សុគត ដើម្បីបំបាត់គ្រប់ទាំងជំងឺរោគា
បំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះគ្រីស្ទ នៅពេលដែលទ្រង់បានយាងមកគង់នៅផែនដីនេះគឺ ដើម្បីប្រោសលោះលោកីយ៍ទាំងមូល។
291 មើល94 ចែករំលែក
ស្លាក
បំណងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះគ្រីស្ទ នៅពេលដែលទ្រង់បានយាងមកគង់នៅផែនដីនេះគឺ ដើម្បីប្រោសលោះលោកីយ៍ទាំងមូល។
ប្រភពដ៏ធំបំផុតមួយនៃក្ដីអំណរ និងការទ្រាំទ្រចំពោះគ្រីស្ទបរិស័ទគឺការដែលដឹងថា ទោះបើយើងមើលទៅមិនគ្រប់លក្ខណ៍ក្នុងជីវិតរស់នៅឥឡូវនេះ តែយើងដឹងហើយថា ក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ព្រះអង្គបានរាប់យើងជាគ្រប់លក្ខណ៍រួចទៅហើយ។ ហើយការគ្រប់លក្ខណ៍នេះ គឺអាស្រ័យលើការរងទុក្ខ និងការសុគតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។
ការតាំងសញ្ញាថ្មីមានប្រសិទ្ធភាពច្រើនជាងការតាំងសញ្ញាចាស់។ ព្រះជាម្ចាស់បានអនុម័តការតាំងសញ្ញានោះឡើងដោយយោងលើមូលដ្ឋាននៃការរងទុក្ខ និងការសុគតរបស់ព្រះយេស៊ូវ។
«ជំនឿមិនមែនជាមូលដ្ឋាននៃការដែលព្រះជាម្ចាស់ព្រមទទួលយើងនោះទេ តែព្រះគ្រីស្ទវិញទេដែលជាមូលដ្ឋានរបស់យើង»។
នៅពេលដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា ទ្រង់យាងមកដើម្បី «ប្រគល់ជីវិតខ្លួន ជាថ្លៃលោះ» នោះទ្រង់មិនផ្ដោតសំខាន់ថា អ្នកណានឹងទទួលថ្លៃលោះនោះទេ។ ការដែលទ្រង់ផ្ដោតសំខាន់នោះគឺ ការបង់ព្រះជន្មផ្ទាល់របស់ទ្រង់ទុកជាថ្លៃលោះ និងផ្ដោតលើសេរីភាពក្នុងការបម្រើអ្នកដទៃជាជាងឲ្យអ្នកដទៃមកបម្រើទ្រង់ ព្រមទាំងផ្ដោតលើ «មនុស្សជាច្រើន» ដែលនឹងទទួលព្រះពរពីថ្លៃលោះរបស់ទ្រង់។
ពិតណាស់ ទ្រង់បានរាប់ខ្ញុំជាសុចរិតរួចហើយ។ ព្រះជាម្ចាស់ទតមើលទៅលើសេចក្ដីសុចរិតដ៏គ្រប់លក្ខណ៍របស់ព្រះគ្រីស្ទ ហើយទ្រង់ក៏បានចេញព្រះរាជប្រកាសថា ខ្ញុំបានរាប់ជាសុចរិតដោយព្រោះសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។
ការលូតលាស់ខាងសីលធម៌ដែលកើតឡើងដោយសារយើងជឿទុកចិត្តលើព្រះគ្រីស្ទ នោះមិនមែនហៅថា ការរាប់យើងជាសុចរិតនោះទេ។ តាមធម្មតា ព្រះគម្ពីរហៅការនោះថា ការញែកជាបរិសុទ្ធដែលជាដំណើរនៃការផ្លាស់ប្រែពីអាក្រក់ទៅល្អ។
ដូច្នេះ ការនេះក៏ដូចគ្នាទៅនឹងសេចក្ដីយុត្តិធម៌របស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ អំពើបាបទាំងអស់គឺធ្ងន់ធ្ងរណាស់ ដោយព្រោះវាទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់ (សូមមើលជំពូក១ជាថ្មីម្ដងទៀត)។
ការថ្លឹងថ្លែងលើទង្វើរបស់មនុស្សមានបាបមិនមែនជារបៀបនៃការសង្គ្រោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់នោះទេ។ កុំឲ្យសង្ឃឹមថា ការប្រព្រឹត្តរបស់យើងនាំឲ្យយើងទទួលបានសេចក្ដីសង្គ្រោះនោះឡើយ ដ្បិតមានតែការរងទុក្ខ និងការសុគតរបស់ព្រះគ្រីស្ទមួយប៉ុណ្ណោះដែលអាចសង្គ្រោះយើងបាន។
ព្រះជាម្ចាស់បានរំជួលចិត្តរបស់ខ្ញុំឲ្យឱបក្រសោបភាពល្អស្រស់ស្អាត និងរង្វាន់របស់ព្រះគ្រីស្ទទុកជាសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំផងដែរ។ នៅពេលនោះ សេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏អស្ចារ្យរបស់ព្រះគ្រីស្ទជ្រាបចូលទៅក្នុងចិត្ដរបស់ខ្ញុំ នោះខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ព្រះគ្រីស្ទពិតជាស្រឡាញ់ខ្ញុំមែន។ ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំក៏និយាយដូចគ្រីស្ទបរិស័ទជំនាន់ដំបូងថា «ទ្រង់ស្រឡាញ់ខ្ញុំ ហើយទ្រង់បានប្រគល់ព្រះអង្គទ្រង់ជំនួសខ្ញុំផង»។
សំណួរដ៏សំខាន់ដែលគេអាចនឹងសួរនោះគឺ៖ ហេតុអ្វីបានជាគេឆ្កាងព្រះយេស៊ូវ?
