ការរីកចម្រើន និងការមិនរីកចម្រើនរបស់ពួកជំនុំ
កាតព្វកិច្ចមួយរបស់ពួកជំនុំ គឺធ្វើជាឧបករណ៍សម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ប្រើ ដើម្បីជួយឲ្យរាស្ត្ររបស់ទ្រង់រីកចម្រើនក្នុងព្រះគុណ។
777 មើល112 ចែករំលែក
ស្លាក
កាតព្វកិច្ចមួយរបស់ពួកជំនុំ គឺធ្វើជាឧបករណ៍សម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់ប្រើ ដើម្បីជួយឲ្យរាស្ត្ររបស់ទ្រង់រីកចម្រើនក្នុងព្រះគុណ។
កាលយើងខ្ញុំអាយុ១៨ឆ្នាំ យើងខ្ញុំបានទទួលជឿលើព្រះយេស៊ូវ ហើយកាលនោះយើងខ្ញុំគ្រាន់តែទៅព្រះវិហារឲ្យតែមានមុខប៉ុណ្ណោះ។
ការបង្រៀននៅក្នុងចំណុចនេះគឺមានន័យថា យើងមិនស្ថិតទៅលើការថ្វាយតង្វាយដែលមានភាគរយទាប ឬភាគរយខ្ពស់នោះទេ។ ព្រះគម្ពីរមិនបានបង្គាប់យើងទេ។ ប៉ុន្តែ យើងគួរតែថ្វាយដោយចិត្តសទ្ធាដែលមានការលះបង់ ចេញពីចិត្ត និងពេញដោយអំណរ។
ដូចដែលអ្នកកំប្លែងម្នាក់ឈ្មោះ ជច ខ័រលិន (George Carlin) បាននិយាយអំពីអ្នកបើកម៉ូតូថា «អ្នកណាដែលបើកម៉ូតូមើកៗ គឺសុទ្ធតែជាអ្នកដែលមិនចេះបើកបរ ហើយអ្នកណាដែលបើកបរលឿន គឺសុទ្ធតែជាពួកអាស្ទាវ។»
តើខ្ញុំគួរត្រូវថ្វាយប៉ុណ្ណា? គឺថ្វាយរហូតដល់វាបានជះឥទ្ធិពលមកដល់ជីវិតរស់នៅរបស់លោកអ្នក។ គ្រប់គ្រាន់នៅត្រង់ថា យើងមិនអាចទទួលបានភាពស្រណុកសុខស្រួលម៉្យាង ឬអាចដកពិសោធន៍ទៅលើអ្វីមួយដែលអាចនាំឲ្យយើងមានភាពអរសប្បាយ។
លោកអ្នកប្រហែលជាបានគិតអំពីការនោះយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ដោយមិនឲ្យនរណាម្នាក់ដឹងឡើយ ហើយលោកអ្នកក៏ប្រហែលជាលាក់បាំងរឿងនោះក្នុងគោលបំណងល្អដែរ។ ជាដំបូង លោកអ្នកប្រហែលជាគិតថា ស្ថានភាពនឹងមានការប្រែប្រួល។ លោកអ្នកគិតថា ប្រសិនបើខ្ញុំរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ នោះវាមានភាពល្អប្រសើរជាង ហើយលោកអ្នកក៏នឹងមិន «បង្ក» រឿងដោយនិយាយអ្វីដែរ។ បន្ទាប់មក លោកអ្នកបានរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ ពីព្រោះលោកអ្នកមិនចង់ឲ្យរឿងនោះលេចឮដល់អ្នកដទៃទៀត ឬក៏មិនចង់ឲ្យមាននរណាម្នាក់ឈឺចាប់ដែរ។ ចុងក្រោយ លោកអ្នកនៅតែរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ ពីព្រោះលោកអ្នកជឿថា វានឹងលែងមានការផ្លាស់ប្រែមិនថាឥឡូវនេះ ឬក៏នៅពេលអនាគត។ ឥឡូវនេះ បន្ទាប់ពីលោកអ្នកបានរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ចំពោះការរិះគន់អស់រយៈពេលប៉ុន្មានខែនេះមកហើយ លោកអ្នកក៏បានសម្រេចចិត្តថា ចាកចេញ។
តើអ្នកណាបង្រៀនលោកអ្នកអំពីអ្វីដែលត្រូវធ្វើខាងលើនេះ? គឺគ្រូគង្វាលរបស់លោកអ្នក។ ចូរដាក់បញ្ចូលនូវទំនួលខុសត្រូវរបស់លោកអ្នកជាមួយនឹងទំនួលខុសត្រូវរបស់ពួកគេ នោះលោកអ្នកនឹងទទួលបានគម្រោងការដែលព្រះយេស៊ូវមានសម្រាប់ការបង្កើតសិស្ស។
ការអធិប្បាយតាមអត្ថន័យព្រះគម្ពីរ មានន័យថា ពួកជំនុំជឿថា ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់មានអំណាចលើជីវិតរបស់ពួកគេ។
រាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងរកឃើញជីវិតតាមរយៈការស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងការប្រតិបត្តិតាមព្រះបន្ទូលនោះតែប៉ុណ្ណោះ។ របៀបនៃការរកជីវិត វាសាមញ្ញណាស់។
វាជារឿងដ៏គួរឲ្យសោកស្ដាយដែលខ្ញុំជាអ្នកនិពន្ធ ក៏ធ្លាប់ធ្លយខ្លួនទៅក្នុងនិយាយដើមគេជាច្រើនដងមកហើយដែរ។
អំណររបស់យើងមិនពឹងអាងលើបទពិសោធន៍ទេ តែពឹងលើការប្រកបជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ដែលយើងមើលមិនឃើញតាមរយៈជំនឿវិញ។
