បែកចេញពីដំណឹងល្អ
យើងខ្ញុំមានការរំភើបរីករាយក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ដែលព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅអស់អ្នកដែលជារបស់ផងទ្រង់ឲ្យ «លះកាត់ចិត្តខ្លួនឯង ទាំងផ្ទុកឈើឆ្កាងខ្លួនរាល់តែថ្ងៃ ហើយមកតាមខ្ញុំចុះ» (លូកា ៩:២៣)។
1.2K មើល3 ចែករំលែក
ស្លាក
យើងខ្ញុំមានការរំភើបរីករាយក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ដែលព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅអស់អ្នកដែលជារបស់ផងទ្រង់ឲ្យ «លះកាត់ចិត្តខ្លួនឯង ទាំងផ្ទុកឈើឆ្កាងខ្លួនរាល់តែថ្ងៃ ហើយមកតាមខ្ញុំចុះ» (លូកា ៩:២៣)។
នេះគឺជារបៀបដែលយើងយល់អំពីការរាប់ជាសុចរិតយ៉ាងពេញទីរបស់យើងនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ហើយព្រះគម្ពីរក៏បានបង្រៀនថា ពួកយើងត្រូវការការអត់ទោសម្ដងហើយម្ដងទៀត។
ចូរផ្សាយដំណឹងល្អអំពីព្រះយេស៊ូវ ពីព្រោះព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រើប្រាស់ដំណឹងល្អនេះដើម្បីនាំឲ្យមានជីវិតថ្មី។
ហេតុដូច្នេះ ចំណុចនៃការរស់ឡើងវិញគឺ មិនមែនឲ្យយើងនៅអង្គុយរង់ចាំឲ្យមានជីវិតនៅឯស្ថានសួគ៌នោះទេ។ មិនមែនជាការរក្សាទុកនូវទំហំនៃជំនឿក្នុងជីវិតរបស់យើងនោះដែរ។ មិនមែនជាការសម្រាកលើភាពសុខស្រួលក្ដីសង្ឃឹមនៅអនាគតតែប៉ុណ្ណោះនោះឡើយ។ ចំណុចគឺ ការចេញប្រកាស។
មានប្រហែលត្រឹមតែ៥ភាគរយតែប៉ុណ្ណោះដែលបានថ្វាយយ៉ាងតិច១០ភាគរយពីប្រាក់ចំណូលរបស់ពួកគេ (ដែលនោះជាច្បាប់នៃការថ្វាយ «ដង្វាយ»)។ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងនោះដែលថ្វាយ ជាមធ្យមភាគគឺមានជាអតិបរមាប្រហែល២.៥ភាគរយនៃប្រាក់ចំណូលតែប៉ុណ្ណោះ។
តាមពិតទៅ យោងតាមព្រះគម្ពីរ ស្ថានសួគ៌គឺជាទីកន្លែងសម្រាប់អស់អ្នកដែលជឿព្រះគ្រីស្ទ (យ៉ូហាន ១៤:១-៣; ១៧:២៤; ២កូរិនថូស ៥:១; ភីលីព ៣:២០; កូឡូស ១:៥; ១ថែស្សាឡូនីច្ច ៤:១៧; ហេព្រើរ ៣:១) ហើយពួកក្រុមដូចគ្នានេះដែរក៏នឹងទៅនៅឯផែនដីថ្មី (២ពេត្រុស ៣:១៣; វិវរណៈ ២១:១-៤)។
ប៉ុន្តែមើលទៅយើងហាក់បីដូចជាមិនទាន់មានការទាស់ប្រឆាំងនឹងអ្នកចែកចាយគ្រឿងញៀននោះនៅឡើយទេ។ តើអ្នកណាជាអ្នកចែកចាយ? ចម្លើយគឺ៖ ឪពុកម្ដាយផ្ទាល់តែម្ដង។
រាល់គ្រប់អ្វីៗដែលយើងមានគឺសុទ្ធតែមកពីព្រះអង្គ ហើយនិងរាល់គ្រប់អ្វីៗដែលយើងថ្វាយទៅកាន់ព្រះអង្គវិញ គឺជាការដែលយើងថ្វាយនូវអ្វីដែលព្រះអង្គឲ្យយើងតែប៉ុណ្ណោះ។
ព្រះគម្ពីរមរមនបានបង្រៀនថា មានតែមនុស្សដែលល្ងីល្ងើតែប៉ុណ្ណោះដែលនឹងលើកឡើងថា មានព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធគឺ គ្រប់គ្រាន់ហើយ ដែលយើងមិនត្រូវការព្រះបន្ទូលផ្សេងៗទៀត។
ព្រះលោហិតទ្រង់គឺជាសំបុត្រដែលអនុញ្ញាតឲ្យយើងចូល ដែលព្រះលោហិតនោះគឺជាអ្វីដែលនាំឲ្យក្រុមជំនុំមានការរួបរួមគ្នាក្នុងក្ដីស្រឡាញ់។ ការនិយាយដើមអ្នកដទៃមិនមែនជាមូលដ្ឋានដែលបណ្ដាលឲ្យយើងអាចចូលក្រុមជំនុំណាមួយបានឡើយ។
