សេចក្ដីតាំងសញ្ញា
666 មើល4 ចែករំលែក2 មតិ
ស្លាក
សំណួរដែលខ្ញុំចង់សួរដល់លោកអ្នកគឺថា៖ តើលោកអ្នកមានជំនឿលើព្រះយេស៊ូវហើយឬនៅ? កណ្ឌគម្ពីរ ហេព្រើរ ១១:១ បានចែងថា «រីឯជំនឿ គឺជាចិត្តដែលដឹងជាក់ថានឹងបានអ្វីៗដូចសង្ឃឹម ជាការជឿជាក់លើអ្វីៗដែលមើលមិនឃើញ»។ តើសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់លោកអ្នកមាននៅលើលោកនេះ ឬក៏បន្ទាប់ពីលោកអ្នកស្លាប់ទៅ? បងប្អូន! «មនុស្សលោកទាំងអស់ស្លាប់ម្ដង រួចមកត្រូវទទួលការជំនុំជម្រះ» (ហេព្រើរ ៩:២៧)។ តើលោកអ្នកបានត្រៀមខ្លួនហើយឬនៅក្នុងការប្រឈមមុខនឹងការជំនុំជម្រះ នៅគ្រាចុងក្រោយរបស់ព្រះជាម្ចាស់?
ទាំងនោះគឺជាសំណួរដ៏ល្អ។ ជាដំបូង នេះគឺជាងារដែលព្រះយេស៊ូវសព្វព្រះហឫទ័យចូលចិត្តប្រើប្រាស់ក្នុងការហៅខ្លួនឯង ក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី។ មូលហេតុគឺ ពីព្រោះព្រះអង្គកំពុងតែបង្ហាញអំពីការបន្ទាបខ្លួនរបស់ទ្រង់។ ហើយព្រះអង្គក៏កំពុងតែគេចចេញពីការឈ្លោះគ្នា ដែលគ្មានការចាំបាច់ ឬក៏គ្មានប្រយោជន៍ទាក់ទងទៅនឹងនយោបាយ ក្នុងបរិបទនៃការរំពឹងរង់ចាំ «ព្រះមេស្ស៊ី»។ ព្រះអង្គកំពុងតែពន្យារការឈ្លោះប្រកែកគ្នា ដើម្បីឲ្យទ្រង់អាចទៅទីកន្លែងផ្សេងៗ ដើម្បីប្រកាសសារនៃសេចក្ដីសង្គ្រោះ និងរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។
យើងខ្ញុំសូមមិនធ្វើការបកស្រាយច្រើន អំពីបទគម្ពីរនេះទេ។ ផ្អែកលើបទគម្ពីរនេះ យើងខ្ញុំសូមឆ្លើយថា ព្រះទ្រង់ពិតជាបានតម្រូវទុកឲ្យអ្នកខ្លះធ្លាក់នរកមែន។ ព្រះទ្រង់ពិតជាបានកំណត់ទុកជាមុន តាំងពីអស់កល្បជានិច្ច ឲ្យអ្នកខ្លះបានសង្គ្រោះ ហើយខ្លះទៀតត្រូវបាត់បង់។ តែទ្រង់បានធ្វើកិច្ចការនេះ តាមរបៀបដែលអាថ៌កំបាំងចំពោះយើង ដើម្បីកុំឲ្យនរណាម្នាក់អាចចោទប្រកាន់ព្រះអង្គ នៅថ្ងៃនោះឡើយ។ ពួកអ្នកដែលបានទទួលការប្រោសលោះនឹងបានដឹងថា យើងបានសង្គ្រោះដោយសារព្រះគុណព្រះអង្គ ខណៈពេលដែលយើងសមនឹងធ្លាក់នរក ហើយអ្នកដែលមិនបានសង្គ្រោះ មិនបានស្គាល់ព្រះគុណព្រះអង្គ ហើយពួកគេក៏សមនឹងវិនាសផងដែរ។
ការប្រថុយនឹងគ្រោះថ្នាក់គឺពិតជាស័ក្តិសមណាស់ ទោះបើថាគេបានជ្រើសរើសប្រារព្ធនៅថ្ងៃទី២៥ក៏ដោយ ពីព្រោះវានៅជិតថ្ងៃនៃពិធីជប់លៀងមួយចំនួនរបស់សាសនាក្លែងក្លាយ។ ចូរយើងទទួលយកវា ញែកវាចេញជាបរិសុទ្ធ ហើយប្រើប្រាស់ឲ្យបានប្រសើរបំផុតចុះ ពីព្រោះព្រះគ្រីស្ទសមនឹងទទួលបានការអបអរសាទរនៅក្នុងការប្រសូតរបស់ទ្រង់។
ដោយអាស្រ័យលើរាល់អ្វីៗទាំងអស់ដែលព្រះគ្រីស្ទបានសម្រេចនៅលើឈើឆ្កាង នោះស្នូកសត្វក៏បានក្លាយជាទីកន្លែងដែលពេញដោយក្ដីសង្ឃឹមក្នុងចក្រវាលដ៏ងងឹតដែលគ្មានសង្ឃឹមឡើយ។
សេចក្ដីសន្និដ្ឋានក្នុងការវែកញែក៖ ព្រះបន្ទូលបានបង្រៀនថា «ដ្បិតខ្ញុំជឿជាក់ថា ទោះស្លាប់ ឬរស់ ពួកទេវតា ឬអំណាចអ្វី ការអ្វីនៅជាន់នេះ ឬទៅមុខ ឬឥទ្ធិឫទ្ធិអ្វី ទីមានកម្ពស់ ទីជម្រៅ ឬរបស់អ្វីដែលកើតមកឯទៀតក្ដី នោះពុំអាចនឹងពង្រាត់យើង ចេញពីសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះ ដែលនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ ជាព្រះអម្ចាស់នៃយើងរាល់គ្នាទៅបានឡើយ» (រ៉ូម ៨:៣៨-៣៩)។ សូមចងចាំថា ព្រះអង្គដែលសង្គ្រោះលោកអ្នកក៏ជាព្រះអង្គដែលនឹងរក្សាលោកអ្នកទុកផងដែរ។ ខណៈពេលដែលយើងទទួលបានសេចក្ដីសង្គ្រោះម្ដងហើយ នោះយើងក៏នឹងមានសេចក្ដីសង្គ្រោះនោះជារៀងរហូតដែរ។ សេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់យើងគឺពិតជាមានការធានាយ៉ាងអស់កល្បជានិច្ចមែន!
យើងយកឈ្នះលើវាតាមរយៈព្រះលោហិតនៃកូនចៀម។ នេះគឺជាជំហរសម្រាប់មនុស្សគ្រប់ៗរូបនៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្រព្រះជាម្ចាស់។ នេះគឺជាជំហរនៃជំនឿរបស់យើង។ ការធានានេះមិនផ្ដោតទៅលើការថាយើងមានជំនឿខ្លាំងប៉ុណ្ណានោះទេ—មិនថាយើងសាវ៉ាប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។
ដូច្នេះ យើងត្រូវតែអធិស្ឋានដោយមានជំនឿ ពីព្រោះ «រីឯជំនឿ គឺជាចិត្តដែលដឹងជាក់ថានឹងបានអ្វីៗដូចសង្ឃឹម ជាការជឿជាក់លើអ្វីៗដែលមើលមិនឃើញ» (ហេព្រើរ ១១:១)។ ហើយក្នុងកណ្ឌគម្ពីរ យ៉ាកុប ១:៥-៨ ក៏អ្នកនិពន្ធបានរម្លឹកឲ្យយើងទូលសូមព្រះជាម្ចាស់ «ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាខ្វះប្រាជ្ញា អ្នកនោះត្រូវទូលសូមពីព្រះ ដែលទ្រង់ប្រទានដល់មនុស្សទាំងអស់ដោយសទ្ធា ដ្បិតទ្រង់នឹងប្រទានឲ្យ ឥតបន្ទោសឡើយ។ ប៉ុន្តែ ត្រូវឲ្យអ្នកនោះទូលសូមដោយចិត្តជឿ ឥតសង្ស័យអ្វីសោះ ដ្បិតអ្នកណាដែលសង្ស័យ នោះប្រៀបដូចជារលកសមុទ្រដែលត្រូវខ្យល់ផាត់ ទាំងរំពើកចុះឡើង កុំឲ្យមនុស្សយ៉ាងនោះនឹកស្មានថា ខ្លួននឹងបានអ្វីពីព្រះអម្ចាស់ឡើយ។ ដ្បិតអ្នកនោះជាមនុស្សមានចិត្តពីរ ចេះតែសាវាក្នុងគ្រប់ទាំងផ្លូវរបស់ខ្លួន»។
សរុបសេចក្ដីទៅ គ្មានដំណឹងណាផ្សេងអាចយកមកប្រៀបផ្ទឹមជាមួយនឹងដំណឹងល្អរបស់ព្រះយេស៊ូវបានឡើយ។ ដំណឹងល្អរបស់ព្រះអង្គគឺចម្លែក ខុសប្លែកពីសាសនាផ្សេងៗ។
ចូរយើងចេញទៅ ហើយប្រកាសដំណឹងល្អ ហើយប្រសិនបើចាំបាច់ សូមប្រើប្រាស់មាត់របស់យើង ដើម្បីប្រកាស ដែលនេះខ្ញុំចង់មានន័យថា ឲ្យយើងរស់នៅដោយបង្ហាញពីដំណឹងល្អជានិច្ច។ ប្រកាសមកកាន់ខ្លួនឯងជាមុន ហើយបន្ទាប់មកប្រកាសទៅអ្នកដទៃ។
ព្រះអង្គជា «កូនមនុស្ស» ដែល «ជាម្ចាស់នៃថ្ងៃសប្ប័ទ» (២:២៨) ហើយក្នុងទ្រង់យើងក៏អាចទទួលបានសេចក្ដីសង្គ្រោះនេះផងដែរ។ ដូច្នេះ សូមបើកមាត់ដោយ «ប្រកាសថា ព្រះយេស៊ូវជាព្រះអម្ចាស់ ហើយជឿក្នុងចិត្តថា ព្រះបានប្រោសឲ្យព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ នោះអ្នកនឹងបានសង្គ្រោះ។ ដ្បិតយើងបានសុចរិតដោយមានចិត្តជឿ ហើយបានសង្គ្រោះដោយមាត់ប្រកាសប្រាប់» (រ៉ូម ១០:៩-១០)។
