គោលបំណង
«គោលបំណងនៃព្រះវរបិតាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ក្នុងការផ្ចាញ់ផ្ចាលយើងគឺដើម្បីជួយយើង មិនមែនដើម្បីធ្វើឲ្យយើងឈឺចាប់នោះទេ»។ (Bryan Chapell)
90 មើល
ស្លាក
«គោលបំណងនៃព្រះវរបិតាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ក្នុងការផ្ចាញ់ផ្ចាលយើងគឺដើម្បីជួយយើង មិនមែនដើម្បីធ្វើឲ្យយើងឈឺចាប់នោះទេ»។ (Bryan Chapell)
«ពេលដែលយើងយល់អំពីដំណឹងអាក្រក់ នោះទើបយើងអាចយល់អំពីដំណឹងល្អបាន។» (R.C. Sproul)
«ការមិនជឿលើព្រះជាម្ចាស់គឺជាការដែលចងសម្ពន្ធភាពជាមួយអារក្សសាតាំង។» (Jon Bloom)
«ឱព្រះយេហូវ៉ាអើយ សូមទ្រង់មេត្តាប្រោសដល់យើងខ្ញុំ សូមមេត្តាប្រោសយើងខ្ញុំផង ដ្បិតយើងខ្ញុំឆ្អែតចំពោះ សេចក្តីមើលងាយយ៉ាងក្រៃលែង» (ទំនុកតម្កើង ១២៣:៣)
ប៉ុន្តែ តើបងប្អូនធ្លាប់ងឿងឆ្ងល់ទេថា តើអ្វីទៅជាគោលបំណងចម្បងដែលសាវ័ក ម៉ាថាយ បាននិពន្ធកណ្ឌដំណឹងល្អរបស់គាត់? ឬក៏ថា តើយើងអាចសង្ខេបកណ្ឌគម្ពីរម៉ាថាយដោយរបៀបណាទៅ? យើងអាចសង្ខេបកណ្ឌគម្ពីរនេះថា៖ ព្រះយេស៊ូវគឺជាស្ដេច ពីព្រោះព្រះអង្គបានបំពេញគ្រប់ទាំងទំនាយនៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាចាស់។
ជាចុងក្រោយ ព្រះគ្រីស្ទបានយាងមកនៅពេលដែលព្រះអង្គបានយាងមកក្នុងការបំពេញទំនាយដ៏ជាក់លាក់។
ស្ត្រីដែលមានរៀបរាប់ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរសុភាសិតជំពូក៣១គឺមិនមែនជាស្ត្រីដែលតំណាងឲ្យស្ដង់ដារដែលយើងមិនអាចត្រាប់តាមបាននោះទេ ប៉ុន្តែនាងតំណាងឲ្យស្ដង់ដារនៃការកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់—សព្វថ្ងៃនេះយើងហៅថា «ការមានរូបអង្គដូចព្រះគ្រីស្ទ»។
ប៉ុន្តែ ក្នុងគ្រានៃការរងទុក្ខ ព្រះជាម្ចាស់ដកការលង់ស្នេហ៍នឹងលោកីយ៍របស់យើងចេញពីចិត្តរបស់យើង ដោយជួយយើងឲ្យឱបក្រសោបទ្រង់ឲ្យអស់ពីចិត្ត។
«ការដែលយើងខ្ញុំស្រឡាញ់នូវអ្វីៗដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើត ជាជាងស្រឡាញ់ទ្រង់ គឺជាចំណងដែលធ្វើឲ្យយើងដើរតាមលោកីយ៍។» (Saint Augustine)
ប៉ុន្ដែដូចមានសេចក្ដីចែងទុកថា៖ «អ្វីដែលភ្នែកមិនដែលឃើញ ត្រចៀកមិនដែលស្តាប់ឮ ហើយចិត្តរបស់មនុស្សមិនដែលនឹកដល់ នោះជាអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានរៀបចំទុកសម្រាប់ពួកអ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះអង្គ»។ (១កូរិនថូស ២:៩ គគខ)
មូលហេតុដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតយើងក្នុងរបៀបនេះ គឺដើម្បីឲ្យយើងយកទ្រង់ធ្វើជាអ្នកបំពេញជីវិតរបស់យើង។ យើងមិនអាចមានលក្ខណៈពេញលេញបានឡើយ ប្រសិនបើយើងគ្មានព្រះជាម្ចាស់។
«ដំណឹងល្អមិនមែនជាយាន ដើម្បីនាំមនុស្សលោកទៅកាន់ស្ថានសួគ៌នោះឡើយ ប៉ុន្តែដំណឹងល្អគឺជាយាន ដើម្បីនាំមនុស្សលោកទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់តែម្ដង។» (John Piper)
