ប្រភេទអត្ថបទ
ព្រះលោហិតទ្រង់គឺជាសំបុត្រដែលអនុញ្ញាតឲ្យយើងចូល ដែលព្រះលោហិតនោះគឺជាអ្វីដែលនាំឲ្យក្រុមជំនុំមានការរួបរួមគ្នាក្នុងក្ដីស្រឡាញ់។ ការនិយាយដើមអ្នកដទៃមិនមែនជាមូលដ្ឋានដែលបណ្ដាលឲ្យយើងអាចចូលក្រុមជំនុំណាមួយបានឡើយ។
នេះគឺជាគ្រាប់កាំភ្លើងរបស់លោកអ្នក—សេចក្ដីពិតដែលព្រះជាម្ចាស់បានសម្រេច ហើយនិងចំណេះដឹងដែលព្រះអង្គបានប្រទានដល់លោកអ្នកតាមរយៈព្រះគុណរបស់ទ្រង់។
ប៉ុន្តែមើលទៅយើងហាក់បីដូចជាមិនទាន់មានការទាស់ប្រឆាំងនឹងអ្នកចែកចាយគ្រឿងញៀននោះនៅឡើយទេ។ តើអ្នកណាជាអ្នកចែកចាយ? ចម្លើយគឺ៖ ឪពុកម្ដាយផ្ទាល់តែម្ដង។
ព្រះគម្ពីរមរមនបានបង្រៀនថា មានតែមនុស្សដែលល្ងីល្ងើតែប៉ុណ្ណោះដែលនឹងលើកឡើងថា មានព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធគឺ គ្រប់គ្រាន់ហើយ ដែលយើងមិនត្រូវការព្រះបន្ទូលផ្សេងៗទៀត។
ប៉ុន្តែ ព្រះរបស់យើងដែលជាព្រះកំពុងសោយរាជ្យ ហើយក៏ជាព្រះដ៏បរិសុទ្ធ ព្រះអង្គបានប្រទានអំណោយទានដ៏ឥតគិតថ្លៃដោយទ្រង់បានអនុញ្ញាតឲ្យយើងអាចចូលទៅក្នុងព្រះវត្តមានទ្រង់ តាមរយៈព្រះលោហិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។
ពេលបុគ្គលណាម្នាក់ស្លាប់ មានផ្លូវតែពីរគត់សម្រាប់គាត់៖ ១) ទៅនៅជាមួយព្រះអម្ចាស់ ២) ឬក៏នៅដាច់ចេញពីព្រះវត្តមានទ្រង់។
យើងត្រូវមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ជាមូលដ្ឋានពិតចំពោះបុគ្គលទាំងនោះ ត្រូវមានការចាប់អារម្មណ៍ និងការស្រឡាញ់ពិតចំពោះពួកគេ ពោលគឺយើងត្រូវតែមានការយកចិត្តទុកដាក់ប្រាកដប្រជាចំពោះប្រយោជន៍របស់ពួកគេ។
ពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ទម្លាក់សាតាំងចុះមក ដែលមានចែងក្នុងកណ្ឌគម្ពីរវិវរណៈ យើងឃើញថា កណ្ឌគម្ពីរនេះបានហៅ ពួកអារក្សទាំងនោះថាជា «ទេវតារបស់វា» (វិវរណៈ ១២:៩)។
ដូច្នេះ យើងត្រូវតែបដិសេធគំនិតដែលគេលើកឡើងថា អារក្សអាចចូល អាចគ្រប់គ្រង ឬក៏ត្រួតត្រាលើគ្រីស្ទបរិស័ទបាន។
នោះប្រៀបដូចជាមនុស្សពីរនាក់ដែលឡើងច្រៀងចម្រៀងជាមួយគ្នា តែអ្នកទាំងពីរច្រៀងបទខុសៗគ្នាក្នុងពេលតែមួយ។ ម្នាក់ច្រៀងចម្រៀងសរសើរតម្កើងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ តែម្នាក់ទៀតបែរជាច្រៀងចម្រៀងសរសើរតម្កើងខ្លួនឯងទៅវិញ។ នោះវាមិនអាចទៅរួចបានទេ!
