កំហុសទាំង២២ដែល គ្រូគង្វាល ធ្វើក្នុងការអនុវត្តន៍វិន័យក្នុងក្រុមជំនុំ

ពួកគាត់បរាជ័យក្នុងការអនុវត្តដ៏មានអត្ថន័យនៃភាពជាសមាជិក ដែលរួមមាន៖ (១) បង្រៀនពីអ្វីដែលសមាជិកតម្រូវឲ្យមាន មុនពេលពួកគេចូលរួមថ្វាយបង្គំ (២) លើកទឹកចិត្តឲ្យអ្នកចូលរួមធម្មតាឲ្យបានបន្តចូលរួមថ្វាយបង្គំ (៣) សម្ភាសន៍ដោយប្រុងប្រយ័ត្នជាមួយអស់អ្នកដែលចង់ចូលរួមថ្វាយបង្គំទាំងអស់ (៤) ត្រួតពិនិត្យហ្វូងចៀមទាំងអស់របស់ពួកគាត់ជាប្រចាំ និង (៥) រក្សាបញ្ជីឈ្មោះរបស់សមាជិកឲ្យត្រូវនឹងពេលវេលាជាក់ស្ដែង ដែលត្រូវបង្ហាញច្បាស់លាស់ពីអស់អ្នកដែលមានវត្តមាននៅក្នុងការចូលរួមប្រចាំសប្ដាហ៍។

២៩ កុម្ភៈ ២០២៤អានរយៈពេល ៩ នាទី

មើល២១៧ដង

ពេលខ្លះ គ្រូគង្វាលធ្វើខុសទាក់ទងនឹងការដាក់វិន័យជាផ្លូវការដល់ក្រុមជំនុំដូចខាងក្រោម។

១. ពួកគាត់បរាជ័យក្នុងការបង្រៀនក្រុមជំនុំរបស់ខ្លួនពីអ្វីដែលជាវិន័យនៃក្រុមជំនុំ និងហេតុផលដែលក្រុមជំនុំគួរអនុវត្តវា។

២. ពួកគាត់បរាជ័យក្នុងការអនុវត្តដ៏មានអត្ថន័យនៃភាពជាសមាជិក ដែលរួមមាន៖
(១) បង្រៀនពីអ្វីដែលសមាជិកតម្រូវឲ្យមាន មុនពេលពួកគេចូលរួមថ្វាយបង្គំ (២) លើកទឹកចិត្តឲ្យអ្នកចូលរួមធម្មតាឲ្យបានបន្តចូលរួមថ្វាយបង្គំ (៣) សម្ភាសន៍ដោយប្រុងប្រយ័ត្នជាមួយអស់អ្នកដែលចង់ចូលរួមថ្វាយបង្គំទាំងអស់ (៤) ត្រួតពិនិត្យហ្វូងចៀមទាំងអស់របស់ពួកគាត់ជាប្រចាំ និង (៥) រក្សាបញ្ជីឈ្មោះរបស់សមាជិកឲ្យត្រូវនឹងពេលវេលាជាក់ស្ដែង ដែលត្រូវបង្ហាញច្បាស់លាស់ពីអស់អ្នកដែលមានវត្តមាននៅក្នុងការចូលរួមប្រចាំសប្ដាហ៍។

៣. ពួកគាត់បរាជ័យក្នុងការបង្រៀនដល់ក្រុមជំនុំរបស់ខ្លួនអំពីការប្រែចិត្តដ៏ពិតយោងតាមព្រះគម្ពីរ ជាពិសេសគឺតម្រូវការនៃការប្រែចិត្តរបស់ក្រុមជំនុំ។

៤. ពួកគេបរាជ័យក្នុងការបង្រៀនសមាជិកក្រុមជំនុំថ្មី នៅពេលសមាជិកថ្មីទាំងនោះចូលរួមថ្វាយបង្គំរួមជាមួយពួកគាត់ក្នុងព្រះវិហារឲ្យយល់ដឹងអំពីការដាក់វិន័យដែលក្រុមជំនុំអាចអនុវត្តទៅបាន ហើយពេលដែលពួកគេបែរជាចង់លាលែងពីសមាជិកភាព ដើម្បីការពារបញ្ហាណាមួយទុកជាមុន នោះវានឹងមិនអាចដំណើរការបានទេ។

៥. ពួកគាត់បរាជ័យក្នុងការធ្វើឲ្យប្រាកដថា ឯកសារសាធារណៈរបស់ក្រុមជំនុំ (ច្បាប់ រដ្ឋធម្មនុញ្ញ មាត្រាដែលត្រូវបានរាប់បញ្ចូល និងឯកសារដទៃផ្សេងទៀត) ដែលបាននិយាយអំពីបែបបទនៃវិន័យក្រុមជំនុំ ដែលការនិយាយនេះ គឺជាការលាតត្រដាងពីក្រុមជំនុំទៅនឹងគ្រោះថ្នាក់នៃផ្លូវច្បាប់។

៦. អាស្រ័យលើស្ថានភាព ពួកគាត់បរាជ័យក្នុងការធ្វើតាមលំអាននៃកណ្ឌគម្ពីរ ម៉ាថាយ ១៨ ឬ ១កូរិនថូស ៥។ ក្នុងស្ថានភាពក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ម៉ាថាយ ១៨ ជាឧទាហរណ៍ជាក់ស្ដែង ពួកគេបរាជ័យក្នុងការចាប់ផ្ដើមដំណើរការដោយសារការប្រឈមមុខនឹងអំពើបាបជាបុគ្គល។

៧. ពួកគាត់ស្មានខុសនៃល្បឿនថាលឿនប៉ុណ្ណា ដើម្បីជួយពួកគាត់ឲ្យឈានទៅរកវិន័យផ្លូវការ បើទោះបីដោយការចាប់ទាញជើងរបស់ពួកគាត់ឲ្យប្រើល្បឿនឲ្យលឿន ឬដោយការប្រញាប់ប្រញាល់ក្នុងការថ្កោលទោសអ្នកដទៃ។

៨. ពួកគាត់បរាជ័យក្នុងការបង្រៀន និងការពន្យល់ក្រុមជំនុំឲ្យបានគ្រប់គ្រាន់ពីភាពចាំបាច់ ដែលថា ហេតុអ្វីត្រូវមានសកម្មភាពជាក់លាក់មួយអំពីការដាក់វិន័យ។

៩. ពួកគាត់ប្រាប់ក្រុមជំនុំលម្អិតច្រើនពេកពីអំពើបាបជាក់លាក់មួយ ទាំងដែលពួកគាត់កំពុងណែនាំនូវការវាយផ្ចាលដែលធ្វើឲ្យសមាជិកគ្រួសាររងភាពអាម៉ាស់ និងធ្វើឲ្យចៀមដែលទន់ខ្សោយងាយនឹងជំពប់ដួល។

១០. ពួកគាត់ចាត់ទុកដំណើរការរបស់វិន័យក្រុមជំនុំទាំងស្រុងថា ជាដំណើរការផ្លូវច្បាប់ដែលមានការពិចារណាតិចតួចសម្រាប់ការឃ្វាលដួងចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់ដែលមិនបានប្រែចិត្ត។

១១. ពួកគាត់យកចិត្តទុកដាក់តិចតួចចំពោះភាពខុសគ្នានៃប្រភេទមនុស្សមានបាប ហើយរបៀបដែលវាអាចប៉ះពាល់ដល់រយៈពេលរបស់ក្រុមជំនុំ ក្នុងការទ្រាំទ្រជាមួយនឹងគំរូនៃអំពើបាប មុនពេលបន្តទៅដំណាក់កាលនៃវិន័យបន្តបន្ទាប់ទៀត (សូមមើល ១ថែស្សាឡូនីច ៥:១៤)។