ដាប់បង្គាប់ព្រះគ្រីស្ទវិញ។»
សរុបសេចក្ដីទៅសាវ័ក ប៉ុល គឺជាអ្នកចម្បាំង ហើយខ្មាំងសត្រូវគឺជាអស់អ្នកដែលមានគំនិត និងការរិះគិតដែលពេញទៅដោយអំនួត ហើយលើកខ្លួនឡើងទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់។ នៅពេលដែលសាវ័ក ប៉ុល បានយកឈ្នះលើគំនិត និងការរិះគន់ទាំងនោះដោយអំណាចរបស់ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ នោះការគិតគូរ និងគំនិតរិះគន់របស់គេនឹងត្រូវបាននាំឲ្យមានការចុះចូលស្ដាប់បង្គាប់ ហើយពួកគេនឹងក្លាយជាមនុស្សដែលមានការគិតគូរដូចព្រះគ្រីស្ទ ឬក៏ថាជាមនុស្សដែលស្ដាប់បង្គាប់ព្រះគ្រីស្ទវិញ។
ខគម្ពីរមួយនេះមិនបានបង្គាប់យើងឲ្យនាំអស់ទាំងគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនឲ្យចុះចូលស្ដាប់បង្គាប់ព្រះគ្រីស្ទវិញនោះទេ ប៉ុន្តែជាប្រយោគស្របអំពីអ្វីដែលសាវ័ក ប៉ុល កំពុងតែធ្វើទៅកាន់អស់អ្នកដែលទោសប្រឆាំងនឹងគាត់។ គាត់កំពុងតែបំផ្លាញទស្សនវិជ្ជារបស់ពួកគេ ហើយនាំយកការគិតដែលចាញ់របស់ពួកគេឲ្យចុះចូលចំពោះព្រះគ្រីស្ទ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចក្លាយទៅជាអ្នកមានគំនិតត្រឹមត្រូវបាន ពោលគឺមានការស្ដាប់បង្គាប់ក្នុងរបៀបដែលគេគួរគិតគូរអំពីព្រះគ្រីស្ទ។
Score 1
ឯអ្នកណាដែលឈ្នះ នោះនឹងបានគ្រងសេចក្ដីទាំងនេះទុកជាមរដក អញនឹងធ្វើជាព្រះដល់អ្នកនោះ ហើយអ្នកនោះនឹងធ្វើជាកូន
មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័ត 0
មិនទាន់មានមតិយោបល់ដែលបានអនុម័តទេ។
មតិយោបល់នឹងត្រូវបានពិនិត្យមុនពេលបង្ហាញ។
របៀបនាំអស់ទាំងគំនិតឲ្យចេះចុះចូលស្ដាប់បង្គាប់
កណ្ឌគម្ពីរ ២កូរិនថូស ១០:៥ មិនមែនជាការបង្គាប់ឲ្យយើងធ្វើការនេះដោយខ្លួនឯងនោះទេ ប៉ុន្តែនៅមានរបៀបដែលយើងអាចអនុវត្តខគម្ពីរនេះបាន។ ចូរប្រាកដឲ្យច្បាស់ថា លោកអ្នកកំពុងតែស្ថិតនៅក្នុងភាគីមួយណា—ហើយថា តើភាគីដែលយើងកំពុងស្ថិតនៅនោះត្រូវ ឬក៏មិនត្រូវ?—កន្លែងដែលយើងគួរនឹងនៅគឺក្នុងក្រុមមនុស្សដែលមានការគិតគូរដូចដែលពេលសាវ័ក ប៉ុល កំពុងព្យាយាមបំផ្លាញចោលគំនិត។ នោះឯងគឺជាភាគីដែលយើងត្រូវចូលរួម។ បន្ទាប់មកទើបយើងអាចបំផ្លាញការរិះគន់ និងការគិតគូដែលលើកខ្លួនទាស់ប្រឆាំងនឹងចំណេះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយទើបយើងអាចនាំអស់ទាំងគំនិតឲ្យចេះចុះចូលស្ដាប់បង្គាប់បាន។
ដូច្នេះ នៅពេលដែលយើងអានខគម្ពីរនេះ យើងគួរតែគិតថា «ខ្ញុំកំពុងនៅកន្លែងនេះ។ សូមបំផ្លាញខ្ញុំចោលចុះ។ សូមនាំអស់ទាំងគំនិតគិតគូររបស់ខ្ញុំឲ្យស្ដាប់បង្គាប់។ សូមបំផ្លាញអស់ទាំងគំនិតមិនត្រឹមត្រូវ ឬក៏អំនួតដែលខ្ញុំមានអំពីព្រះជាម្ចាស់ចោលចុះ។» ការនេះមានអត្ថន័យពីរយ៉ាងដែលយើងជាគ្រីស្ទបរិស័ទគួរធ្វើ៖
១) ចូរពិនិត្យពិច័យរាល់គំនិតទាំងអស់ពេលចុះចូល
យើងគួរស្ដាប់សាវ័ក ប៉ុល ហើយចុះចូលនូវរាល់គំនិត ការគិត និងអារម្មណ៍របស់យើងអំពីព្រះជាម្ចាស់ និងអំពីជីវិតចំពោះសេចក្ដីបង្រៀនរបស់សាវ័ក ប៉ុល (ក្នុងនាមជាសាវ័ករបស់ព្រះជាម្ចាស់) ដើម្បីពិនិត្យពិច័យ ហើយប្រសិនបើមានចំណុចណាមួយដែលមិនស៊ីគ្នាជាមួយនឹងសេចក្ដីបង្រៀនរបស់គាត់ នោះយើងត្រូវតែបំផ្លាញវាចោល។
យើងខ្ញុំធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ដ៏ឈឺចាប់បែបនេះផ្ទាល់។ ប្រសិនបើលោកអ្នកពិតជាប្រៀបធៀបចិត្តគំនិតរបស់លោកអ្នកទៅកាន់សេចក្ដីបង្រៀនរបស់ពួកសាវ័កដោយល្បងលវាមែន ហើយនិយាយថា «ប្រសិនបើមានការគិតគូរក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំដែលខ្ញុំត្រូវតែបំផ្លាញចោល សូមបំផ្លាញវាចោលចុះ!» ការនេះនឹងបង្វែរជីវិតលោកអ្នកចេញជាមិនខានដោយមានការផ្លាស់ប្រែដ៏អស្ចារ្យកើតឡើង។ ក្នុងឆាកជីវិតនេះ មានពេលដែលយើងខ្ញុំធ្លាប់យំក្រសោបយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ដកចេញនូវអ្វីៗដែលយើងខ្ញុំគិតថា វាសំខាន់នៅក្នុងជីវិតរបស់យើងខ្ញុំចេញ។
ដូច្នេះ យើងខ្ញុំគិតថា នោះជាចំណុចដំបូងដែលយើងត្រូវធ្វើឡើង។ យើងស្ដាប់សាវ័ក ប៉ុល។ យើងនាំយកនូវរាល់អ្វីៗដែលយើងគិត (រាល់គំនិត រាល់ទស្សនៈ និងទស្សនវិជ្ជា) ឲ្យចុះចូលនឹងព្រះជាម្ចាស់ ហើយយើងប្រកាសថា «ប្រសិនបើចាំបាច់ សូមឲ្យព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គដកវាចេញទៅ»។
២) ទូលសូមឲ្យព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធធ្វើការ
នេះជាចំណុចទីពីរនៃអត្ថន័យនេះ។ យើងគួរទូលសូមឲ្យព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធធ្វើការ ពីព្រោះសាវ័ក ប៉ុល បានលើកឡើងថា យើងមិនមែនច្បាំងជាមួយនឹងមនុស្សខាងឯសាច់ឈាមក្នុងការរិះគន់នោះទេ។ ព័ន្ធកិច្ចរបស់យើងមានអំណាច ដូច្នេះហើយយើងគួរតែប្រើប្រាស់អំណាចដែលយើងមាន។
សាវ័ក ប៉ុល បានមានប្រសាសន៍ថា «ព្រោះគ្រឿងសស្ត្រាវុធពិជ័យសង្គ្រាមរបស់យើងខ្ញុំ មិនមែនជារបស់ខាងសាច់ឈាមទេ គឺជាឥទ្ធិឫទ្ធិដែលមកពីព្រះ សម្រាប់នឹងរម្លាយទីមាំមួនវិញ» (២កូរិនថូស ១០:៤)។ យើងអាចនិយាយម្យ៉ាងទៀតថា គាត់កំពុងតែបំផ្លាញចោលការរិះគន់ និងគំនិតដែលបន្ទាបបន្ថោកព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែគាត់មិនបានធ្វើការនោះដោយប្រើប្រាស់ទស្សនវិជ្ជាក្នុងការវែកញែកនោះទេ។
នៅពេលដែលយើងអានព្រះគម្ពីរ យើងក៏ត្រូវតែព្យាយាមសិក្សាឲ្យបានច្រើនដែរ។ យើងខ្ញុំចូលចិត្តសិក្សាខ្លាំងណាស់ យើងខ្ញុំក៏ស្រឡាញ់ការវែកញែកទស្សនវិជ្ជា ដើម្បីឲ្យយល់វាផងដែរ។ ប៉ុន្តែ យើងខ្ញុំក៏គួរតែស្រែកយំបែបនេះ «ឱ! ព្រះអម្ចាស់អើយ! ទូលបង្គំដឹងហើយថា តក្កនៃលក្ខណៈគិតគូររបស់ទូលបង្គំគឺមិនល្មមគ្រប់គ្រាន់ឡើយក្នុងការបំផ្លាញចោលនូវគំនិតគិតគូររបស់ទូលបង្គំដែលបានចាក់ឫសក្នុងសេចក្ដីខុសឆ្គងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាទូលបង្គំសូមជំនួយពីព្រះអង្គ។ ទូលបង្គំទូលសូមឲ្យព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធជួយទូលបង្គំ ហើយទូលបង្គំក៏ចង់ឃើញព្រះភក្ត្រព្រះអង្គផងដែរ។»
សាវ័ក ប៉ុល បានលើកឡើងនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ រ៉ូម ១៥:១៨ ដូចតទៅ «ខ្ញុំមិនហ៊ាននិយាយពីការអ្វី លើកតែពីការដែលព្រះគ្រីស្ទបានធ្វើដោយសារខ្ញុំប៉ុណ្ណោះទេ គឺជាការនាំសាសន៍ដទៃឲ្យស្ដាប់បង្គាប់»។ ការស្ដាប់បង្គាប់មួយនោះក៏ដូចជាការស្ដាប់បង្គាប់នៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ២កូរិនថូស ១០:៤-៥ ផងដែរ នៅពេលដែលយើងនាំចិត្តគំនិតរបស់យើងឲ្យចុះចូលស្ដាប់បង្គាប់ព្រះគ្រីស្ទ។
ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ រ៉ូម ១៥:១៨ សាវ័ក ប៉ុល បានលើកឡើងថា «ខ្ញុំមិនហ៊ាននិយាយពីការអ្វី លើកតែពីការដែលព្រះគ្រីស្ទបានធ្វើ»។ ហើយនេះឯងគឺជាអ្វីដែលយើងខ្ញុំចង់សង្កត់ន័យលើ នៅពេលដែលយើងខ្ញុំលើកឡើងអំពីការសូមជំនួយពីព្រះជាម្ចាស់។ ចូរថ្វាយខ្លួនដល់ព្រះគ្រីស្ទដែលកំពុងមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ—តាមរយៈអំណាចនៃព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ដោយប្រសាសន៍របស់សាវ័ក ប៉ុល—ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គអាចដកចេញនូវរាល់អ្វីៗទាំងអស់ចោលបាន។ នោះឯងទើបលោកអ្នកអាចនាំការត្រិះរិះពិចារណា ចិត្តគំនិតឲ្យចុះចូលស្ដាប់បង្គាប់ និងរាល់គ្រប់អ្វីៗទាំងអស់អាចត្រាប់តាមព្រះគ្រីស្ទបាន។
ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់ទុកយើងចោល នោះយើងមិនអាចវែកញែក ឬក៏ដកចំណុចខុសឆ្គងរបស់យើងបានដែរ។ ប៉ុន្តែ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធស្ដារឲ្យចិត្តគំនិតរបស់យើងថ្មីឡើងវិញបាន។
កណ្ឌគម្ពីរ ២ថែស្សាឡូនីច ១:៨ បានលើកឡើងអំពី «ការសងសឹក» របស់ព្រះជាម្ចាស់។ ពាក្យជាភាសាក្រិក «អេកឌីខេស៊ីស» (ekdikēsis) បង្ហាញអំពីសេចក្ដីយុត្តិធម៌ ឬការផ្ដន្ទាទោស ដោយសំដៅទៅលើសេចក្ដីយុត្តិធម៌នៃការប្រោសលោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជំនួសឲ្យអ្នករើសតាំងរបស់ទ្រង់ (លូកា ១៨:៧-៨) ឬសំដៅទៅលើការផ្ដន្ទាទោសដ៏សុចរិតរបស់ទ្រង់ទៅលើអ្នកដែលទាស់ប្រឆាំងនឹងទ្រង់ (លូកា ២១:២២; រ៉ូម ១២:១៩)។
