សត្វចិញ្ចឹម
វានឹងពិតជាគួរឲ្យសោកស្ដាយណាស់ហើយបើសត្វដែលយើងចិញ្ចឹមបានទៅនៅឯផែនដីថ្មីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែយើងផ្ទាល់មិនបានទៅ។
426 មើល30 ចែករំលែក
ស្លាក
វានឹងពិតជាគួរឲ្យសោកស្ដាយណាស់ហើយបើសត្វដែលយើងចិញ្ចឹមបានទៅនៅឯផែនដីថ្មីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ប៉ុន្តែយើងផ្ទាល់មិនបានទៅ។
នៅពេលនោះនឹងមិនគ្រាន់តែមានការស្គាល់គ្នាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងមានទំនាក់ទំនងដែលបានទទួលការបំផ្លាស់បំប្រែទៀតផង។
ប៉ុន្តែ សូម្បីតែរង្វាន់នេះក៏ជាអំណោយទានដ៏ពេញដោយព្រះគុណពីព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ នេះក្នុងករណីថា ទង្វើទាំងនោះជាលទ្ធផលនៃការដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការក្នុងលោកអ្នក (យ៉ូហាន ១៥:៤-៥; ភីលីព ២:១២-១៣)។
ពេលដែលរាល់គ្រប់អ្វីៗបានសម្រេចហើយ ព្រះគម្ពីរមិនដែលថ្កោលទោសការបូជាសពឡើយ ហើយបើទាក់ទងនឹងការដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រោសអ្នកស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញវានឹងមិនមានអ្វីខុសគ្នាទេបើថាបុគ្គលនោះត្រូវបានគេបូជា ឬក៏ទទួលការបញ្ចុះសព។
ដោយសារព្រះយេស៊ូវពិតជាបានមានព្រះជន្មរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញមែន នោះមានន័យថា ជំនឿរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទលើការដែលពួកគាត់ជឿក៏នឹងរស់ឡើងវិញដែរ ពោលគឺនេះមិនមែនជាជំនឿដែលគ្រាន់តែជាប៉ងប្រាថ្នានោះទេ។
សម្រង់សម្ដីរបស់លោកគ្រូ ម៉ាទិន លយឌ៍-ច្យូនស៍ (Martyn Lloyd-Jones) ពិតជាសក្ដិសមនឹងចំណុចនេះណាស់៖ «ចូរយើងកត់សម្គាល់លើពាក្យ «ស្រែកឡើង»...យើងស្រែកឡើងថា «ឱ! អ័ប្បា ព្រះវរបិតា!»។ ពាក្យនោះជាពាក្យដ៏ធ្ងន់មួយ ហើយសាវ័ក ប៉ុលបានប្រើវាចំៗទៅតាមអត្ថន័យ។ ពាក្យនេះមានន័យថា «ស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំង»... វាបង្ហាញពីអារម្មណ៍ដ៏ជ្រាលជ្រៅ... ជាអារម្មណ៍ភ្លាមៗដែលកូនៗមាននៅពេលដែលឃើញឪពុក... ហើយមិនមែនគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍ភ្លាមៗប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏បង្ហាញពីទំនុកចិត្តផងដែរ (រ៉ូម ៨:៥-១៧, ទំព័រ២៤០-២៤២)។
