ប្រភេទអត្ថបទ
កំណត់ហេតុបណ្ដាញ
ខណៈពេលដែលលោកអ្នកចាប់ផ្ដើមអានព្រះគម្ពីរនៅឆ្នាំថ្មីនេះ សូមប្រាកដថាឲ្យស្គាល់ខ្លួនឯង ស្គាល់ទំនោររបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែលើសពីនោះទៅទៀត ត្រូវស្គាល់ថាលោកអ្នកត្រូវការព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ខ្លាំងណាស់។
តើការបង្កើតសិស្សមានអត្ថន័យយ៉ាងដូចម្ដេច? សិស្សគឺជាអ្នកដែលរៀន និងជាអ្នកដើរតាមព្រះយេស៊ូវ។ នៅពេលយើងធ្វើការបង្កើតសិស្សគឺយើងកំពុងតែធ្វើការ ដើម្បីឲ្យបានឃើញមនុស្សដែលមិនទាន់ជឿ និងដើរតាមព្រះយេស៊ូវបានទទួលជឿ ហើយដើរតាមព្រះអង្គ (ការប្រែចិត្ត) បន្ទាប់មកបង្រៀនពួកគេឲ្យបន្តដើរតាមព្រះយេស៊ូវដោយស្មោះត្រង់នៅក្នុងគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃជីវិតរបស់ពួកគេ (ភាពចាស់ទុំ)។
...តើអ្វីជាការគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីសេចក្ដីសង្គ្រោះ? ដើម្បីផ្លាស់ប្ដូរ? ដើម្បីបំភ្លឺ? ប្រសិនបើព្រះទ្រង់បានបើកសម្ដែងអង្គទ្រង់ជាលក្ខណៈទូទៅនៅក្នុងធម្មជាតិ តើទ្រង់បង្ហាញអំពីអង្គទ្រង់ឲ្យជាក់លាក់នៅកន្លែងណា?
គោលបំណងនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺ ដើម្បីធ្វើឲ្យយើងស្កប់ចិត្ត ធ្វើឲ្យយើងកាន់តែស្រេកឃ្លាន—ហើយការអធិប្បាយនៅថ្ងៃអាទិត្យគឺមិនគ្រប់គ្រាន់ទេក្នុងការធ្វើឲ្យយើងស្កប់ចិត្ត។
ព្រះជាម្ចាស់ប្រើរាស្ត្ររបស់ទ្រង់ដើម្បីនិយាយសេចក្ដីពិតចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមកដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ ហើយនេះរួមបញ្ចូលទាំងសេចក្ដីពិតនៃការរិះគន់ដែរ។ ប្រសិនបើអ្នកមិនធ្វើដូចនេះនៅក្នុងទំនាក់ទំនងនៃការបង្កើតសិស្សរបស់អ្នក នោះអ្នកដូចជាអ្នកគង្វាលដែលគ្មានដំបងដែរ។
ហើយការថ្កោលទោសដែលសុចរិតគឺជាការរហ័សជឿលើភាពគ្មានទោសដែលពេញដោយក្តីស្រឡាញ់ យឺតប្រាប់ពីកំហុសដោយក្តីស្រឡាញ់ ធ្វើឡើងដោយក្ដីស្រឡាញ់ដែលមានគោលបំណងដើម្បីសង្គ្រោះ ហើយនៅស្ងាត់ដោយក្តីស្រឡាញ់ ប្រសិនបើអាចធ្វើទៅបាន។
ប៉ុន្តែ វាមិនមែនគ្រាន់តែជាអ្វីដែលអ្នកទទួលបានពីក្រុមជំនុំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាអ្វីដែលអ្នកផ្ដល់ឲ្យផងដែរ...
ព្រះយេស៊ូវបានប្រទានមហាបេសកកម្មមកកាន់យើង។ ក្នុងមហាបេសកកម្មនេះ ព្រះអង្គបានបង្គាប់ឲ្យយើងឈោងចាប់មនុស្សគ្រប់រូបនៅលើផែនដីនេះជាមួយនឹងដំណឹងល្អ...
ប្រសិនបើខ្ញុំជួបជាមួយអ្នកថ្មី ខ្ញុំអាចឬប្រហែលជាមិនអាចជួបជាមួយពួកគេជាប្រចាំទៅមុខទៀតទេ វានឹងអាចជា—ហើយវាទំនងជា—ការជួបហ្នឹងកើតឡើងតែម្ដងគត់។ ប្រសិនបើជាជំនួបដែលធ្វើឡើងតែមួយដងជាមួយសមាជិកក្រុមជំនុំ ខ្ញុំនឹងព្យាយាមធ្វើឲ្យប្រាកដថា សមាជិកនោះត្រូវបានរួមបញ្ចូល ហើយប្រសិនបើមិនមានទេ នោះខ្ញុំធ្វើការផ្តល់យោបល់ខ្លះៗអំពីរបៀបដែលគាត់អាចធ្វើបាន។
តើនៅក្នុងរបៀបណាដែលលោកអ្នកអាចស្មោះត្រង់នៅក្នុងថ្ងៃនេះ? ប្រហែលជាឱកាសរបស់លោកអ្នកតូចចង្អៀតឬមិនសមហេតុផល ប៉ុន្តែសូមដឹងថាព្រះទ្រង់ប្រើប្រាស់ជីវិតអ្នកនៅក្នុងរបៀបមួយលើសពីការយល់ដឹងរបស់លោកអ្នក។
ប្រសិនបើយើងចង់យល់ផ្នែកណាមួយនៃព្រះគម្ពីរ នោះយើងត្រូវតែយល់អំពីរបៀបស៊ីគ្នានៃប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការប្រោសលោះ។
ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូល «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ ដើម្បីមិនឲ្យមានគេថ្កោលអ្នកវិញ» (ម៉ាថាយ ៧:១)។ មនុស្សជាច្រើនប្រើប្រាស់ខគម្ពីរនេះ ដើម្បីព្យាយាមបំបិទមាត់អ្នករិះគន់ខ្លួន ដោយកាត់ស្រាយអត្ថន័យនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវឲ្យទៅជាថា «អ្នកគ្មានសិទ្ធិក្នុងការប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំខុសទេ!»។ ភាគច្រើន ពួកគាត់លើកខនេះតែឯង «កុំឲ្យថ្កោលទោសគេឡើយ» ហើយហាក់បីដូចជាកាត់ស្រាយការបង្គាប់របស់ព្រះយេស៊ូវថា សុទ្ធតែមានការរិះគន់អវិជ្ជមាន។ តាមពិតទៅ ឃ្លានោះមានអត្ថន័យលើសហ្នឹងទៅទៀត ពេលមើលក្នុងបរិបទទាំងមូល។
