ការអធិស្ឋានក្នុងការបង្កើតសិស្សតាមរយៈទំនាក់ទំនងនៅក្នុងចំណោមបងប្អូនស្រីៗ

ខណៈដែលយើងអធិស្ឋានសម្រាប់បងប្អូនស្រីៗនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ នេះគឺជាការរម្លឹកដ៏មានប្រយោជន៍មួយចំនួន៖

១១ កក្កដា ២០២៤អានរយៈពេល ១៥ នាទី

មើល១៤៧ដង

«ខ្ញុំនឹងអធិស្ឋានសម្រាប់អ្នក!»

ជាញឹកញាប់ យើងបាននិយាយពាក្យសម្ដីនេះទៅមិត្តភក្ដិរបស់យើង ប៉ុន្តែតើយើងបានធ្វើតាមការនិយាយរបស់យើង ហើយធ្វើការអធិស្ឋានសម្រាប់ពួកគាត់ញឹកញាប់ប៉ុណ្ណា? នៅពេល ខ្ញុំពិចារណាអំពីទំនាក់ទំនងរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងក្រុមជំនុំ ខ្ញុំចង់ក្លាយជាបងស្រីម្នាក់នៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ជាអ្នកដែលមានការប្ដេជ្ញាចិត្តក្នុងការអធិស្ឋាន។ ប្រសិនបើយើងកំណត់អត្ថន័យនៃការបង្កើតសិស្សថាជា «ការមានចេតនាក្នុងការធ្វើល្អខាងឯវិញ្ញាណចំពោះនរណាម្នាក់ ដើម្បីឲ្យអ្នកនោះមានភាពកាន់តែដូចព្រះគ្រីស្ទ» នោះការអធិស្ឋានរបស់យើង ពិតជាមានតួនាទីដ៏សំខាន់នៃការបង្កើតសិស្សតាមរយៈទំនាក់ទំនងរបស់យើង។ ដូច្នេះ ខណៈដែលយើងមានឥទ្ធិពល ហើយនិងបង្កើតសិស្សជាមួយបងប្អូនស្រីៗ យើងគួរតែមានប្រាជ្ញាក្នុងការពិចារណាធ្វើដោយផ្សារភ្ជាប់នឹងការអធិស្ឋាននៅក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទងប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង។

ប្ដេជ្ញាចិត្តក្នុងការអធិស្ឋានសម្រាប់ការបង្កើតសិស្សតាមរយៈទំនាក់ទំនងរបស់លោកអ្នក

តើអ្វីជាការកំណត់ភាពខុសគ្នារវាងទំនាក់ទំនងជាគ្រីស្ទបរិស័ទរបស់លោកអ្នកពីមិត្តភាពដទៃផ្សេងទៀត? ខ្ញុំមានមិត្តភក្តិដែលមិនមែនជាគ្រីស្ទបរិស័ទជាច្រើននាក់ ដែលពួកគាត់កំពុង «គិតដល់ខ្ញុំ» និង «កំពុងផ្ដល់អារម្មណ៍ល្អៗមកកាន់ខ្ញុំ» ប៉ុន្តែអ្វីដែលមានតម្លៃបំផុតក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ គឺជាស្ត្រីដែលខ្ញុំបានស្គាល់ ដោយពួកគាត់បានប្ដេជ្ញាចិត្តនឹងអធិស្ឋានសម្រាប់ខ្ញុំ។ នៅក្នុងក្រុមជំនុំ ខ្ញុំចង់ក្លាយជាមិត្តម្នាក់បែបនោះដែរ នៅក្នុងការបង្កើតសិស្សតាមរយៈទំនាក់ទំនងរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់។

ការតាំងសេចក្តីសញ្ញាក្រុមជំនុំយើង គឺសមាជិកទាំងអស់នៃក្រុមជំនុំធ្វើការប្ដេជ្ញាចិត្ត ដើម្បី «ដើររួមជាមួយគ្នានៅក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់គ្រីស្ទបរិស័ទ អនុវត្តការមើលថែរក្សាគ្នាដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ និងមានការប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក...អធិស្ឋានសម្រាប់គ្នាទៅវិញទៅមក»។ នៅក្នុងព្រះអម្ចាស់ នេះមានន័យថា វាជាកាតព្វកិច្ចរបស់យើងក្នុងការអធិស្ឋានឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ជាពិសេសត្រូវអធិស្ឋានសម្រាប់អ្នកដែលយើងកំពុងតែបង្រៀន។

ការប្រកបគ្នានៃគ្រីស្ទបរិស័ទ គឺមិនមែនជា «ការដើរលេងជាមួយគ្រីស្ទបរិស័ទដទៃផ្សេង» នោះទេ។ ហើយការបង្កើតសិស្ស ក៏មិនមែនគ្រាន់តែជាការនិយាយ និងការស្តាប់នោះដែរ។ ពេលយើងបង្កើតជាមួយអ្នកដទៃ គឺជាឯកសិទ្ធិក្នុងការជួយអ្នកទាំងនោះឲ្យបានដើរតាមព្រះយេស៊ូវ ហើយឧបករណ៍សំខាន់ពីរក្នុងការបង្កើតសិស្សជាមួយអ្នកដទៃនោះ គឺព្រះបន្ទូល និងការអធិស្ឋាន។ បើសិនគ្មានឧបករណ៍ដ៏មានឥទ្ធិពលទាំងពីរនេះទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកស្តាប់ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ហើយឥទ្ធិពលខាងឯវិញ្ញាណដែលខ្ញុំមាន គឺនឹងមានតិចតួចបំផុត។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំបានចាកចេញពីការជួបជុំជាច្រើន ដោយព្រោះខ្ញុំបានឆ្ងល់ថា តើអ្វីដែលខ្ញុំបាននិយាយនោះ វាមានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកស្តាប់ទាំងនោះ ឬយ៉ាងណា។ ពេលខ្លះ ពាក្យសម្ដី និងដំបូន្មានរបស់ខ្ញុំមិនមានន័យនោះឡើយ ប៉ុន្តែការចូលទៅកាន់បល្ល័ង្ករបស់ព្រះជាម្ចាស់ជំនួសឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមកនឹងទទួលបានជោគជ័យជានិច្ច។