ការមើលប្រធានបទធំៗនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ៖ ការតាមដានដំណើររឿង

អ្វីដែលខ្ញុំចង់ធ្វើនៅក្នុងឯកសារនេះគឺ មើលព្រះគម្ពីរក្នុងរបៀបកាត់ៗ ដែលមានបន្ថែមព័ត៌មានមួយចំនួនក្នុងចន្លោះនោះ៖ គឺមើលដំណើររឿងព្រះគម្ពីរ ដោយលើកឡើងរបៀបមួយចំនួនដែលផ្ដល់ព័ត៌មានបន្ថែម ពីព្រោះការដែលលោកអ្នកកាន់តែស្គាល់ដំណើររឿង កាន់តែចងចាំ និងកាន់តែយល់ នោះលោកអ្នកនឹងកាន់តែមានការងាយស្រួលក្នុងការភ្ជាប់កណ្ឌគម្ពីរណាមួយជាមួយនឹងដំណើររឿងនោះ ហើយនឹងឃើញអំពីរបៀបដែលវាមានភាពស៊ីគ្នា។

១៤ មករា ២០២៤អានរយៈពេល ១២ នាទី

មើល២២០ដង

លោកុប្បត្ដិ

ដូច្នេះ យើងនឹងចាប់ផ្ដើមមើលការបង្កើត។ ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតរាល់គ្រប់អ្វីៗទាំងអស់បានយ៉ាងល្អ។ នៅពេលក្រោយ យើងនឹងទំនងជាមានឯកសារផ្សេងទៀត ដែលនឹងពន្យល់ក្បោះក្បាយលើការបង្កើត និងអំពីរបៀបដែលព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះដំណើរការនៅក្នុងព្រះបន្ទូល។ ហើយបន្ទាប់មក យើងនឹងចាប់ផ្ដើមមើលការធ្លាក់ក្នុងអំពើបាប៖ ការបះបោរទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះអាទិករ ដែលនាំឲ្យមានការស្លាប់ រលួយ និងការបំផ្លាញចោល។ ហើយមិនយូរមិនឆាប់ ការនោះក៏នឹងនាំឲ្យមានការជំនុំជម្រះ។ អំពើបាបគឺធ្ងន់ធ្ងរណាស់ ហើយព្រះជាម្ចាស់បានក្រោធក្នុងរបៀបដ៏សុចរិត ដែលការនោះបានបណ្ដាលឲ្យទ្រង់នាំឲ្យមានទឹកជំនន់។ នេះជាការសង្ខេបត្រួសៗលើកណ្ឌគម្ពីរ លោកុប្បត្ដិ ជំពូក៦-៩ ។ ប៉ុន្តែ ក្នុងសេចក្ដីមេត្តាករុណារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទ្រង់ក៏បានអនុញ្ញាតឲ្យលោក ណូអេ និងគ្រួសាររបស់គាត់គេចផុត—មនុស្សតែប្រាំបីនាក់។ ហើយបន្ទាប់មក ជាការដែលគួរឲ្យសោកស្ដាយណាស់ អំពើអាក្រក់ក៏មិនបានល្អប្រសើរឡើងវិញដែរ។ វាបានរាលដាលជាថ្មីម្ដងទៀត ហើយជាលទ្ធផលក៏បាននាំឲ្យមានការកសាងប៉មបាបិល ដែលជាសញ្ញាសម្គាល់នៃការទាស់ប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់។ នេះជាការសង្ខេបត្រួសៗលើកណ្ឌគម្ពីរ លោកុប្បត្ដិ ជំពូក១១។

ដូច្នេះ ពេលខ្លះគេបានហៅកណ្ឌគម្ពីរលោកុប្បត្ដិ ជំពូក១-១១ ថាជាជំពូកមុនប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលនេះមិនមែនមានន័យថា ព្រឹត្តិការណ៍នៅក្នុងជំពូកទាំងនោះកើតឡើងមុនប្រវត្តិសាស្ត្រនោះទេ ប៉ុន្តែបានកើតឡើងមុនការសរសេរចុះអំពីប្រវត្តិសាស្ត្រវិញ។ នេះហាក់បីដូចជាថា យើងមានការសរសេរបង្ហាញនូវការសរសេរចុះចាប់តាំងពីលោក អ័ប្រាហាំ តាំងពីពេល២០០០ឆ្នាំមុនគ.ស.។ យើងក៏ដឹងផងដែរថា ក៏នៅមានឯកសារមួយចំនួនដែលបានសរសេរចុះមុននោះដែរ ប៉ុន្តែយើងមិនមានឯកសារនោះទេ។

ហើយបន្ទាប់មក ចាប់តាំងពីកណ្ឌគម្ពីរ លោកុប្បត្ដិ ជំពូក១២-៥០—ដែលនេះជាជំពូកកណ្ឌនៅសល់ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ លោកុប្បត្ដិ—ដែលពេលខ្លះគេហៅជំពូកទាំងនោះថា ការគ្រប់គ្រងដោយមនុស្សប្រុស។ យើងមានលោក អ័ប្រាហាំ ហើយបន្ទាប់មកលោក អ៊ីសាក និងលោក យ៉ាកុប និងកូនៗរបស់គាត់ ជាពិសេសលោក យ៉ូសែប។ មកដល់ពេលនេះ អ្វីដែលយើងមានគឺពូជសាសន៍យូដា។ នៅកាលនោះ មិនទាន់មានបទពិសោធន៍ជាជាតិសាសន៍នៅឡើយទេ។ ពួកគាត់នៅជាគ្រួសារដ៏ធំនៅឡើយ។ ហើយនៅត្រង់នេះ មានការផ្ដោតយ៉ាងខ្លាំងលើសេចក្ដីសន្យារបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺសេចក្ដីតាំងសញ្ញារបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាមួយនឹងលោក អ័ប្រាហាំ។ តាមពិតទៅ យើងអាចវែកញែកថា ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការតាំងសញ្ញាជាមួយនឹងលោក អ័ដាម នៅឯសួនច្បារ ប៉ុន្តែយើងនឹងមើលត្រួសៗ នៅពេលដែលយើងពិចារណាលើការបង្កើតដែលលម្អិតជាងនេះ។

ដូច្នេះ នៅត្រង់នេះ យើងមានការតាំងសញ្ញាជាមួយនឹងលោក អ័ប្រាហាំ ដែលអ្នកនិពន្ធព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មីក៏បានលើកឡើងផងដែរ។ យើងនឹងត្រឡប់ទៅមើលចំណុចនេះម្ដងទៀត។ ហើយនៅពេលដែលយើងបានមើលចប់នៅក្នុង កណ្ឌគម្ពីរ លោកុប្បត្ដិ នោះយើងនឹងឃើញថារាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលជាសាសន៍អ៊‌ីស្រាអែល នៅពេលនោះមានប្រមាណជា៧០នាក់ដ៏ឆ្នើម រួមជាមួយនឹងកូនចៅមួយចំនួនទៀតដែលបានកើតនៅស្រុកអេស៊ីព្ទ ជាមួយនឹងប្អូនប្រុសម្នាក់ឈ្មោះលោក យ៉ូសែប ដែលកាលនោះជានាយករដ្ឋមន្ត្រីម្នាក់ ប្រសិនបើយើងចង់ហៅងារគាត់ដូច្នោះ។ ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះបានរៀបឆាកសម្រាប់ព្រឹត្តិការណ៍រាប់រយឆ្នាំក្រោយមកជាមួយនឹងស្ដេច ផារ៉ោន នៃស្រុកអេស៊ីព្ទ ដែលបានឡើងសោយរាជ្យដោយមិនមានចំណេះដឹងផ្ទាល់ ឬក៏សូម្បីតែស្គាល់ថាលោក យ៉ូសែប ជានរណា? ពេលវេលាជាច្រើនបានកន្លងផុតទៅ។ សាសន៍អ៊‌ីស្រាអែលបានមានកូនចៅជាច្រើន ហើយអ្នកស្រុកអេស៊ីព្ទគិតថាពួកគាត់ជាគ្រោះថ្នាក់។ ហើយជាលទ្ធផល ក៏បានបង្ខំឲ្យសាសន៍អ៊‌ីស្រាអែលក្លាយជាអ្នកបម្រើ មិនយូរមិនឆាប់ក៏បានក្លាយជាទាសករ។