មូលហេតុដែលអំណរសំខាន់ក្នុងការដឹកនាំ
ហេតុអ្វីបានការមានអំណរសំខាន់ម៉្លេះក្នុងការដឹកនាំ?
154 មើល
ប្រភេទអត្ថបទ
កំណត់ហេតុបណ្ដាញ
ហេតុអ្វីបានការមានអំណរសំខាន់ម៉្លេះក្នុងការដឹកនាំ?
ខ្ញុំយល់ឃើញថា ឪពុកម្តាយគ្រប់ៗរូបមានការពិបាកក្នុងការឃ្វាលកូនៗរបស់ខ្លួនឲ្យបានល្អគ្រប់គ្រាន់ ជាពិសេស ការឃ្វាលពួកគេម្នាក់ៗផ្ទាល់។ វាងាយស្រួលគ្រប់គ្រាន់ល្មមក្នុងការជុំគ្នាថ្វាយបង្គំជាលក្ខណៈបែបគ្រួសារ...
សូមលោកគ្រូជួយបញ្ជាក់ទំនាក់ទំនងរបស់លោក អ័ដាម ជាមួយនឹងបេសកកម្មពិភពលោក។ ហេតុអ្វីបានជាលោក អ័ដាម សំខាន់ម៉្លេះទាក់ទងទៅនឹងជីវិតបេសកជន?
ដំណឹងល្អ គឺជាដំណឹងអំពីអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានធ្វើ ដើម្បីផ្សះផ្សាមនុស្សដែលមានបាបឲ្យមកជានាជាមួយព្រះជាម្ចាស់វិញ។
ព្រះគម្ពីរមិនគ្រាន់តែប្រាប់យើងថា យើងអាចអធិស្ឋានបានប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ប្រាប់យើងថា យើងគួរតែ និងត្រូវតែអធិស្ឋានផងដែរ។ ការអធិស្ឋានគឺជាទំនួលខុសត្រូវ...
មានចម្លើយខុសៗគ្នាជាច្រើនលើសំណួរនេះដូចជាធ្លាប់មានមនុស្សជាច្រើននាក់បានដើរលើផែនដីនេះផងដែរ។ សូម្បីតែក្នុងអំឡុងពេលនៃព្រះជន្មរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅលើផែនដីនេះ ព្រះវត្តមានរបស់ព្រះគ្រីស្ទគឺជាចំណុចវែកញែកដែលគួរឲ្យកត់សម្គាល់មួយដែរ។ អ្នកខ្លះបានលើកឡើងថាព្រះយេស៊ូវគឺជាព្រះ។ អ្នកខ្លះទៀតបានលើកឡើងថា ព្រះយេស៊ូវត្រូវបានអារក្សចូល។ អ្នកខ្លះថា ព្រះយេស៊ូវគឺជាគ្រូបង្រៀនដ៏ល្អម្នាក់។ ហើយខ្លះទៀតបានហៅព្រះអង្គថា ជាមនុស្សកុហក។ ខ្លះថាព្រះអង្គឆ្លាតវាងវៃ ហើយខ្លះទៀតថាព្រះអង្គជាមនុស្សឆ្កួត។ ខ្លះបានរាប់ព្រះអង្គថាជាហោរាម្នាក់។ ហើយខ្លះទៀតថា ព្រះអង្គជាអ្នកជេរប្រមាថដែលមិនដឹងខ្យល់។ ដូច្នេះ តើព្រះយេស៊ូវជានរណា?
យើងធ្លាប់លឺគេនិយាយថា សាសនាទាំងអស់សុទ្ធតែមានគោលបំណងដូចៗគ្នា ពោលគឺដើម្បីអប់រំ ទូន្មាន ប្រៀនប្រដៅមនុស្សអោយខិតខំប្រព្រឹត្តិអំពើល្អ។ ក្នុងន័យនេះគេគិតថា គ្រីស្ទសាសនាក៏មិនខុសអីពីសាសនាទាំងអស់លើពិភពលោកផងដែរ។ តើគ្រីស្ទបរិស័ទគួរឆ្លើយតបយ៉ាងណាចំពោះទស្សនៈមួយនេះ?
ខ្ញុំក៏ចូលចិត្តស្វែងរក «គន្លឹះសម្រាប់សេចក្ដីជំនឿ» ថ្មីៗដែរ—របៀបអនុវត្តន៍ជាក់ស្ដែង ឬបច្ចេកទេស ដើម្បីរស់នៅជីវិតជាគ្រីស្ទបរិស័ទ។ នេះមិនមែនមានន័យថា ខ្ញុំចង់រស់នៅបែបជាគ្រីស្ទបរិស័ទប្រកបដោយភាពងាយស្រួល និងមានប្រសិទ្ធភាពខ្លាំងអ្វីនោះទេ ប៉ុន្តែមានន័យថាខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ទទួលបានការយល់ដឹងថ្មីៗពីអ្នកដ៏ទៃទៀត ខណៈពេលដែលពួកគាត់ធ្វើការចែករំលែកអំពីរបៀបដែលពួកគាត់រស់នៅក្នុងជីវិតជាគ្រីស្ទបរិស័ទ។ ខ្ញុំនឹងចែករំលែកនូវកិច្ចការមួយចំនួនជាមួយនឹងលោកអ្នក។
ក្នុងនាមជាឪពុកម្ដាយ យើងគិតអំពីការចិញ្ចឹមបីបាច់កូនៗហាក់បីដូចជាការគូរគំនូរ។ ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ យើងបន្តផាត់ពណ៌។ យើងសង្ឃឹមថា ពណ៌ដែលយើងបានផាត់គឺជាពណ៌ត្រឹមត្រូវ។ យើងក៏សង្ឃឹមថា យើងក៏បានផាត់នៅចំកន្លែងដែលត្រឹមត្រូវដែរ។ ប៉ុន្តែ ការចិញ្ចឹមបីបាច់កូនៗក៏នាំមកនូវភាពប្រែប្រួល អសុវត្ថិភាព និងការមានមន្ទិលសង្ស័យលើខ្លួនឯងដែរ។
កាលពីពីរទៅបីថ្ងៃមុន អៃលីន ដែលជាប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ និងខ្ញុំនៅឯកន្លែងហាត់ប្រាណមួយ ដោយធ្វើការលើកឆ្លាស់ឡើងចុះនៅឧបករណ៍ធ្ងន់ៗ ហើយដាក់ចុះវិញម្តងហើយម្តងទៀត (ដោយលាយឡំនឹងការរត់ទៅនេះទៅនោះដោយមិនចំចំណុចណាឲ្យប្រាកដ)។ ជារឿយៗ សកម្មភាពបែបនេះបន្សល់ទុកនូវការឈឺចាប់សាច់ដុំ ហើយកាលនោះក៏មានគ្រូបង្វឹកកាយសម្បទាម្នាក់ដែលធ្វើការនៅថ្ងៃនោះ គាត់បានផ្តល់ការបង្ហាញ ដើម្បីកាត់បន្ថយការឈឺចាប់។ វាប្រៀបដូចជាការភ្លក់យ៉ាងសាមញ្ញដែលផ្តល់ដោយក្លឹបសុខភាពដូចជាការភ្លក់នំ ឬភីហ្សា។
ហេតុអ្វីបានជាយើងចំណាយពេលវេលា និងកម្លាំងយើងក្នុងការអធិស្ឋាន? នេះគឺជាសំណួរដែលលោកគ្រូ ចន ផាបភ័រ បានលើកឡើងនៅក្នុងសេចក្ដីអធិប្បាយរបស់គាត់នៅខែធ្នូ ឆ្នាំ២០០៧ ថា៖ «ចូរអធិស្ឋានបែបយ៉ាងនេះវិញថា៖ សូមឲ្យព្រះនាមទ្រង់បានបរិសុទ្ធ»។ នេះគឺជាអ្វីដែលលោកគ្រូ ចន ផាបភ័រ បានលើកឡើង៖
ខ្ញុំសូមឆ្លើយសំណួរនេះ ក្នុងករណីប្អូនជាអ្នកជឿលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដ៏ពិតប្រាកដ។ ដោយសារព្រះគុណ តាមរយៈជំនឿ ប្អូនបានកើតជាថ្មីរួចហើយ។ ឥឡូវប្អូនកំពុងតែព្រួយបារម្ភខ្លាចក្រែងបាត់បង់សេចក្តីសង្គ្រោះ ដោយព្រោះនៅកន្លែងធ្វើការ ពេលខ្លះប្អូនផឹកស៊ីកំដរភ្ញៀវ។
