ស្លាក
សេចក្ដីល្បងលទី១៖ ល្បងលប្រភពដើម សេចក្ដីល្បងលទី២៖ ល្បងលអំណាច សេចក្ដីល្បងលទី៣៖ ល្បងលភាពស៊ីគ្នា សេចក្ដីល្បងលទី៤៖ ល្បងលការលូតលាស់ខាងឯវិញ្ញាណ សេចក្ដីល្បងលទី៥៖ ល្បងលរបៀបនៃការរស់នៅដែលកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់
សាតាំងដឹងថា មនុស្សងាយត្រូវបានបោកប្រាសតាមរយៈការអស្ចារ្យផ្សេងៗដូចជា ការទាយឆុត ឬទីសម្គាល់ផ្សេងៗទៀត។ ដូច្នេះ វាអាចអូសទាញមនុស្សឲ្យវង្វេងតាមពួកគ្រូខុសឆ្គងតាមរយៈការអស្ចារ្យទាំងអស់នេះបាន។
សាវ័ក ប៉ុល បានលើកឡើងថា ការយកប្ដីប្រពន្ធ នោះជាជាងទ្រាំឲ្យមានសេចក្ដីរោលរាលវិញ។ តើចំណុចនេះមានន័យយ៉ាងដូចម្ដេចចំពោះបុគ្គលដែលកំពុងតយុទ្ធជាមួយនឹងសេចក្ដីប្រាថ្នានៃការស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា?
សេចក្ដីរំជួលនោះមិនមែនគ្រាន់តែនាំឲ្យមានការប្រព្រឹត្តបែបអធម្មជាតិ និងការផ្លាស់ប្ដូរដែលគួរឲ្យអាណិតអាសូរជំនួសរបៀបដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សស្រីមកប៉ុណ្ណោះនោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏បានបង្វែរមិត្តភក្ដិឲ្យក្លាយទៅជាសត្រូវផងដែរ។
អ្នកជឿស្គាល់អំពើបាបរបស់ខ្លួនច្បាស់ណាស់។ តើពួកគាត់អាចដឹងថា ខ្លួនពិតជាបានទទួលសេចក្ដីសង្គ្រោះដោយរបៀបណា? លោកគ្រូកំពុងតែលើកទឹកចិត្តដ៏អស់អ្នកដែលតយុទ្ធលើការធានានេះ។
នេះគឺជារបៀបដែលយើងយល់អំពីការរាប់ជាសុចរិតយ៉ាងពេញទីរបស់យើងនៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ហើយព្រះគម្ពីរក៏បានបង្រៀនថា ពួកយើងត្រូវការការអត់ទោសម្ដងហើយម្ដងទៀត។
ប៉ុន្តែ សូម្បីតែរង្វាន់នេះក៏ជាអំណោយទានដ៏ពេញដោយព្រះគុណពីព្រះជាម្ចាស់ផងដែរ នេះក្នុងករណីថា ទង្វើទាំងនោះជាលទ្ធផលនៃការដែលព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើការក្នុងលោកអ្នក (យ៉ូហាន ១៥:៤-៥; ភីលីព ២:១២-១៣)។
ពេលដែលរាល់គ្រប់អ្វីៗបានសម្រេចហើយ ព្រះគម្ពីរមិនដែលថ្កោលទោសការបូជាសពឡើយ ហើយបើទាក់ទងនឹងការដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រោសអ្នកស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញវានឹងមិនមានអ្វីខុសគ្នាទេបើថាបុគ្គលនោះត្រូវបានគេបូជា ឬក៏ទទួលការបញ្ចុះសព។
ស្ត្រីដែលមានរៀបរាប់ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរសុភាសិតជំពូក៣១គឺមិនមែនជាស្ត្រីដែលតំណាងឲ្យស្ដង់ដារដែលយើងមិនអាចត្រាប់តាមបាននោះទេ ប៉ុន្តែនាងតំណាងឲ្យស្ដង់ដារនៃការកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់—សព្វថ្ងៃនេះយើងហៅថា «ការមានរូបអង្គដូចព្រះគ្រីស្ទ»។
ហេតុដូច្នេះ ចំណុចនៃការរស់ឡើងវិញគឺ មិនមែនឲ្យយើងនៅអង្គុយរង់ចាំឲ្យមានជីវិតនៅឯស្ថានសួគ៌នោះទេ។ មិនមែនជាការរក្សាទុកនូវទំហំនៃជំនឿក្នុងជីវិតរបស់យើងនោះដែរ។ មិនមែនជាការសម្រាកលើភាពសុខស្រួលក្ដីសង្ឃឹមនៅអនាគតតែប៉ុណ្ណោះនោះឡើយ។ ចំណុចគឺ ការចេញប្រកាស។
