លក្ខខណ្ឌមួយនៃការអធិស្ឋានដ៏ជោគជ័យ
យើងគួរតែអធិស្ឋានបែបសាមញ្ញៗដោយជំនឿ ហើយមានចិត្តចុះចូលនឹងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ យើងងាយនឹងជក់ចិត្តទៅនឹងបញ្ហាផ្នែកទេវវិទ្យាដែលទាក់ទងនឹងការអធិស្ឋាន។
1.7K មើល3 ចែករំលែក2 មតិ
ល្បីៗ
អត្ថបទដែលមានអ្នកអានច្រើន និងអត្ថបទដែលក្រុមការងារជ្រើសរើស។
យើងគួរតែអធិស្ឋានបែបសាមញ្ញៗដោយជំនឿ ហើយមានចិត្តចុះចូលនឹងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ យើងងាយនឹងជក់ចិត្តទៅនឹងបញ្ហាផ្នែកទេវវិទ្យាដែលទាក់ទងនឹងការអធិស្ឋាន។
ប្រសិនបើលោកគ្រូ ចន ផាភ័រ និយាយបានយ៉ាងត្រឹមត្រូវ នោះពេលវេលាបែបហ្នឹងគឺជាបញ្ហាមែន «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំត្រូវការសេចក្ដីសង្គ្រោះជារៀងរាល់ព្រឹក។ ពេលខ្ញុំភ្ញាក់ពីគេង អារក្សអង្គុយនៅចំពីមុខខ្ញុំតែម្ដង។»
ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សមក ដើម្បីឆ្លុះបញ្ចាំងពីរូបអង្គទ្រង់ និងដើម្បីឲ្យមនុស្សយើងរស់នៅដោយមានក្ដីស្រឡាញ់ ចេះការស្ដាប់បង្គាប់ក្នុងការថ្វាយបង្គំ ប៉ុន្តែសាតាំងបានល្បួងអ័ដាម និងអេវ៉ាដែលជាឪពុកម្ដាយដំបូងរបស់យើងឲ្យពួកគាត់បះបោរទាស់នឹងព្រះជាម្ចាស់វិញ។
«គ្មានរបស់ណាមួយកើតមកដោយឯងៗនោះទេ»។
«ព្រះវិញ្ញាណក៏ជួយដល់ភាពទន់ខ្សោយរបស់យើងបែបដូច្នោះដែរ ដ្បិតយើងមិនដឹងថាគួរអធិស្ឋានដូចម្តេចទេ តែព្រះវិញ្ញាណផ្ទាល់ ទ្រង់ទូលអង្វរជំនួសយើង ដោយដំងូរដែលរកថ្លែងពុំបាន» (រ៉ូម ៨:២៦)។
«ក្ដីស្រឡាញ់យោងតាមព្រះគម្ពីរគឺមានចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងការផ្តល់ឲ្យជាជាងការយក និងការបម្រើជាជាងការឲ្យគេបម្រើ»។ (Rob Green)
ទោះបីជាខគម្ពីរនេះពុំបានលើកឡើងចំៗអំពីនាមនៃអ្នកដែលបានរៀបចំក៏ដោយ លោកអ្នកក៏គួរតែដឹងហើយថា អ្នកដែលរៀបចំនោះ គឺព្រះជាម្ចាស់តែមួយអង្គគត់។
«ខ្ញុំពឹងជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ចរបស់ខ្ញុំទៅលើការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ដោយរំពឹងលើជីវិតដែលខ្ញុំមិនបានរស់នៅ និងលើសេចក្ដីស្លាប់ដែលខ្ញុំមិនបានស្លាប់»។ (C.H. Spurgeon)
សូមត្រឡប់ទៅមើលសារចាស់ៗរបស់លោកអ្នក ហើយវិនិច្ឆ័យខ្លួនឲ្យស្មោះត្រង់។ តើមានសារប៉ុន្មានដែលតាមពិតទៅលោកអ្នកគួរតែចំណាយពេលសន្ទនាជាមួយនឹងពួកគាត់ផ្ទាល់ៗ? ជាជាងការមើលទៅកាន់បុគ្គលដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតក្នុងរូបអង្គទ្រង់ឲ្យចំភ្នែក ហើយបើកមាត់យើង ភាពភ័យខ្លាចប្រាប់យើងថា វាល្អគ្រប់គ្រាន់ហើយបើយើងគ្រាន់តែមើលគ្រឿងអេឡិចត្រូនិកដែលមានរាងចតុកោណ ហើយសរសេរពីរបីតួអក្សរ ឬក៏ផ្ញើរូប sticker និង emoji។
«អ្នកណាដែលនិយាយច្រើន នោះមិនខាននឹងមានបាបឡើយ តែអ្នកណាដែលឃាត់ទប់បបូរមាត់វិញ នោះជាមនុស្សប្រព្រឹត្តដោយប្រាជ្ញា»។ (សុភាសិត ១០:១៩)
«ទង្វើល្អមិនធ្វើឲ្យមនុស្សម្នាក់ណាល្អនោះទេ—ប៉ុន្តែមនុស្សល្អនឹងធ្វើទង្វើល្អ។» (Martin Luther)
