ព្រះត្រៃឯក
519 មើល1 ចែករំលែក
ល្បីៗ
អត្ថបទដែលមានអ្នកអានច្រើន និងអត្ថបទដែលក្រុមការងារជ្រើសរើស។
«ព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យចង់ឲ្យលោកអ្នកឃើញសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់សម្រាប់លោកអ្នក»។ (Rob Green)
«ភាពស្កប់ចិត្ត គឺការយកព្រះជាម្ចាស់ធ្វើជាទ្រព្យសម្បត្តិ»។
បើអ្នកណាមកឯខ្ញុំ ដោយមិនស្អប់ឪពុកម្ដាយ ប្រពន្ធកូន បងប្អូនប្រុសស្រី និងសូម្បីតែជីវិតរបស់ខ្លួនទេ អ្នកនោះមិនអាចធ្វើជាសិស្សរបស់ខ្ញុំបានឡើយ
«ព្រះលោហិតរបស់ព្រះគ្រីស្ទមានភាពគ្រប់គ្រាន់ល្មមក្នុងការដកចេញនូវកំហុសដែលតោងអំពើល្អៗរបស់យើងយ៉ាងជាប់។» (John Calvin)
ដូច្នេះ ប្រសិនបើបងប្អូនជាជនជាតិខ្មែរ នោះបងប្អូនក៏អាចប្រារព្ធពិធីបុណ្យណូអែលបានដែរ។ ប្រសិនបើបងប្អូនបានទទួលជឿលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទរួចហើយ នោះបងប្អូនក៏អាចប្រារព្ធពិធីបុណ្យណូអែលនេះជាមួយនឹងក្រុមជំនុំតាមតំបន់របស់ខ្លួនបានដែរ ពីព្រោះព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានមកកាន់យើងនូវអំណោយទានដ៏អស្ចារ្យបំផុត។ ព្រះអង្គបានដកចេញនូវការភ័យខ្លាចរបស់យើង ហើយបានប្រទានមកកាន់យើងនូវសេចក្ដីសង្ឃឹមដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ច។
«មនុស្សដែលប្រព្រឹត្តអាក្រក់ គេតែងស្ដាប់តាមបបូរមាត់អាក្រក់ ហើយមនុស្សភូតភរក៏ផ្ទៀងត្រចៀក ស្ដាប់អណ្ដាតកាច។» (សុភាសិត ១៧:៤)
សំណួរដែលខ្ញុំចង់សួរដល់លោកអ្នកគឺថា៖ តើលោកអ្នកមានជំនឿលើព្រះយេស៊ូវហើយឬនៅ? កណ្ឌគម្ពីរ ហេព្រើរ ១១:១ បានចែងថា «រីឯជំនឿ គឺជាចិត្តដែលដឹងជាក់ថានឹងបានអ្វីៗដូចសង្ឃឹម ជាការជឿជាក់លើអ្វីៗដែលមើលមិនឃើញ»។ តើសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់លោកអ្នកមាននៅលើលោកនេះ ឬក៏បន្ទាប់ពីលោកអ្នកស្លាប់ទៅ? បងប្អូន! «មនុស្សលោកទាំងអស់ស្លាប់ម្ដង រួចមកត្រូវទទួលការជំនុំជម្រះ» (ហេព្រើរ ៩:២៧)។ តើលោកអ្នកបានត្រៀមខ្លួនហើយឬនៅក្នុងការប្រឈមមុខនឹងការជំនុំជម្រះ នៅគ្រាចុងក្រោយរបស់ព្រះជាម្ចាស់?
តួនាទីរបស់យើងដែលជាអ្នកជឿគឺប្រកាសដំណឹងល្អ ដែលនេះមានន័យថា យើងបង្រៀនព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ គ្រាប់ពូជដែលធ្លាក់លើដីទាំងប៉ុន្មានដែលយើងបានសិក្សាជាមួយគ្នាគឺមិនមែនជាកំហុសរបស់អ្នកព្រោះនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាតួនាទីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេតើក្នុងការធ្វើឲ្យវាដុះ ឬក៏មិនដុះឡើង។ ចូរយើងឈប់ខ្វល់ខ្វាយថា មនុស្សដែលយើងកំពុងតែប្រកាសដំណឹងល្អ ឬក៏បង្រៀនព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គទៅកាន់គឺជាមនុស្សដែលជាប្រភេទដីណាចុះ ប៉ុន្តែសូមទុកឲ្យព្រះអង្គជាអ្នកបារម្ភវិញ។
តើដំណើរជីវិតរបស់លោកអ្នកជាគ្រីស្ទបរិស័ទ យ៉ាងដូចម្ដេចដែរ?
