ការស្ដាប់បទចម្រៀង
មិនថាអ្វីក៏ដោយប្រសិនបើវាអាចនាំឲ្យលោកអ្នកគិតអំពីវា ឬក៏នាំឲ្យលោកអ្នកមានចំណែកក្នុងការធ្វើអ្វីមួយដែលមិនថ្វាយសិរីល្អទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ នោះលោកអ្នកគួរតែគេចឲ្យផុតពីវាទៅ។
1.4K មើល3 ចែករំលែក
ស្លាក
មិនថាអ្វីក៏ដោយប្រសិនបើវាអាចនាំឲ្យលោកអ្នកគិតអំពីវា ឬក៏នាំឲ្យលោកអ្នកមានចំណែកក្នុងការធ្វើអ្វីមួយដែលមិនថ្វាយសិរីល្អទៅកាន់ព្រះជាម្ចាស់ នោះលោកអ្នកគួរតែគេចឲ្យផុតពីវាទៅ។
យើងខ្ញុំមានការរំភើបរីករាយក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ដែលព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅអស់អ្នកដែលជារបស់ផងទ្រង់ឲ្យ «លះកាត់ចិត្តខ្លួនឯង ទាំងផ្ទុកឈើឆ្កាងខ្លួនរាល់តែថ្ងៃ ហើយមកតាមខ្ញុំចុះ» (លូកា ៩:២៣)។
អ្នកជឿស្គាល់អំពើបាបរបស់ខ្លួនច្បាស់ណាស់។ តើពួកគាត់អាចដឹងថា ខ្លួនពិតជាបានទទួលសេចក្ដីសង្គ្រោះដោយរបៀបណា? លោកគ្រូកំពុងតែលើកទឹកចិត្តដ៏អស់អ្នកដែលតយុទ្ធលើការធានានេះ។
ប៉ុន្តែ សូម្បីតែរង្វាន់នេះក៏ជាអំណោយទានដ៏ពេញដោយព្រះគុណពីព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ នេះក្នុងករណីថា ទង្វើទាំងនោះជាលទ្ធផលនៃការដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការក្នុងលោកអ្នក (យ៉ូហាន ១៥:៤-៥; ភីលីព ២:១២-១៣)។
ចូរផ្សាយដំណឹងល្អអំពីព្រះយេស៊ូវ ពីព្រោះព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រើប្រាស់ដំណឹងល្អនេះដើម្បីនាំឲ្យមានជីវិតថ្មី។
ហេតុដូច្នេះ ចំណុចនៃការរស់ឡើងវិញគឺ មិនមែនឲ្យយើងនៅអង្គុយរង់ចាំឲ្យមានជីវិតនៅឯស្ថានសួគ៌នោះទេ។ មិនមែនជាការរក្សាទុកនូវទំហំនៃជំនឿក្នុងជីវិតរបស់យើងនោះដែរ។ មិនមែនជាការសម្រាកលើភាពសុខស្រួលក្ដីសង្ឃឹមនៅអនាគតតែប៉ុណ្ណោះនោះឡើយ។ ចំណុចគឺ ការចេញប្រកាស។
«ព្រះវិញ្ញាណក៏ជួយដល់ភាពទន់ខ្សោយរបស់យើងបែបដូច្នោះដែរ ដ្បិតយើងមិនដឹងថាគួរអធិស្ឋានដូចម្តេចទេ តែព្រះវិញ្ញាណផ្ទាល់ ទ្រង់ទូលអង្វរជំនួសយើង ដោយដំងូរដែលរកថ្លែងពុំបាន» (រ៉ូម ៨:២៦)។
អត្ថន័យក្នុងព្រះគម្ពីរលើពាក្យ «សេចក្ដីសង្ឃឹម» គឺមិនមែនគ្រាន់តែជាការប្រាថ្នាចង់បាននូវអ្វីល្អនៅពេលអនាគតប៉ុណ្ណោះទេ ដូច្នេះហើយ សេចក្ដីសង្ឃឹមនៅក្នុងព្រះគម្ពីរ គឺជាសេចក្ដីរំពឹងដោយមានទំនុកចិត្ត និងសេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នាសង្ឃឹមថានឹងបានសម្រេចសម្រាប់អ្វីមួយដែលល្អនៅអនាគត។
ប្រសិនបើព្រះវរបិតារារាំងបុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់មិនឲ្យចូលស្ថានសួគ៌ នោះព្រះអង្គក៏ត្រូវតែបណ្ដេញរូបអង្គទ្រង់ចេញផ្ទាល់ផងដែរ។ ព្រះវរបិតាដ៏ល្អរបស់យើងទាំងអស់គ្នាទ្រង់មិនធ្វើដូចនេះទេ ហើយក៏មិនអាចកាត់ការបុត្រាបុត្រីរបស់ទ្រង់ចោលបាននោះឡើយ។
មានប្រហែលត្រឹមតែ៥ភាគរយតែប៉ុណ្ណោះដែលបានថ្វាយយ៉ាងតិច១០ភាគរយពីប្រាក់ចំណូលរបស់ពួកគេ (ដែលនោះជាច្បាប់នៃការថ្វាយ «ដង្វាយ»)។ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនោះដែលថ្វាយ ជាមធ្យមភាគគឺមានជាអតិបរមាប្រហែល២.៥ភាគរយនៃប្រាក់ចំណូលតែប៉ុណ្ណោះ។
យើងអាចនិយាយទៅកាន់គ្នាទៅវិញទៅមកថា «រីករាយថ្ងៃបុណ្យណូអែល» ពីព្រោះយើងបានមានសេរីភាពចេញពីទាសភាពដ៏តក់ស្លុតនៃអំពើបាប និងសេចក្ដីនោះរួចហើយ។
តើយើងនឹងចំណាយពេលវេលាបែបនោះដោយរបៀបណាទៅ? តើយើងត្រៀមខ្លួនហើយឬនៅក្នុងការចែកចាយពីក្ដីសង្ឃឹមដែលយើងមាន? ឬក៏ថា តើយើងនឹងទាញយកទូរស័ព្ទទំនើបៗរបស់យើងមកចុចលេង អូសចុះអូសឡើយ ខណៈពេលដែលយើងកំពុងជួបជុំគ្នា?
