ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ជាធំ
«ដ្បិតព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ជាធំ ក៏គួរសរសើរណាស់ ហើយគួរស្ញែងខ្លាចលើសជាងអស់ទាំងព្រះ» (១របាក្សត្រ ១៦:២៥)
អ្នកនិពន្ធ
«ដ្បិតព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ជាធំ ក៏គួរសរសើរណាស់ ហើយគួរស្ញែងខ្លាចលើសជាងអស់ទាំងព្រះ» (១របាក្សត្រ ១៦:២៥)
«ចូរឲ្យមានសេចក្តីស្រឡាញ់ឥតពុតមាយា ទាំងខ្ពើមសេចក្តីអាក្រក់ ហើយកាន់ខ្ជាប់ខាងសេចក្តីល្អវិញ» (រ៉ូម ១២:៩)
«សេចក្ដីស្លាប់កើតឡើងតាមរយៈអំពើបាប—ហើយអំពើបាបក៏ត្រឡប់ទៅវិញតាមរយៈសេចក្ដីស្លាប់ដែរ។» (Edmund Staunton)
ប៉ុន្តែ ខ្ញុំចង់បញ្ចប់នៅកន្លែងដែលខ្ញុំបានចាប់ផ្ដើម៖ ទាក់ទងនឹងរបៀបដែលអំពើបាបដំបូងក្នុងចក្រវាលនេះបានកើតឡើងគឺថា ខ្ញុំមិនដឹងចម្លើយទេ។ វាគឺជារឿងអាថ៌កំបាំងចំពោះខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនដឹងអំពីរបៀបទេ។ អ្វីដែលព្រះគម្ពីរបានបង្រៀនខ្ញុំគឺថា ព្រះជាម្ចាស់មានពេញទៅដោយអធិបតេយ្យភាពលើរាល់គ្រប់អ្វីៗទាំងអស់ ដែលនេះមានរួមទាំងអំពើបាប ហើយថាព្រះអង្គផ្ទាល់មិនមានបាបនោះទេ។
«មានបណ្ដាសាពីព្រះជាម្ចាស់លើរាល់អំពើអាក្រក់ដែលមនុស្សចូលចិត្ត។» (Christopher Love)
«អំពើបាបអាក្រក់ជាងស្ថាននរកទៀត—ពីព្រោះវាធ្វើឲ្យស្ថាននរកជាស្ថាននរក។» (Christopher Love)
ត្រង់នេះអ្នកនិពន្ធសន្មតថា គ្រីស្ទបរិស័ទឲ្យតម្លៃលើសង្គម ដ្បិតបើយើង (ទាំងផ្ទាល់ខ្លួន និងរួមគ្នា) ចង់មានការស្អាងគ្នាទៅវិញទៅមកឡើងក្នុងព្រះគ្រីស្ទវិញ នោះយើងត្រូវការគ្នាទៅវិញទៅមកសម្រាប់ជាការលើកទឹកចិត្តផងដែរ។ ក្នុងខគម្ពីរមួយនេះ និងក្នុងសំបុត្រទាំងមូលសាវ័ក ប៉ុល អះអាងថាក្រុមជំនុំថែស្សាឡូនីចពិតជាបានដើរតាមព្រះគ្រីស្ទមែន («ដូចដែលអ្នករាល់គ្នាកំពុងតែធ្វើនេះស្រាប់» សូមអានបន្ថែមក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ ១ថែស្សាឡូនីច ១:៦-១០; ៣:៦-៧; ៤:១)។ ក្នុងអត្ថន័យនេះផ្ទាល់ វាជារបៀបមួយដែលសាវ័ក ប៉ុល បាន «លើកទឹកចិត្ត» និង «ស្អាងចិត្ត» ក្រុមជំនុំ៖ គាត់បានសរសើរពួកគេសម្រាប់អ្វីដែលពួកគេកំពុងតែធ្វើបានយ៉ាងល្អ។
«បើសិនជាពួកស្លាប់មិនរស់ឡើងវិញមែន នោះព្រះគ្រីស្ទក៏មិនបានរស់ឡើងវិញដែរ» (១កូរិនថូស ១៥:១៣)
«ទ្រង់មានគំនិតតែ១ តើអ្នកណានឹងបំផ្លាស់បំប្រែព្រះហឫទ័យទ្រង់បាន ការអ្វីដែលទ្រង់ចង់ធ្វើ នោះក៏ធ្វើទៅ» (យ៉ូប ២៣:១៣)
«ឱព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវគ្រីស្ទដ៏មានតម្លៃអើយ យើងពិតជាស្រឡាញ់ព្រះអង្គអស់ពីចិត្តរបស់យើងមែន ទ្រង់គឺជាព្រះអម្ចាស់លើគ្រប់អ្វីៗទាំងអស់។» (Charles Spurgeon)
«គ្មានគោលជំនឿណាដែលបំផ្លាញព្រលឹងខ្លាំងជាងការបង្រៀនគោលជំនឿថាមនុស្សមានបាបអាចអភិវឌ្ឍខ្លួនឯងបានពីការកែប្រែចិត្ត ហើយជឿនូវអ្វីដែលខ្លួនចង់ជឿ។» (Charles Hodge)
ចូរយើងចេញទៅ ហើយប្រកាសដំណឹងល្អ ហើយប្រសិនបើចាំបាច់ សូមប្រើប្រាស់មាត់របស់យើង ដើម្បីប្រកាស ដែលនេះខ្ញុំចង់មានន័យថា ឲ្យយើងរស់នៅដោយបង្ហាញពីដំណឹងល្អជានិច្ច។ ប្រកាសមកកាន់ខ្លួនឯងជាមុន ហើយបន្ទាប់មកប្រកាសទៅអ្នកដទៃ។