អធិស្ឋានសម្រាប់អ្នកស្លាប់?
ពេលបុគ្គលណាម្នាក់ស្លាប់ មានផ្លូវតែពីរគត់សម្រាប់គាត់៖ ១) ទៅនៅជាមួយព្រះអម្ចាស់ ២) ឬក៏នៅដាច់ចេញពីព្រះវត្តមានទ្រង់។
ស្លាក
ពេលបុគ្គលណាម្នាក់ស្លាប់ មានផ្លូវតែពីរគត់សម្រាប់គាត់៖ ១) ទៅនៅជាមួយព្រះអម្ចាស់ ២) ឬក៏នៅដាច់ចេញពីព្រះវត្តមានទ្រង់។
យើងនិយាយច្រើនណាស់ទាក់ទងនឹងចំណុចសំខាន់នៃការអធិស្ឋាន ប៉ុន្តែភាគច្រើនយើងមិនដឹង (ឬក៏ភ្លេច) អំពីរបៀបនៃការអធិស្ឋាន។
ដូចដែលអ្នកកំប្លែងម្នាក់ឈ្មោះ ជច ខ័រលិន (George Carlin) បាននិយាយអំពីអ្នកបើកម៉ូតូថា «អ្នកណាដែលបើកម៉ូតូមើកៗ គឺសុទ្ធតែជាអ្នកដែលមិនចេះបើកបរ ហើយអ្នកណាដែលបើកបរលឿន គឺសុទ្ធតែជាពួកអាស្ទាវ។»
ទោះបើទ្រង់បានជួបប្រទះនឹងសេចក្ដីល្បួងដូចយើងក៏ដោយ ក៏ទ្រង់នៅតែស្ដាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងគ្រប់លក្ខណ៍ដដែល ពោលគឺបានស្ដាប់បង្គាប់រហូតដល់សុគត ដើម្បីធ្វើជាអ្នកកណ្ដាលនៃការតាំងសញ្ញាសម្រាប់យើង ហើយតាមរយៈចំណុចនោះ ទ្រង់បានសម្រេចការសង្គ្រោះរបស់យើងក្នុងនាមទ្រង់ជាមនុស្ស (១ធីម៉ូថេ ២:៥; ហេព្រើរ ៥:៥-១០)។
បន្ទាប់មិនយូរប៉ុន្មានក្រោយពេលនោះ សេចក្ដីភ័យខ្លាច និងសេចក្តីអាម៉ាស់បានចូលមកក្នុងផែនដីនេះ។ ដោយសារអំពើបាប សេចក្តីស្លាប់ក៏បានចូលមកក្នុងផែនដីនេះផងដែរ។
ការរួបរួមជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទមិនមែនជារឿងមនោសញ្ចេតនា ការប្រៀបធៀប បទបង្ហាញ ឬក៏គ្រាន់តែជាទេវវិទ្យាប៉ុណ្ណោះទេ។ ហើយការនេះក៏មិនមែនជាវិធី ដើម្បីនឹងនិយាយអំពីរឿងអ្វីផ្សេងទៀត ដូចជាការរាប់ជាសុចរិត ការញែកជាបរិសុទ្ធ ឬក៏អត្ថប្រយោជន៍ដែលយើងបានពីព្រះគ្រីស្ទនោះទេ (ទោះបើវាមានរួមជាអត្ថប្រយោជន៍ហើយមានលើសពីនោះទៅទៀតក៏ដោយ)។
រាល់កណ្ឌគម្ពីរនៅក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូលសុទ្ធតែចង្អុលបង្ហាញទៅកណ្ឌគម្ពីរ រ៉ូម។ កណ្ឌគម្ពីរ រ៉ូម ក៏ជួយពន្យល់ចំណុចផ្សេងៗជាច្រើននៅក្នុងព្រះគម្ពីរផងដែរ។
ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សមក ដើម្បីឆ្លុះបញ្ចាំងពីរូបអង្គទ្រង់ និងដើម្បីឲ្យមនុស្សយើងរស់នៅដោយមានក្ដីស្រឡាញ់ ចេះការស្ដាប់បង្គាប់ក្នុងការថ្វាយបង្គំ ប៉ុន្តែសាតាំងបានល្បួងអ័ដាម និងអេវ៉ាដែលជាឪពុកម្ដាយដំបូងរបស់យើងឲ្យពួកគាត់បះបោរទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់វិញ។
ពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ទម្លាក់សាតាំងចុះមក ដែលមានចែងក្នុងកណ្ឌគម្ពីរវិវរណៈ យើងឃើញថា កណ្ឌគម្ពីរនេះបានហៅ ពួកអារក្សទាំងនោះថាជា «ទេវតារបស់វា» (វិវរណៈ ១២:៩)។
នេះមិនមែនជារឿងដ៏ភ្ញាក់ផ្អើលនោះទេ ព្រោះព្រះគម្ពីរបានហៅទ្រង់ថា «ព្រះបន្ទូលក៏ត្រឡប់ជាសាច់ឈាម» (យ៉ូហាន ១:១៤)។
ក្នុងករណីទាំងពីរនោះ ព្រះយេស៊ូវមិនបានបដិសេធ ឬក៏គាំទ្រការមាន ឬក៏មិនមានវិញ្ញាណបែបហ្នឹងនោះទេ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ ព្រះអង្គបែរជាអះអាងម្ដងហើយម្ដងទៀតថា ទ្រង់មិនមែនជាខ្មោចទេ តែទ្រង់គឺជាទ្រង់ផ្ទាល់តែម្ដង។
ចូរនិយាយអំពីព្រះយេស៊ូវទៅកាន់អ្នកដទៃ។ ចូររំឭកគ្នាទៅវិញទៅមកពីដំណឹងល្អ ដោយច្រៀងទំនុកដែលនឹងធ្វើឲ្យក្ដីស្រឡាញ់របស់យើងកាន់តែមានភាពរស់រវើកជាងមុន។