អ្នកនិពន្ធ
យើងខ្ញុំសូមមិនធ្វើការបកស្រាយច្រើន អំពីបទគម្ពីរនេះទេ។ ផ្អែកលើបទគម្ពីរនេះ យើងខ្ញុំសូមឆ្លើយថា ព្រះទ្រង់ពិតជាបានតម្រូវទុកឲ្យអ្នកខ្លះធ្លាក់នរកមែន។ ព្រះទ្រង់ពិតជាបានកំណត់ទុកជាមុន តាំងពីអស់កល្បជានិច្ច ឲ្យអ្នកខ្លះបានសង្គ្រោះ ហើយខ្លះទៀតត្រូវបាត់បង់។ តែទ្រង់បានធ្វើកិច្ចការនេះ តាមរបៀបដែលអាថ៌កំបាំងចំពោះយើង ដើម្បីកុំឲ្យនរណាម្នាក់អាចចោទប្រកាន់ព្រះអង្គ នៅថ្ងៃនោះឡើយ។ ពួកអ្នកដែលបានទទួលការប្រោសលោះនឹងបានដឹងថា យើងបានសង្គ្រោះដោយសារព្រះគុណព្រះអង្គ ខណៈពេលដែលយើងសមនឹងធ្លាក់នរក ហើយអ្នកដែលមិនបានសង្គ្រោះ មិនបានស្គាល់ព្រះគុណព្រះអង្គ ហើយពួកគេក៏សមនឹងវិនាសផងដែរ។
នៅថ្ងៃជំនុំជម្រះចុងក្រោយ យើងនឹងឃើញថា សេចក្ដីយុត្តិធម៌របស់ព្រះជាម្ចាស់គ្មានទោសទេ ការបញ្ជាក់នៃព្រះគុណ និងសេចក្ដីមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់ ហើយការថ្វាយបង្គំរបស់យើងនឹងកាន់តែខ្លាំងក្លាជាងមុន។
នៅចុងបញ្ចប់ ព្រះយេស៊ូវដែលជាព្រះមេស្ស៊ីនឹងមិនគ្រាន់តែប្រទានអាហារខាងឯសាច់ឈាមប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែព្រះអង្គក៏នឹងប្រទានការសម្រាកដ៏ល្អប្រសើរជាងលោក ម៉ូសេ និងលោក យ៉ូស្វេ និងពួកវីរបុរសនានានៃសាសន៍អ៊ីស្រាអែលអាចធ្វើបានទៅទៀត។ ប្រសិនបើបងប្អូនចង់អានបន្ថែមទៀតអំពីភាពល្អប្រសើររបស់ព្រះយេស៊ូវ និងភាពជាព្រះមេស្ស៊ីរបស់ទ្រង់ សូមអានកណ្ឌគម្ពីរហេព្រើរទាំងមូល។
ការខិតខំប្រឹងធ្វើការមិនមែនជាលទ្ធផលនៃការធ្លាក់ក្នុងអំពើបាបនោះទេ ប៉ុន្តែជាអំណោយទានវិញ។ ប្រសិនបើយើងនឹងប្រឆាំងជាមួយនឹងភាពខ្ជិលច្រអូស នោះយើងត្រូវតែបង្កើតឲ្យមានទេវវិទ្យាល្អនៃការធ្វើការ។